Właściwości Kamieni

Znajduje się tutaj obszerna baza danych o wszystkich minerałach i kamieniach szlachetnych, które można zakupić u nas w sklepie. Dokładne i staranne opisy pomogą w wyborze odpowiedniego minerału. Kompendium wiedzy o kamieniach szlachetnych i minerałach z której możecie dowiedzieć się między innymi o:  właściwościach fizyko-chemicznych, właściwościach optycznych, występowaniu, zastosowaniu, pielęgnacji i wiele innych cennych informacji.

Właściwości Kamieni

Nazwa: Akwamaryn
Grupa: beryli
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: krzemian glinu i berylu
Wzór chemiczny: Be3Al2(SiO3)6 + (Fe, Mn, Mg, Ca, Cr, Na, Li, K, Rb, Cs)
Masa cząsteczkowa: 537,5018 ± 0,0072 u (Al 10,04%; Be 5,03%; O 53,58%; Si 31,35%)
Twardość w skali Mohsa: 7,5 – 8,0
Gęstość minerału: 2,63–2,80 g/cm³
Przełam: muszlowy, nierówny
Łupliwość: niewyraźna według dwuścianu podstawowego
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: heksagonalny
Wykształcenie: słupkowe, rzadko tabliczkowe, kryształy zazwyczaj ubogie w ściany,narosłe lub wrosłe; spotykano kryształy o długości kilku metrów iwadze wielu ton. Może zawierać domieszki: żelaza, manganu,magnezu, wapnia, chromu, sodu, litu, potasu, rubidu, cezu. Częstoposiada inkluzje gazowe, ciekłe i mineralne w postaci długich,równolegle ułożonych do ścian słupa kryształu kanalików. Zawierajątakże pęcherzyki powietrza. W niektórych kryształach mogąwystępować kropelki cieczy ułożone w kształcie gwiazdy.Akwamaryn zawiera ponadto kryształy: biotytu, flogopitu, rutylu,pirytu, hematytu, ilmenitu, turmalinu, kwarcu, muskowitu, granatu(spessartynu, almandynu) oraz apatytu. Występują wtrącenia gazowe iwielofazowe z halitem, sylwinem, muskowitem i innymi minerałami,które mogą zajmować od 30 do 40% objętości wakuoli.
Temperatura topnienia: 2477 – 2519 °C
Stabilność chemiczna: rozpuszczalny w kwasie fluorowodorowym HF
Promieniotwórczość: brak

Właściwości optyczne

Barwa: niebieskozielona (w różnych odcieniach i intensywności), błękitna, jasnoniebieska, ciemnoniebieska (zależy od obecności jonów żelaza Fe2+ i Fe3+).
Rysa: biała
Połysk: szklisty
Fluorescencja: brak
Pleochroizm: Dichroizm: bezbarwny do zielonkawo-niebieskawego – odniebieskiego do błękitnego. Kamienie zielonkawo-niebieskie – wyraźne: żółto-zielonkawe – niebiesko-zielone.

Występowanie

Minerał związany ze skałami granitowymi, szczególnie zpegmatytowymi i hydrotermalnymi, znajdowane są także w aluwiach(osadach rzecznych) oraz warstwach żwiru.

Występowanie – świat: Brazylia (Minas Gerais, Paraíba, Espírito Santo – najsłynniejsza kopalnia Akwamarynu to Santa Maria de Itabria), USA (Kolorado, Maine, Kalifornia, Utah, Karolina Północna, New Hampshire), Kanada (Kolumbia Brytyjska, Yukon), Madagaskar (bardzo piękne Akwamaryny ciemnoniebieskie i szmaragdowozielone), Australia, Zimbabwe, Zambia, Mozambik, Kenia, RPA, Nigeria, Sri Lanka, Indie, Birma, Pakistan, Afganistan, Chiny, Wietnam, Irlandia, Norwegia, Rosja, Ukraina.

Występowanie – Polska: Karkonosze (Ptasie Gniazda – granitowe skałki w SudetachZachodnich).

Minerały towarzyszące

kwarc, skalenie, kalcyt, piryt, muskowit, biotyt, fenakit, turmalin, apatyt.

Zastosowanie

– bardzo poszukiwany, wysoko ceniony, wyjątkowo atrakcyjny kamień kolekcjonerski.

– kamień szlachetny stosowany w jubilerstwie – wykorzystywany do wyrobu drogiej biżuterii.

– jako ruda berylu (metalu podobnego do glinu).

– w metalurgii używany do wyrobu bardzo twardych stopów (z miedzią).

Pielęgnacja i środki ostrożności

Akwamaryn łatwo można czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu akwamarynu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z akwamarynem. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Akwamaryn należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie. Wskazana jest ochrona przed długotrwałą ekspozycją światła słonecznego i wysoką temperaturą, gdyż może to powodować powstawanie odprysków.

Opis

Akwamaryn – kamienień szlachetny, (podobnie jak szmaragd i morganit) należący do grupy beryli. Jego nazwa pochodzi od połączenia łacińskich słów „aqua marine” czyli „woda morska” i nawiązuje do barwy minerału. Ten piękny kamień jubilerski w naturze ma zabarwienie ciemnozielone, niebieskie lub zielononiebieskie. Pierwiastkiem, który nadaję taką barwę jest żelazo. Większość Akwamarynów po oszlifowaniu poddawana jest ogrzewaniu do temperatury 400-450℃, pod wpływem której naturalnie zielony lub zielononiebieski kamień zmienia barwę na niebieską. W jubilerstwie jasnoniebieskie klejnoty są najczęściej wykorzystywane ze względu na ich najwyższą cenę.

Heksagonalne kryształy akwamarynu są zwykle duże i bez skaz. Często są zbrużdżone, co nadaje im wygląd żebrowanych walców, ostro zakończonych. Połysk szklisty; niewyraźna łupliwość równoległa do płaszczyzny podstawy. W minerale tym występuje dichroizm, czyli dwubarwność. Jest to cecha która pozwala na zmianę koloru z niebieskiego na bezbarwny, zależnie od ustawienia kryształu. Kolor minerału zależy od ilości domieszek związku żelaza. Niektóre akwamaryny posiadają w sobie inkluzje, pęcherzyki powietrza bądź wtrącenia innych minerałów np.: biotyt, flogopit, rutyl, piryt, hematyt, ilmenitu, turmalin, kwarc, muskowit, granat (spessartyn, almandyn) oraz apatyt.

W minerale tym często występuje pleochroizm – zjawisko zmiany barwy (od niebieskiego na prawie bezbarwny) w zależności od polaryzacji światła przechodzącego przez kamień (różne natężenie barwy w zależności od kąta padania światła). Widmo absorpcyjne ma słabe; luminescencja nie występuje. Niektóre kamienie po oszlifowaniu w formę kaboszonu wykazują efekt kociego oka oraz asteryzmu.

Najbardziej znanym miejscem występowania akwamarynu o jubilerskiej jakości jest Minas Gerais w Brazylii. Jego kryształy pochodzą ze zwietrzałych pegmatytów znajdowane są tam w aluwiach (osadach rzecznych), w warstwie żwiru. Z pięknych kryształów akwamarynu słynie również Ural w Rosji oraz Madagaskar.

Akwamaryny mogą być przezroczyste lub półprzezroczyste. Twardość w skali Mohsa pomiędzy 7,5 a 8,0. Krystalizują w układzie heksagonalnym. Najczęściej akwamaryny znajdowane są w jaskiniach, granitowych pegmatytach albo w żwirowych osadach rzecznych. Mogą zostać rozpuszczone w kwasie fluorowodorowym.

Największy znany akwamaryn został znaleziony w Brazylii, w pobliżu miasta Marambaia w 1910 roku. Ważył 110 kg, miał niemal pół metra długości i 38 cm szerokości. Nazywany jest „Minas Gerais.” Dziś jego fragment znajduje się w Smithsonian Institute w Waszyngtonie. Inny rekordzista również tam trafił – jest to niebiesko-zielony akwamaryn „Dom Pedro.” Został oszlifowany na kształt obelisku. W najbardziej naturalnym stanie ważył 45 kg i mierzył niemal metr długości. Najsłynniejsze akwamaryny również pochodzą z Brazylii. Należy do nich: kolekcja akwamarynów Królowej Elżbiety II, którą otrzymała od prezydenta Brazylii w 1953 roku w dniu koronacji.

W średniowieczu z akwamarynów tworzono okulary korygujące krótkowzroczność. Nawet dzisiaj niemieckie słowo określające okulary to „brille”, które pochodzi od mineralnego berylu.

Minerał ten był używany do produkcji biżuterii oraz jako amulet od co najmniej 500 r. p.n.e., z odniesieniami w pismach sumeryjskich, egipskich, greckich i rzymskich. Grecy nazywali go przyjacielem marynarza lub kamieniem marynarzy. W niektórych starożytnych tekstach był to jeden z siedmiu świętych kamieni zabranych do morza, aby zapewnić bezpieczny powrót.

Akwamaryn kiedyś był utożsamiany ze św. Tomaszem ponieważ przypominał morze oraz powietrze, a święty Tomasz przebył drugą podróż przez morza i oceany, aż do Indii, aby głosić zbawienie. W tamtych czasach dość popularne było utożsamianie konkretnego klejnotu z jednym z dwunastu apostołów.

Magiczne właściwości Akwamarynu

Od starożytnych czasów kamień uważany był za amulet ochronny dla rybaków oraz żeglarzy, przemierzających nieprzewidywalne morza i oceany. Akwamaryn był uważany za skarb syren. Według legendy, pochodził ze skarbca nimfy wodnej, która była zakochana w ziemskim księciu i to właśnie dla niego w podarunku, wyniosła go na brzeg. Żeglarze używali tego minerału jako talizmanu szczęścia, dodającego odwagi i zapewniającego im ochronę. Wierzyli, że akwamaryn jest prezentem od syren i będą go nosić, aby chronić się przed utonięciem lub po prostu zapobiegać chorobie morskiej. Ozdabiali swoje statki owymi minerałami, aby zachęcić do spokojnego morza, a tym samym uchronić je przed zatonięciem. Dzisiaj minerał ten chroni wszystkich, którzy podróżują, (niekoniecznie przemierzając wodne szlaki) aby wrócili szczęśliwie do domu. Otwiera też kanały jasnej i szczerej komunikacji. W czasach Imperium Rzymskiego kamień powiązany był z wzajemnymi uczuciami, był uważany za kamień wiecznej młodości i szczęścia. Z tego powodu tradycyjnie był wręczany kobietom tuż po ślubie. Akwamaryn znany był także Egipcjanom i Sumerejczykom. W ich kulturach był symbolem szczęścia i nieprzemijającej młodości.

W starożytności stosowano proszek z akwamarynu w leczeniu wszelkiego rodzaju infekcji. Minerał ten był także używany przy leczeniu dolegliwości oczu. Według niektórych akwamaryn potrafił łagodzić katar i alergie skórne, uśmierzał bóle głowy czy przeciwdziałał chorobom wieńcowym serca. William Lagnland w 1377 roku pisał że akwamaryn jest idealnym antidotum na truciznę, nawet bez rozdrabniania kamienia. Wystarczyło go nosić przy skórze.

Minerał ten powiązany jest z księżycem oraz żywiołem wody. Reprezentuje pokój i ciszę, pomaga noszącej go osobie uspokoić myśli, pokonać stres i wziąć odpowiedzialność za własne życie. Przynosi harmonię w relacjach, jest także silnym kamieniem odwagi, uspokaja i oczyszcza.

Akwamaryn nazywany jest także „kamieniem odwagi”. Dodaje odwagi ludziom nieśmiałym bądź tym, którzy mają trudności ze szczerym wyrażaniem emocji, myśli, uczuć, oraz z asertywnością. Sprawia, że kontakty interpersonalne stają się łatwiejsze, a potrzeba wyrażania własnych poglądów, nie stanowi większego problemu. Taka postawa pozwala na zbudowanie szczerych i trwałych relacji z innymi ludźmi. Kamień ten zwiększa spostrzegawczość, wpływa na potrzebę samorefleksji, co pozwala zauważyć, że różne wydarzenia z naszego życia mają swój sens i prowadzą do jakiegoś celu. Ów kamień przyspiesza procesy rozumowania intelektualnego i zwiększa naszą zdolność do szybkiej reakcji. Sprawia, że niezwykle szybko przyswajamy wiedzę, nie tylko o świecie fizycznym, ale i o nas samych. Do tego obdarza właściciela wytrwałością i dyscypliną. Jest to kamień naturalnej sprawiedliwości, orędownik kompromisu i negocjacji, dający odwagę i pozwalający spokojnie uzasadnić swe racje w sytuacjach konfrontacyjnych. Wspomaga nas w rozwiązywaniu wszelkich sporów.

Minerał ten pozytywnie wpływa na ludzi przytłoczonych odpowiedzialnością, zestresowanych i przemęczonych codziennymi obowiązkami. Pomaga w przyswajaniu wiedzy a także w dokończeniu wszelkich spraw, projektów, zadań. Szczególnie pomocny dla osób pracujących na stanowiskach, gdzie wymagana jest wciąż nowa wiedza i przyswajanie dużej ilości informacji (naukowcy, wykładowcy, informatycy, menadżerowie, aktorzy). Niezawodny dla osób często wygłaszających publiczne prezentacje, przemowy, prowadzących szkolenia. W pracy może zmotywować do działania, pomaga w relacjach biznesowych, dodaje pewności siebie. Ten niezwykle piękny kamień szlachetny jest symbolem miłości i szczęścia małżeńskiego. Uwalnia od zazdrości i złych emocji. Przynosi radość i bogactwo. Pomaga w medytacji, oczyszcza umysł, ułatwia osiągnięcie stanu równowagi duchowej.

Akwamaryn wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Pomaga w leczeniu chorób oczu (zapalenie spojówek, zmęczenie oczu, krótkowzroczność i dalekowzroczność).
  • Przeciwdziała chorobom wieńcowym serca, wspomaga pracę serca.
  • Pomaga w stanach zmęczenia i wyczerpania, zarówno fizycznego jak i emocjonalnego.
  • Znakomicie sprawdza się: w leczeniu przeziębień, infekcji, przy zapaleniu górnych dróg oddechowych oraz problemach z katarem i kaszlem.
  • Działa przeciwbólowo, łagodzi migreny, bóle głowy i uwalnia napięcia.
  • Łagodzi objawy alergii, alergiczne łzawienie oczu i alergie skórne.
  • Zwiększa odporność organizmu na infekcje.
  • Przeciwdziała zakażeniom i stanom zapalnym.
  • Łagodzi dolegliwości neurologiczne.
  • Pomocny w leczeniu tarczycy.
  • Pomaga przy regulacji gospodarki hormonalnej.
  • Wpływa pozytywnie na pracę i regenerację woreczka żółciowego oraz wątroby.
  • Wspomaga leczenie chorób układu pokarmowego (problemy jelitowe, wrzody żołądka, zakwaszenie żołądka).
  • Pomocny w leczeniu reumatyzmu oraz zaburzeń równowagi.
  •  

    ZASTRZEŻENIE

    Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Ametyst
Grupa: kwarców
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: dwutlenek krzemu
Wzór chemiczny: SiO2 + (Al, Fe, Ca, Mg, Li, Na)
Masa cząsteczkowa: 60,0843 ± 0,0009 u (O 53,26%; Si 46,74%)
Twardość w skali Mohsa: 7,0
Gęstość minerału: 2,65 g/cm³
Przełam: muszlowy
Łupliwość: bardzo niewyraźna, ledwie dostrzegalna lub brak
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: trygonalny
Wykształcenie: kryształy słupkowe o sześciokątnym przekroju słupa. Częste zbliźniaczenia, np. dwóch kryształów zrośniętych pod kątem niemal prostym. Rzadziej kryształy mogą być: tabliczkowe, pręcikowe, igiełkowe. Najczęściej występuje w formie szczotek krystalicznych w pustkach skalnych (geodach, druzach, szczelinach). Zrosty promieniste, równoległe, skupienia zbite i ziarniste – często w dużych masach. Często zawiera domieszki: glinu, żelaza, wapnia, magnezu, litu, sodu.
Stabilność chemiczna: duża, odporność na działanie kwasów (jedynym kwasem, który może uszkodzić ametyst, jest kwas fluorowodorowy), nie rozpuszczalny w rozpuszczalnikach
Temperatura topnienia: 1650±75 °C
Temperatura wrzenia: 2230 °
Promieniotwórczość: brak

Właściwości optyczne

Barwa: wszystkie odcienie fioletu, do lekko różowej przez liliową, fioletową aż do purpury. Często wykazuje charakterystyczne wstęgowanie/smugowanie – naprzemienne ułożenie warstewek o różnym natężeniu barwy. Niektóre są bardzo czyste, inne zawierają w swojej strukturze różne wrostki mineralne, powodujące nieznaczne zmiany składu chemicznego. Inkluzje stałe tworzą rutyl, kalinit, chloryt, hematyt i epidot, ciekłe – woda, a gazowe – dwutlenek węgla.
Rysa: biała
Połysk: szklisty, tłusty

Występowanie

Główny składnik tzw. kwaśnych (bogatych w krzemionkę) skał magmowych głębinowych (granitów, granodiorytów) oraz wylewnych (ryolitów, porfirów kwarcowych), w dużych ilościach wśród żył pneumatolitycznych i hydrotermalnych mono- i polimineralnych; także wśród skał osadowych (żwirów, piasków, piaskowców, lessów) i metamorficznych (gnejsów, łupków), w próżniach pogazowych skał bazaltowych, w tak zwanych geodach, w aluwiach, żyłach typu alpejskiego, w septariach, druzach pegmatytowych.

Występowanie – świat: Brazylia (Bahia, Minas Gerais, Mato Grosso) – największe na świecie złoża, USA (Montana, Maine, Georgia, Arizona), Kanada, Meksyk, Paragwaj, Urugwaj (Artigas), Madagaskar, Australia, Rosja (Ural, w rejonie Jakucka), Sri Lanka, Indie, Iran, Japonia, Chiny, Korea, Zimbabwe, Mozambik, Kenia, Namibia, Zambia, Tanzania, Cejlon, w Alpach.

Występowanie – Polska:

  • największe złoża na Dolnym Śląsku: Szklarska Poręba, Dolina Złotego Potoku, pod Szrenicą, Kletno (żyły kwarcowo-fluorytowe), Kamienna Góra (w melafirach), Płoszczyna, Wleń, Sokołowiec, Lubiechowa (w melafirach), Głuszyca, Suszyna, Niwa, Bukowa Góra, Tłumaczów (w melafirach), Czadrów, Czarny Bór, Gorce, Borówno (w melafirach), okolice Jeleniej Góry, Nowy Kościół (w porfirach), Dynowice (w porfirach), Rzeczka w Górach Sowich (w kataklazytach), Poniatowo w okolicach Wałbrzycha (w gnejsach), Różana (w bułach agatowych).
  • W południowej Polsce: Regulice (w bazaltach), Rudna (w bazaltach), Alwernia (w bazaltach), Okolice Niedzwiedziej Góry (w diabazach) Tatry – Skupniowy Upłaz (dolomity), okolice Krzeszowic pod Krakowem (w melafirach).
Minerały towarzyszące

kalcyt, skalenie, kruszce, turmalin, granat i wiele innych.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– poszukiwany kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Ametyst można łatwo czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Ametyst można rozładować za pomocą hematytów, ładować w świetle Księżyca (najlepiej podczas pełni). Poprzez podgrzewanie lub nadmierne działanie promieni słonecznych ametysty mogą sie odbarwiać, dlatego nie należy eksponować ametystu na słońcu. Ametyst jest kwarcem i chociaż jest stosunkowo twardy i trwały, istnieje wiele innych kamieni zdolnych do łatwego rysowania ametystów. Dlatego należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu ametystu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii ametystowej. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia biżuterii z ametystu. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Ametyst należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie.

Opis

Ametyst w podaniach jawi się jako kamień wybrany przez bogów, a w dodatku przynoszący szczęście. Jego skład mineralogiczny, subtelna uroda i delikatna barwa wyzwalają w nas bogactwo przeżyć duchowo-estetycznych. Warte podkreślenia jest niezwykle częste używanie tego kamienia w dawnych obrzędach i praktykach magicznych. Obecnie, dzięki rozwojowi fizyki, ametyst wykorzystywany jest z powodzeniem w nauce i technice.

Nazwa pochodzi od greckiego słowa ἀμέθυστος – amethystos, co w tłumaczeniu znaczy „trzeźwy”. W mitologii rzymskiej „jedna z najpiękniejszych nimf leśnych nosząca imię Amethyst prześladowana była specjalnymi względami rozkochanego w niej bożka Bachusa. Nieszczęsna Amethyst stroniła jednak od lubieżnego i stale pijanego boga. Bogini Diana, wzruszona prośbami nimfy, zamieniła ją w cudowny klejnot. Kiedy Bacchus zrozumiał swój błąd, ujęty dziewiczą skromnością Amethyst, obdarzył ów klejnot właściwością ujarzmiania i pokonywania pijaństwa”. Wierzono także, iż picie wina z ametystowych czar pozwalało zachować trzeźwość umysłu i ciała. Dzięki takim przekazom wino oraz ametyst na zawsze stały się częścią legend i podań ludowych.

W języku hebrajskim ametyst zwany jest almanachem – czyli dającym miłe sny, w sanskrycie cacunada – przynoszącym szczęście. Ametyst jako kamień szczęśliwy miał chronić przed wszelakimi przeciwnościami losu, chorobami zakaźnymi, wzmacniać serce i uspokajać nerwy. Sproszkowany służył do tamowania krwotoków i leczenia ran. Ofiarowany w pierścieniu symbolizował szczerą, serdeczną przyjaźń oraz trwałość uczuć, lecz zgubiony lub darowany osobie trzeciej zrywał wcześniejsze więzi. Barwa jego bladła, ponieważ nie znosił zdrady i wiarołomstwa. Dzisiaj wiemy, że niektóre ametysty wystawione na intensywne działanie promieni słonecznych tracą swój kolor.

Przez tysiąclecia wierzono, że kamień ten jest talizmanem nie tylko przynoszącym szczęście, ale też dającym właścicielowi siłę, ochronę przed czarami, melancholią i pijaństwem. Do dnia dzisiejszego ametyst uchodzi za symbol wstrzemięźliwości. Uznaje się go za kamień sakralny, wyrażający posłannictwo nadziei, a także zwycięstwa dobra nad złem. Zaliczany jest do insygniów Kościoła Katolickiego i osadzany w pierścieniach noszonych przez biskupów i kardynałów. Zgodnie ze starymi wierzeniami, wiele katolickich oraz buddyjskich różańców było i jeszcze dzisiaj jest wykonywanych z paciorków ametystowych, jako że przesuwanie koronki barwy lila i purpury, połączone ze szczerą modlitwą, ułatwić ma głębokie i pełne zjednoczenie z Istotą Najwyższą. Od wieków traktowany jest jako oznaka władzy oraz dostojeństwa, dlatego też książęta i panujący nosili go jako symbol władzy doczesnej. Kamień jest też symbolem czystości zarówno duchowej jak i fizycznej, a jego barwa wywołuje pozytywne wibracje, niwecząc złe moce.

Magiczne właściwości Ametystu

Ametyst jest bardzo mocnym kamieniem, z ogromną ochronną siłą. Ludzie przypisują mu różne atrybuty, na przykład kamień pokoju i siły, kamień metamorfozy, smok snu, czy kamień duchowy broniący nosicieli przed atakami psychicznymi, ponieważ zamienia ich energię w miłość. Blokuje strefy geopatyczne i negatywne energie płynące z naszego środowiska. Ametyst ma wielką moc leczniczą i oczyszczającą. Wspiera także świadomość duchową we wszystkich kontekstach. Tradycyjnie noszono go jako środek zapobiegający pijaństwu. Działa również przeciwko nadmiernemu fizycznemu pożądaniu. Wspiera trzeźwość. Pokonuje uzależnienia i blokuje jego wszelkie rodzaje. Ametyst jest niezwykle korzystny dla umysłu. Poprawia koncentrację. Kamień ma pozytywny wpływ na zdolność podejmowania decyzji. Wzmacnia zdrowe racjonalne myślenie właściciela i pobudza jego wnikliwość duchową. Równocześnie wspiera przekuwanie zamiaru w czyn. W sferze duchowej uspokaja i jednoczy, pomaga w przekazywaniu nerwowych impulsów do mózgu. Pomaga w bezsenności spowodowanej zbyt wielką aktywnością umysłu i chroni przed nawracającymi nocnymi koszmarami. Ametyst polepsza pamięć i motywację, pomaga skupiać się na realistycznych celach. Pomaga również zapamiętać sny i właściwie je zrozumieć. Ułatwia powstawaniu nowych pomysłów życiowych, zwiększa emocjonalną koncentrację. Usuwa lęk, złość, strach i gniew. Tłumi smutek i żal. Pomaga radzić sobie po przeżytej stracie.

Otwiera drogę do rozwoju intuicji i wspiera umiejętności fizyczne. Jest to doskonały kamień do medytacji i wróżenia. Może go umieścić na trzecim oku w celu stymulowania jego aktywności. Jeśli macie przy sobie ametyst podczas snu, możecie się doczekać doświadczeń związanych z pobytem poza własnym ciałem. Ametyst przynosi intuicyjne sny. Przemienia niższą energię w wyższe wibracje duchowe w eterycznym świecie.

Geoda lub szczotka ametystowa ustawiona na biurku ucznia sprawi, że nasze dziecko, niezależnie od wieku, chętniej będzie się uczyło, mając jednocześnie łatwość przyswajania wiedzy, bardziej otwarty umysł i umiejętność gładkiego wypowiadania myśli. Bardzo przydatny okazuje się ametyst również podczas różnego rodzaju egzaminów. Wystarczy nosić przy sobie mały kamień, by mieć jasność umysłu i potrzebną koncentrację.

Poza tym, korzystnie jest ustawić ametyst w sypialni, zarówno dziecka, jak i dorosłych, ale tu uwaga – w sypialni małżeńskiej tylko czasowo i w miarę mały kamień, ponieważ, jak wspomniałam, energia tego kwarcu wycisza emocje. Potrzebujemy go tylko wtedy, kiedy cierpimy na bezsenność. Mawia się, że ametyst wygania z sypialni kochanków, tak więc, trzeba traktować go z rozwagą! Ale już w sypialni dzieci jest po prostu niezastąpiony. Wyciszy, dziecko pozbędzie się trudności z zasypianiem, a także przestanie miewać szczególnie męczące dla maluchów koszmary senne.
Oprócz wspomnianych wcześniej właściwości, ametyst jest doskonałym antidotum dla alkoholików. Już przed wiekami wykonywano kielichy do wina właśnie z ametystu, aby się zbytnio nie upić. Jeśli mamy problem z alkoholizmem, bądź boryka się z tym nałogiem ktoś nam bliski, dobrze jest włożyć choćby malutki kamyczek do kieszeni osoby, której to dotyczy. Zapobiegnie to upiciu się i będzie przeciwdziałać tzw. ciągom alkoholowym. Energia ametystu jest również bardzo pomocna i skuteczna przy zwalczaniu uzależnienia od narkotyków.

Ametyst wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Działa przeciwbólowo, łagodzi migreny, bóle głowy i uwalnia napięcia.
  • Pomaga w bezsenności – zapewnia zdrowy i spokojny sen.
  • Sprzyja pozbywaniu się urazów psychicznych i emocjonalnych, łagodzi objawy chorób o podłożu nerwowym takich jak stres czy ból psychiczny.
  • Stabilizuje stan psychiczny (nie powinien być stosowany w przypadkach paranoi lub schizofrenii).
  • Reguluje przemianę materii.
  • Pobudza produkcję hormonów
  • Wzmacnia organy wydalnicze i system odpornościowy.
  • Pomaga w pozbyciu się nałogów (alkoholowy, narkotykowy, nikotynowy).
  • Oczyszcza krew, przeciwdziała miażdżycy.
  • Oczyszcza aurę i przemienia negatywną energię.
  • Zmniejsza zasinienie, leczy rany i pomaga eliminować obrzęk.
  • Leczy nierównowagę systemu pokarmowego i oddechowego.
  • Wzmacnia płuca i układ oddechowy, ułatwia odkasływanie, przeciw chrypce.
  • Pomaga w leczeniu chorób skóry (zwilżony kamień przyłożyć do chorego miejsca na skórze)
  • Korzystnie wpływa na jelita (reguluje florę jelitową, usuwa pasożyty i poprawia absorpcję wody).
  • Woda ametystowa leczy wszelkiego rodzaju stany zapalne skóry, ukąszenia po owadach, jak również czyraki i inne stany zapalne skóry.

Sposoby wykorzystywania dobroczynnych mocy ametystu: Chcąc w pełni korzystać z ochrony lub leczniczych właściwości tego minerału należy stosować najlepiej kamienie w postaci nieoszlifowanej. Uzdrawiające zdolności klejnotów pozostają kwestią kontrowersyjną, ale od wieków wspominani są uzdrowiciele, szamani i lekarze medycyny niekonwencjonalnej. Niezależnie od tego, czy jest to oparte na faktach, czy tylko efekt placebo, nie ma to znaczenia, dopóki pomaga lub przynosi korzyść tym, którzy je noszą. Aby uzyskać jak najwięcej korzyści z kamieni szlachetnych, zaleca się noszenie kamienia w bezpośrednim kontakcie ze skórą, najlepiej w miejscu „problematycznej-chorej” części ciała. Położony na ciało, noszony na ciele lub w kieszeni, wykorzystywany do energetyzowania wody pitnej. Ametyst nadaje się również do medytacji.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

baran, strzelec, wodnik, ryby, panna, skorpion

Nazwa: Apatyt niebieski (Moroksyt)
Grupa: apatytów
Gromada: fosforanów
Minerał dość pospolity i szeroko rozpowszechniony.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: fosforan wapnia zawierający fluor, chlor lub grupy wodorotlenowe
Wzór chemiczny: Ca5(PO4)3(F, Cl, OH)
Zgodnie z dominującym anionem, rozpoznawane są trzy gatunki:
1) Ca5(PO4)3F – Fluorapatyt;
2) Ca5(PO4)3Cl – Chlorapatyt;
3) Ca5(PO4)3(OH) – Hydroksyapatyt
Masa cząsteczkowa:
1) Fluorapatyt => 504,3025 u (Ca 39,74%; O 38,07%; P18,42%; F 3,77%);
2) Chlorapatyt => 520,7571 u (Ca 38,48%; O 36,87%; P17,84%; Cl 6,81%);
3) Hydroksyapatyt => 502,3114 u (Ca 39,89%; O 41,41%; P18,50%; H 0,20%);
Twardość w skali Mohsa: 5,0
Gęstość minerału: 3,16 – 3,23 g/cm³
Przełam: muszlowy, nierówny
Łupliwość: wyraźna
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: heksagonalny
Wykształcenie: tworzy kryształy sześcioboczne, o pokroju słupkowym, igiełkowym lub tabliczkowym. Kryształy narosłe lub wrosłe. Występuje w formie skupień druzowych, zbitych, ziarnistych, nerkowatych, kulistych, promienistych.
Stabilność chemiczna: rozpuszczalny w kwasie azotowym (V) HNO3
Magnetyzm: brak

Właściwości optyczne

Barwa: niebieska, niebiesko-zielona, morska.
Rysa: biała
Fluorescencja: tak (niebieska, jasno-niebieska do niebiesko-zielonej).
Pleochroizm: bardzo silny (barwa niebieska, niebiesko-zielona, żółta do bezbarwnej).
Połysk: szklisty

Występowanie

Krystaliczny apatyt występuje prawie we wszystkich skałach magmowych. Duże koncentracje apatytu znajdują się w pewnych partiach rud magnetytowych. Apatyt jest częstym składnikiem pegmatytów. Występuje w żyłach typu alpejskiego, jako konkrecje i płaskury w skałach osadowych, okruchowy w skałach osadowych. Najładniejsze okazy spotykane są w druzach jako szczotki krystaliczne oraz w pustkach skał wulkanicznych.

Występowanie – świat: Indie, Birma, Sri Lanka, Pakistan, Brazylia, Boliwia, USA (Maine, Kalifornia, Alaska, Płn. Dakota), Meksyk, Kanada, Madagaskar, Algieria, Kenia, Tanzania, Mozambik, Namibia, RPA, Rosja (Półwysep Kolski), Kazachstan, Włochy, Szwajcaria, Austria, Hiszpania, Portugalia, Finlandia, Norwegia, Czechy, Niemcy. Australia. Skały księżycowe zebrane przez astronautów podczas programu Apollo zawierają śladowe ilości apatytu.

Występowanie – Polska:
Góry Sowie (w hornblendytach), okolice Bielska-Białej i Żywca.

Minerały towarzyszące

magnetyt, piroksen, hornblenda, anataz, rutyl, beryl, muskowit, skaleń, kalcyt, kwarc.

Zastosowanie

– poszukiwany, atrakcyjny kamień kolekcjonerski.

– stosowany w jubilerstwie – wykorzystywany do wyrobu biżuterii.

– źródło otrzymywania fosforu.

– do produkcji nawozów sztucznych, zapałek, produkcji kwasu fosforowego.

– główny nieorganiczny składnik tkanek zębowych (szkliwa, zębiny i cementu) oraz kości.

– w przemyśle farmaceutycznym.

– w przemyśle chemicznym.

– wykorzystywany w nauce i technice.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Apatyt łatwo można czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu apatytu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z apatytem. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Apatyt należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie. Wskazana jest ochrona przed długotrwałą ekspozycją światła słonecznego i wysoką temperaturą, gdyż może to powodować powstawanie odprysków. Jest bardzo wrażliwy na zmiany temperatury. W wysokiej temperaturze może stracić lub zmienić barwę. Uwaga! Jest bardzo kruchy!

Opis

Apatyt – to grupa minerałów, fosforany wapnia zawierające obcy anion. Anionami mogą być jony OH (apatyt hydroksylowy), Cl (apatyt chlorowy), F(apatyt fluorowy). Należy do minerałów szeroko rozpowszechnionych występujących we wszystkich typach skał (m.in. w skałach magmowych, wulkanicznych, osadowych, pegmatytowych). Jego nazwa pochodzi od greckiego słowa „απατείν” – „apato” co oznacza = „oszukiwać”, „zwodzić”, „łudzić”, „wprowadzać w błąd”, gdyż często bywa mylony z innymi minerałami. Apatyt może być niebieski, żółty, zielony, brązowy, szary. Czasem bywa również bezbarwny i przezroczysty, częściej jednak jest mętny i tylko lekko przeświecający. Kamienie wybierane do biżuterii mają najczęściej kolor niebieski i zielony. Apatyt jest fosforanem wapnia z domieszką fluoru lub chloru. Kryształy apatytu mają pokrój słupowy i osiągają często znaczną wielkość. Apatyt charakteryzuje twardość na poziomie „5” w skali Mohsa, biała rysa i szklisty połysk.

Apatyt składa się z fosforanu wapnia, substancja ta stanowi budulec zębów i kości ludzi oraz zwierząt. Opis pozytywnej interakcji z kamieniem został już dostrzeżony i opisany w starożytnych pismach Egipcjan, Sumerów i innych przedstawicieli cywilizacji z przeszłości.

Magiczne właściwości Apatytu niebieskiego (Moroksytu)

Apatyt jest kamieniem nauki i inspiracji, pomaga w zrozumieniu sytuacji na wielu poziomach jednocześnie i uzyskiwaniu niezwykle trafnej odpowiedzi na zadawane pytanie. Wzmacnia intelekt, zwiększa motywację, pobudza kreatywność, przywołuje bezinteresowną miłość, przełamuje nieśmiałość, pomaga w przezwyciężeniu strachu. Jest w stanie powstrzymać silne emocje, wpływać na stan psychiczny człowieka.

Minerał ten polecany jest dla osób, które zajmują się pomaganiem i nauczaniem innych lub są zaangażowane w działania związane z ryzykiem np: strażacy, policjanci, lekarze, ratownicy medyczni, nauczyciele, wykładowcy, psycholodzy, terapeuci. Polecany dla ludzi którzy często podróżują jak również dla tych, którzy np. późną porą z różnych względów wracają do domu. podczas powrotu do domu. Dobry kamień dla osób nieśmiałych, daje poczucie bezpieczeństwa, pozwala przełamać nieśmiałość. Energia apatytu sprawia, że nigdy nie wykorzysta się wiedzy w negatywny sposób albo do nieodpowiednich celów. Apatyt ułatwia nawiązywanie współpracy, podnosi samoocenę, w znaczny sposób pomaga ludziom, którzy nie doceniają siebie. Pomaga zrealizować marzenia osobom, które nie mogą zdobyć się na wykonanie ważnego dla nich kroku. Warto mieć apatyt przy sobie jeśli planuje się nowe przedsięwzięcie a także podarować ten minerał osobom, które stoją przed ważnymi zmianami wymagającymi energii i odwagi – np. nowa praca, wszelkiego rodzaju egzaminy czy też rozpoczęcie studiów.

Mówi się, że apatyt jest w stanie ostrzegać właściciela odpowiednimi sygnałami przed niebezpieczeństwem (np. swędzenie skóry pod sygnetem).

Apatyt jest minerałem, który pomaga w docenieniu siebie, poprawia samoocenę i ułatwia bycie asertywnym, dodaje odwagi i otuchy aby uwierzyć w swoje możliwości. Dzięki tym właściwościom, biżuteria z apatytem staje się idealna dla osób, które są po przejściach obniżających wiarę w siebie. Minerał ten pomaga w odbudowywaniu naturalnego, zdrowego poziomu energii, eliminuje negatywne aspekty, oczyszcza z wątpliwości. Poprawia indywidualną ekspresję na różnych poziomach.

Moroksyt jest doskonałym kamieniem dla ludzi, którzy posiadają w sobie wielką potrzebę ekspresji własnych celów, planów, uczuć i myśli. To kamień dla osób noszących w sobie wiele niezrealizowanych marzeń oraz dla wszystkich tych, którzy potrzebują więcej odwagi i poczucia wartości. Pomaga nawiązywać kontakty z ludźmi, współpracować w grupie, a także otwiera na duchowe prowadzenie przez siły wyższe.

Zawarty w minerale fosfor pomaga w funkcjonowaniu mózgu i układu krążenia. Ułatwia usunąć gniew, smutek, rozdrażnienie i wyczerpanie emocjonalne. Apatyt wykorzystywany jest do normalizacji stanu emocjonalnego, a przejawy agresji i gniewu są zredukowane do minimum, osoba nabiera opanowania i spokoju umysłu. Pomaga dzieciom z nadpobudliwością i autyzmem.

Apatyt niebieski (Moroksyt) wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Wspomaga układ kostny, stawy i kręgosłup.
  • Pomaga zrastać się złamanym kościom.
  • Korzystnie wpływa na stan zdrowia osób cierpiących na artretyzm i reumatyzm.
  • Przyspiesza rekonwalescencję po chorobach.
  • Wspomaga procesy myślowe, ułatwia skupienie się i zwiększa koncentrację.
  • Usprawnia pracę mózgu, niweluje skutki przeciążenia systemu nerwowego, stresu i przepracowania.
  • Wspiera układ nerwowy.
  • Działa przeciwbólowo: łagodzi migreny, bóle głowy, zębów i gardła. Sprawdza się także przy bólach mięśni i stawów.
  • Niweluje napadowe pocenie się.
  • Pobudza przemianę materii.
  • Reguluje pracę tarczycy.
  • Pozytywnie wpływa na krążenie krwi, reguluje pracę serca i wzmacnia naczynia krwionośne, pomocny w leczeniu nadciśnienia krwi.
  • Znakomicie sprawdza się: w leczeniu przeziębień, infekcji, przy zapaleniu górnych dróg oddechowych, chorób płuc, zapalenia oskrzeli oraz problemach z katarem i kaszlem.
  • Pomocny w leczeniu reumatyzmu oraz zaburzeń równowagi.
  • Zwiększa wchłanianie wapnia przez organizm.

  • ZASTRZEŻENIE

    Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Apatyt zielony (Tulliumit)
Grupa: apatytów
Gromada: fosforanów
Minerał dość pospolity i szeroko rozpowszechniony.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: fosforan wapnia zawierający fluor, chlor lub grupy wodorotlenowe
Wzór chemiczny: Ca5(PO4)3(F, Cl, OH)
Zgodnie z dominującym anionem, rozpoznawane są trzy gatunki:
1) Ca5(PO4)3F – Fluorapatyt;
2) Ca5(PO4)3Cl – Chlorapatyt;
3) Ca5(PO4)3(OH) – Hydroksyapatyt
Masa cząsteczkowa:
1) Fluorapatyt => 504,3025 u (Ca 39,74%; O 38,07%; P18,42%; F 3,77%);
2) Chlorapatyt => 520,7571 u (Ca 38,48%; O 36,87%; P17,84%; Cl 6,81%);
3) Hydroksyapatyt => 502,3114 u (Ca 39,89%; O 41,41%; P18,50%; H 0,20%);
Twardość w skali Mohsa: 5,0
Gęstość minerału: 3,16 – 3,23 g/cm³
Przełam: muszlowy, nierówny
Łupliwość: wyraźna
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: heksagonalny
Wykształcenie: tworzy kryształy sześcioboczne, o pokroju słupkowym, igiełkowym lub tabliczkowym. Kryształy narosłe lub wrosłe. Występuje w formie skupień druzowych, zbitych, ziarnistych, nerkowatych, kulistych, promienistych.
Stabilność chemiczna: rozpuszczalny w kwasie azotowym (V) HNO3
Magnetyzm: brak

Właściwości optyczne

Barwa: zielona, ciemnozielona, brudnozielona, butelkowa zieleń.
Rysa: biała
Fluorescencja: tak (niebieska, jasno-niebieska do niebiesko-zielonej).
Pleochroizm: bardzo silny (barwa niebieska, niebiesko-zielona, żółta do bezbarwnej).
Połysk: szklisty

Występowanie

Krystaliczny apatyt występuje prawie we wszystkich skałach magmowych. Duże koncentracje apatytu znajdują się w pewnych partiach rud magnetytowych. Apatyt jest częstym składnikiem pegmatytów. Występuje w żyłach typu alpejskiego, jako konkrecje i płaskury w skałach osadowych, okruchowy w skałach osadowych. Najładniejsze okazy spotykane są w druzach jako szczotki krystaliczne oraz w pustkach skał wulkanicznych.

Występowanie – świat: Indie, Birma, Sri Lanka, Pakistan, Brazylia, Boliwia, USA (Maine, Kalifornia, Alaska, Płn. Dakota), Meksyk, Kanada, Madagaskar, Algieria, Kenia, Tanzania, Mozambik, Namibia, RPA, Rosja (Półwysep Kolski), Kazachstan, Włochy, Szwajcaria, Austria, Hiszpania, Portugalia, Finlandia, Norwegia, Czechy, Niemcy. Australia. Skały księżycowe zebrane przez astronautów podczas programu Apollo zawierają śladowe ilości apatytu.

Występowanie – Polska:
Góry Sowie (w hornblendytach), okolice Bielska-Białej i Żywca.

Minerały towarzyszące

magnetyt, piroksen, hornblenda, anataz, rutyl, beryl, muskowit, skaleń, kalcyt, kwarc.

Zastosowanie

– poszukiwany, atrakcyjny kamień kolekcjonerski.

– stosowany w jubilerstwie – wykorzystywany do wyrobu biżuterii.

– źródło otrzymywania fosforu.

– do produkcji nawozów sztucznych, zapałek, produkcji kwasu fosforowego.

– główny nieorganiczny składnik tkanek zębowych (szkliwa, zębiny i cementu) oraz kości.

– w przemyśle farmaceutycznym.

– w przemyśle chemicznym.

– wykorzystywany w nauce i technice.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Apatyt łatwo można czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu apatytu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z apatytem. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Apatyt należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie. Wskazana jest ochrona przed długotrwałą ekspozycją światła słonecznego i wysoką temperaturą, gdyż może to powodować powstawanie odprysków. Jest bardzo wrażliwy na zmiany temperatury. W wysokiej temperaturze może stracić lub zmienić barwę. Uwaga! Jest bardzo kruchy!

Opis

Apatyt – to grupa minerałów, fosforany wapnia zawierające obcy anion. Anionami mogą być jony OH (apatyt hydroksylowy), Cl (apatyt chlorowy), F(apatyt fluorowy). Należy do minerałów szeroko rozpowszechnionych występujących we wszystkich typach skał (m.in. w skałach magmowych, wulkanicznych, osadowych, pegmatytowych). Jego nazwa pochodzi od greckiego słowa „απατείν” – „apato” co oznacza = „oszukiwać”, „zwodzić”, „łudzić”, „wprowadzać w błąd”, gdyż często bywa mylony z innymi minerałami. Apatyt może być niebieski, żółty, zielony, brązowy, szary. Czasem bywa również bezbarwny i przezroczysty, częściej jednak jest mętny i tylko lekko przeświecający. Kamienie wybierane do biżuterii mają najczęściej kolor niebieski i zielony. Apatyt jest fosforanem wapnia z domieszką fluoru lub chloru. Kryształy apatytu mają pokrój słupowy i osiągają często znaczną wielkość. Apatyt charakteryzuje twardość na poziomie „5” w skali Mohsa, biała rysa i szklisty połysk.

Apatyt składa się z fosforanu wapnia, substancja ta stanowi budulec zębów i kości ludzi oraz zwierząt. Opis pozytywnej interakcji z kamieniem został już dostrzeżony i opisany w starożytnych pismach Egipcjan, Sumerów i innych przedstawicieli cywilizacji z przeszłości.

Magiczne właściwości Apatytu zielonego (Tulliumitu)

Apatyt jest kamieniem nauki i inspiracji, pomaga w zrozumieniu sytuacji na wielu poziomach jednocześnie i uzyskiwaniu niezwykle trafnej odpowiedzi na zadawane pytanie. Wzmacnia intelekt, zwiększa motywację, pobudza kreatywność, przywołuje bezinteresowną miłość, przełamuje nieśmiałość, pomaga w przezwyciężeniu strachu. Jest w stanie powstrzymać silne emocje, wpływać na stan psychiczny człowieka.

Minerał ten polecany jest dla osób, które zajmują się pomaganiem i nauczaniem innych lub są zaangażowane w działania związane z ryzykiem np: strażacy, policjanci, lekarze, ratownicy medyczni, nauczyciele, wykładowcy, psycholodzy, terapeuci. Polecany dla ludzi którzy często podróżują jak również dla tych, którzy np. późną porą z różnych względów wracają do domu. podczas powrotu do domu. Dobry kamień dla osób nieśmiałych, daje poczucie bezpieczeństwa, pozwala przełamać nieśmiałość. Energia apatytu sprawia, że nigdy nie wykorzysta się wiedzy w negatywny sposób albo do nieodpowiednich celów. Apatyt ułatwia nawiązywanie współpracy, podnosi samoocenę, w znaczny sposób pomaga ludziom, którzy nie doceniają siebie. Pomaga zrealizować marzenia osobom, które nie mogą zdobyć się na wykonanie ważnego dla nich kroku. Warto mieć apatyt przy sobie jeśli planuje się nowe przedsięwzięcie a także podarować ten minerał osobom, które stoją przed ważnymi zmianami wymagającymi energii i odwagi – np. nowa praca, wszelkiego rodzaju egzaminy czy też rozpoczęcie studiów.

Mówi się, że apatyt jest w stanie ostrzegać właściciela odpowiednimi sygnałami przed niebezpieczeństwem (np. swędzenie skóry pod sygnetem).

Apatyt jest minerałem, który pomaga w docenieniu siebie, poprawia samoocenę i ułatwia bycie asertywnym, dodaje odwagi i otuchy aby uwierzyć w swoje możliwości. Dzięki tym właściwościom, biżuteria z apatytem staje się idealna dla osób, które są po przejściach obniżających wiarę w siebie oraz dla osób z postrzępionymi nerwami i przeżywających stresujące sytuacje. Minerał ten pomaga w odbudowywaniu naturalnego, zdrowego poziomu energii, eliminuje negatywne aspekty, oczyszcza z wątpliwości. Poprawia indywidualną ekspresję na różnych poziomach. Łagodząca i kojąca energia zielonego apatytu przyda się osobom zdenerwowanym i zestresowanym. Kamień ten pomoże w uzyskaniu spokoju i równowagi. Tulliumit łączy mądrość serca z mądrością umysłu, równoważy sferę logiczną i emocjonalną, tak żeby żadna z nich nie przeważała zbyt mocno.

Zawarty w minerale fosfor pomaga w funkcjonowaniu mózgu i układu krążenia. Ułatwia usunąć gniew, smutek, rozdrażnienie i wyczerpanie emocjonalne. Apatyt wykorzystywany jest do normalizacji stanu emocjonalnego, a przejawy agresji i gniewu są zredukowane do minimum, osoba nabiera opanowania i spokoju umysłu. Pomaga dzieciom z nadpobudliwością i autyzmem.

Zielony apatyt jest doskonałym kamieniem dla osób wracających do zdrowia po długiej chorobie lub bólu emocjonalnym, ponieważ pobudza nadzieję i odwagę podczas pokonywania przeszkód. Zielony apatyt wspomaga gojenie ran, jest także pomocny dla osób, które mają problemy z sercem.

Apatyt zielony (Tulliumit) wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Wspomaga układ kostny, stawy i kręgosłup.
  • Pomaga zrastać się złamanym kościom.
  • Korzystnie wpływa na stan zdrowia osób cierpiących na artretyzm i reumatyzm.
  • Przyspiesza rekonwalescencję po chorobach.
  • Wspomaga procesy myślowe, ułatwia skupienie się i zwiększa koncentrację.
  • Usprawnia pracę mózgu, niweluje skutki przeciążenia systemu nerwowego, stresu i przepracowania.
  • Wspiera układ nerwowy.
  • Działa przeciwbólowo: łagodzi migreny, bóle głowy, zębów i gardła. Sprawdza się także przy bólach mięśni i stawów.
  • Niweluje napadowe pocenie się.
  • Pobudza przemianę materii.
  • Reguluje pracę tarczycy.
  • Pozytywnie wpływa na krążenie krwi, reguluje pracę serca i wzmacnia naczynia krwionośne, pomocny w leczeniu nadciśnienia krwi.
  • Pomaga organizmowi w przyswajaniu witamin i składników odżywczych (zwłaszcza wapnia i żelaza).

  • ZASTRZEŻENIE

    Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Bursztyn bałtycki
Grupa: bursztynów
Gromada: substancje organiczne
Żywica kopalna dość pospolita i szeroko rozpowszechniona.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: mieszanina kilkudziesięciu różnych związków. Pod względem składu elementarnego, składa się on z: węgla „C” (61-81%), wodoru „H” (8,5-11%), tlenu „O” (ok. 15%), siarki „S” – jako składnik wtórny (do kilku procent). Bursztyn zawiera także kwas bursztynowy (3-8%) oraz inne pierwiastki i minerały.
Wzór chemiczny: C10H16O + związki siarki (H2S)
Masa cząsteczkowa: 152,233 u (C 78,90%; H 10,59%; O 10,51%)
Twardość w skali Mohsa: 2,0 – 2,5
Gęstość minerału: 0,960-1,096 g/cm³ (jest lekki, jego gęstość jest porównywalna z gęstością wody morskiej).
Przełam: muszlowy
Łupliwość: brak
Podatność: podatny na różnorodne sposoby obróbki
Układ krystalograficzny: substancja bezpostaciowa
Wykształcenie: tworzy nieregularne, pojedyncze bryłki. Niekiedy zawiera inkluzje minerałów: piryt, kwarc oraz zatopione szczątki roślin lub zwierząt. Bursztyn pochodzi zasadniczo od dwóch rodzajów żywic: terpenoidowej i fenolowej. Żywice poddane działaniu wysokiego ciśnienia i temperatury w beztlenowych procesach geologicznych ulegały polimeryzacji i krystalizacji. Przejściowym produktem tych przemian jest kopal, stosunkowo miękka o koegzystencji gumy substancja. Dalsze długotrwałe działanie ciśnienia i temperatury powodowało uwalnianie z kopalu terpen i jego twardnienie tworząc znany nam obecnie bursztyn.
Rozpuszczalność: bursztyn jest trudno rozpuszczalny. Rozpuszcza się bardzo słabo i wolno w rozpuszczalnikach organicznych (alkohol etylowy, eter naftowy czy benzen).
Temperatura mięknienia: ok. 150°C
Temperatura topnienia: 280 – 370°C
Przewodność elektryczna: bursztyn wykazuje cechy doskonałego izolatora, jest nieprzewodzący. Posiada zdolność elektryzowania powierzchni, potarty np. wełnianym kawałkiem materiału silnie przyciąga drobne, lekkie przedmioty powodując silną polaryzację w tych przedmiotach. Sam bursztyn elektryzuje się ujemnie.

Właściwości optyczne

Barwa: żółta, brązowa, biało-żółta, biała, kremowa, czerwona, pomarańczowa, brunatna. Może być prześwitujący lub nieprzezroczysty.
Rysa: biała
Połysk: tłusty, woskowy
Pleochroizm: brak
Fluorescencja: brunatno-biała do żółto-zielonej.

Występowanie

Bursztyn bałtycki występuje na znacznych obszarach Europy Środkowej w formie nagromadzeń pierwotnych, związanych z osadami środkowego i górnego eocenu oraz nagromadzeń wtórnych, związanych o osadami młodszymi, głównie czwartorzędowymi.

Wyróżnia się trzy zasadnicze typy złóż bursztynu bałtyckiego:

  1. stratoidalno-pokładowe – występujące w utworach paleogeńskich (złoża pierwotne),
  2. stratoidalne gniazdowo-soczewowe – tworzące nagromadzenia bursztynu w utworach holoceńskich, przybrzeżno-morskich i aluwialnych (złoża wtórne),
  3. gniazdowe – występujące wśród utworów plejstoceńskich, głównie w porwakach bursztynonośnych utworów paleogeńskich oraz na obszarach pokryw sandrowych (złoża wtórne).

Występowanie – świat: Występuje głównie wzdłuż południowych wybrzeży Morza Bałtyckiego: Dania, Niemcy, Rosja (półwysep Sambia – największa na świecie kopalnia bursztynu), Litwa (okolice Kłajpedy), Łotwa; rzadziej występuje w Szwecji, Ukrainie (Polesie Wołyńskie), Niemczech (okolice Bitterfeld-Wolfen).

Występowanie – Polska: w nagromadzeniach plejstoceńskich i holoceńskich na obszarach polodowcowych nie tylko (jak się powszechnie przyjmuje) w strefie nadmorskiej, lecz także na terenach znacznie oddalonych od Bałtyku, w okolicach Zatoki Gdańskiej, Mierzei Wiślanej, u nasady Mierzei Helskiej, na Kurpiach, w okolicach Lubartowa, Możdżanów koło Słupska (dawna kopalnia bursztynu). Sporadycznie bursztyn był znajdowany również w centralnej Polsce, np. w Warszawie; na południu Polski, w Krakowie, na Górnym i Dolnym Śląsku np. w okolicach Wrocławia, Bytomia, Jaworzna czy Zabrza.

Pierwotne nagromadzenia bursztynu w Polsce stwierdzano dość powszechnie. Największe znaczenie mają nagromadzenia występujące na Pobrzeżu Kaszubskim i Północnej Lubelszczyźnie, gdzie osady eocenu występują względnie płytko. W obu tych rejonach nagromadzenia bursztynu mają charakter złożowy, jednak w chwili obecnej istnieje tylko jedno udokumentowane złoże pierwotne – złoże Górka Lubartowska na Północnej Lubelszczyźnie o obliczonych zasobach 1009 t. W rozpoznanym w 2017 r. złożu piasków skaleniowo-kwarcowych Górka Lubartowska–Niedźwiada bursztyn jest kopaliną towarzyszącą.

Zastosowanie

– stanowi cenny materiał badawczy dla biologów i paleontologów (niekiedy zawiera bardzo cenne z punktu widzenia naukowego i wyjątkowo atrakcyjne dla kolekcjonerów inkluzje, często doskonale zachowanych organizmów zwierzęcych i roślinnych).

– od najdawniejszych czasów był używany jako kamień ozdobny i leczniczy (ozdoby i amulety wyrabiano z niego już w paleolicie).

– wykorzystywany w przemyśle kosmetycznym.

– wykorzystywany w przemyśle farmaceutycznym.

– wykorzystywany w medycynie.

– stosowany do wyrobu impregnatów i lakierów.

– wykorzystywany w lutnictwie.

– używany w przemyśle jubilerskim, do wyrobu biżuterii.

– poszukiwany przez kolekcjonerów.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Do czyszczenia bursztynu używamy wody z mydłem. Przecieramy każdy bursztyn osobno, przy użyciu miękkiej ściereczki. Miękkie tkaniny mają właściwości polerujące, nigdy nie czyścimy gładko oszlifowanego bursztynu niczym szorstkim. Nie należy kłaść go na słońcu. Nie zaleca się także przechowywania go w sąsiedztwie innych kamieni.

Opis

Bursztyn bałtycki („sukcynit”, „amber”, „jantar”, „bałtyckie złoto”) – to odmiana bursztynu, żywica kopalna, która powstała w warunkach naturalnych w epoce eocenu co najmniej 40 mln lat temu na lądzie Fennoskandii, zajmującym rozległe obszary obecnej Europy Północnej. Przez miliony lat bursztyn podlegał naturalnemu szlifowaniu w warunkach morskiego falowania. Występuje w formach otoczaków lub drobnych ziaren o różnym stopniu obtoczenia. Wyróżnia się bogactwem odmian, zróżnicowaniem barw i stopniem przezroczystości. Najczęściej jest koloru miodowo-żółtego, brunatnego, brązowego, pomarańczowego, kremowego, rzadziej woskowożółtego lub czerwonego. Często zawiera zatopione pozostałości roślin lub zwierząt.

Jest substancją organiczną pochodzenia roślinnego o zawartości kwasu bursztynowego od 3 do 8%. Wyróżnia to bursztyn bałtycki spośród około stu innych zidentyfikowanych w przyrodzie żywic kopalnych, niezawierających wcale albo poniżej 3% kwasu bursztynowego.

Najważniejszą cechą bursztynu, są jego właściwości elektrostatyczne. Bursztyn bałtycki cechuje się charakterystycznym zapachem podobnym do woni kościelnego kadzidła. W pierwotnej postaci, w normalnych warunkach ciśnienia i temperatury jest nierozpuszczalny w wodzie, w niewielkim stopniu rozpuszcza się tylko w niektórych rozpuszczalnikach organicznych tj. alkohol etylowy, eter naftowy czy benzen. Pod względem chemicznym zawiera ok. 80% węgla, 10% wodoru i 10% tlenu. Skład bursztynu jest różny i zależy w dużym stopniu od miejsca pochodzenia i wieku. Zdarza się, że skład surowca z tego samego złoża różni się między sobą.

Magiczne właściwości Bursztynu bałtyckiego

W magiczną i leczniczą moc bursztynu wierzono od najdawniejszych czasów. Zachowane do dziś bursztynowe wisiorki z epoki kamienia interpretuje się jako amulety stosowane w magii łowieckiej przez prehistorycznych mieszkańców ziem nadbałtyckich. Najczęściej występują one w formie płytek lub okrągłych tarczek z ornamentami geometrycznymi, nacięciami w formie zygzaków i kropek, czasem ze stylizowanymi wyobrażeniami ludzi i zwierząt, a także w postaci zoomorficznych i antropomorficznych figurek. W okresie neolitu składano bursztynowe ofiary pod domami, jako zabezpieczenie ich mieszkańców przed wszelkimi nieszczęściami.

W starożytnym Rzymie bursztyn był popularny jako materiał zdobniczy, ale także przypisywano mu moc ochronną. Wierzono, że zapobiega on zapaleniu migdałów, leczy ból gardła i trudnościach z oddawaniem moczu. Zawieszony na szyi zwalczał gorączkę a podany z miodem poprawiał wzrok. Zmielony na mąkę lub pity z wonną żywicą przeciwdziałał dolegliwościom żołądkowym.

Średniowieczna medycyna przejęła większość przekonań o pozytywnym oddziaływaniu bursztynu dodając swoje własne zalecenia. Mnisi klasztorni zalecali spożywanie bursztynu w formie nalewki na piwie przy bólach brzucha, a na mleku przy chorobach pęcherza. Lekarze arabscy polecali bursztyn przy biegunce i krwotokach. Również Mikołaj Kopernik ordynował bursztynowy proszek na dolegliwości sercowe. Poradniki medyczne zalecały noszenie bursztynu przy sobie, a także okadzanie bursztynowym dymem miejsc dotkniętych epidemią dżumy. Źródła z końca XVII wieku odnotowały, że w czasie fali zarazy w miastach nadbałtyckich nie zmarł żaden z pracujących tam bursztynników. Dym ze spalanego bursztynu, jak również bursztyn sproszkowany spożywany w formie nalewki miały pomagać przy leczeniu zapalenia dróg oddechowych, w łzawieniach oczu, bólach głowy, zaburzeniach snu, konwulsjach, dolegliwościach miesiączkowych, krwotokach i przy porodach. W Chinach stosowano bursztyn bałtycki zmieszany z opium jako skuteczny środek uspokajający, przeciwbólowy i rozkurczowy.

W polskiej medycynie ludowej, zwłaszcza na terenie Kurpiów, bursztyn był bardzo popularnym środkiem leczniczym, a także strzegącym „od uroku”. Podawano go dzieciom do gryzienia dla złagodzenia bólu podczas ząbkowania. Jantarem, bo tak najczęściej nazywano owy cudowny kamień, leczono reumatyzm, choroby oczu i gardła, a nawet bezpłodność.

Wiara w dobroczynne działanie bursztynu, poparta wynikami badań naukowych, okazała się uzasadniona. Odkryto, że kwas bursztynowy działa jak biostymulator – pobudza system nerwowy, reguluje pracę nerek i jelit, jest środkiem przeciwzapalnym i antytoksycznym. Na bazie tego składnika wyrabia się maści i kremy na dolegliwości reumatyczne, astmatyczne, owrzodzenia i podrażnienia skóry oraz na schorzenia oskrzeli, gardła i tarczycy. Kwas i olej uzyskane z bursztynu wykorzystywane są też przez przemysł kosmetyczny, gdyż niszczą wolne rodniki i bakterie oraz mają właściwości dezynfekujące, a także łagodzące skutki oparzeń i ukąszeń owadów.

Badania wykazały, że bursztyn zawiera wiele cennych mikroelementów: krzem, żelazo, magnez, wapń, potas, związki organiczne połączone z jodem, substancje lotne, kwasy żywiczne. Korzystnie na nasze zdrowie wpływa jednak bursztyn surowy, czyli nieszlifowany. Ma wtedy właściwości antybakteryjne, ułatwia gojenie, a także obniża ciśnienie tętnicze, wzmaga wydzielanie żółci, uspokaja, aktywizuje organizm do walki z chorobami i do regeneracji.

Właściwości bursztynu wykorzystuje również nowoczesna kosmetyka. Kosmetyki zawierające bursztyn przeznaczone są do pielęgnacji cery zmęczonej, wymagającej dużego zasobu energii potrzebnej do odnowy komórkowej skóry. Kosmetyki te poprawiają nawilżenie i natłuszczenie skóry, powodują wzrost jędrności i elastyczności skóry. Wyraźnie zmniejszają szorstkość skóry i głębokość zmarszczek.

W połowie XVI wieku dokonano pierwszej suchej destylacji bursztynu, co znacznie rozszerzyło możliwości jego farmaceutycznego wykorzystania. Powstałe w wyniku destylacji: kwas, olej i kalafonię bursztynową stosuje się do dziś.

Kwas bursztynowy – ma postać dość dużych białych kryształków. Wzmacnia siły witalne człowieka, zwiększa odporność organizmu, spowalnia procesy starzenia pełniąc rolę antyutleniacza. Stosowany po przebytych urazach (opuchlizna) i długotrwałych chorobach pozwala szybko zregenerować siły i odzyskać dawną sprawność fizyczną i intelektualną. Wytworzono i opatentowano dziesiątki skutecznych leków zawierających kwas bursztynowy, szczególnie w USA, a także w dzisiejszej Rosji. Wśród nich najważniejsze wydają się specyfiki zapobiegające starzeniu się komórek ludzkiego organizmu. Warto zauważyć że w sukcynicie zawartość kwasu bursztynowego jest blisko tysiąckroć razy większa niż w produktach spożywczych takich jak sok z niedojrzałych owoców agrestu, jabłek i winogron. Kwas bursztynowy, ma jeszcze jedną właściwość.: neutralizuje alkohol we krwi, czyli leczy tzw. kaca.

Olej bursztynowy – z wyglądu jest to olejowa ciecz koloru ciemnego o nieprzyjemnym, charakterystycznym zapachu. Według właściwości fizyczno-chemicznych zalicza się do grupy olejków eterycznych. Olej bursztynowy zawiera do 70% terpenów i seskwiterpenów. Poza tym w oleju zawarte są fenole, alkohole, ketony i związki hydro-aromatyczne. Olej bursztynowy zawiera też oczywiście kwas bursztynowy, octowy i inne kwasy karboksylowe. Szybko nasącza skórę wnikając w głąb tkanki udrażniając przepływ krwi w naczyniach włosowatych. Znakomicie likwiduje bóle i skurcze mięśni. Używany w postaci maści i balsamów do masaży i okładów w przypadkach bólów reumatycznych i pourazowych. O oleju bursztynowym w 1652 roku pisał włoski podróżnik Giacomo Fantuzzi: „Z bursztynu wyrabia się bardzo cenny olej, bardzo mocny, cierpki i zawiesisty, który posiada tysięczne zalety, jak to stoi w przepisie, który dostałem w Gdańsku, gdzie proces ten do doskonałości doprowadzono…”.

Kalafonia bursztynowa – Nie stosuje się w lecznictwie. Jest stosowana do wyrobu impregnatów i lakierów, szczególnie ceniona w lutnictwie.

Zmikronizowany bursztyn – ma zastosowanie w lecznictwie i kosmetyce. m.in. do produkcji kremów regenerujących, uelastyczniających i wygładzających skórę. Drobiny bursztynu wnikają głęboko w skórę i przenikają warstwę rogową naskórka, a oddziałując bezpośrednio na warstwy żywe przyspieszają cykl odnowy skóry, regenerując i aktywizując wszystkie zachodzące w nich procesy.

Nalewka bursztynowa – rozgrzewa ciało, a kilka kropli rozcieńczonych w szklance wody niszczy mikroorganizmy w przewodzie pokarmowym i pomaga w przeziębieniach – hamuje rozwój bakterii- działa jak naturalny antybiotyk, obniża ciśnienie tętnicze, uspokaja, ułatwia gojenie ran, aktywizuje układ immunologiczny.

Maść bursztynowa – zawarte w bursztynie bałtyckim związki z grupy terpenów działają rozgrzewająco. Wspomagają w stanach reumatycznych, rozluźniają mięśnie wokół stawów i poprawiają ukrwienie skóry, leczą stłuczenia, żylaki i bolące mięśnie. Maść bursztynowa jest przeznaczona tylko do użytku zewnętrznego. Należy ją wcierać miejscowo kilka razy dziennie.

Bursztyn bałtycki wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce.
  • Wspomaga i reguluje pracę tarczycy.
  • Hamuje rozwój bakterii jako naturalny antybiotyk.
  • Pomaga przy bólach głowy (również migrenowych).
  • Uśmierza ból, szczególnie reumatyczny.
  • Pomocny w leczeniu: bólu i infekcji gardła, zapalenia migdałków.
  • Reguluje pracę nerek oraz jelit.
  • Pomaga w gojeniu się ran.
  • Wspomaga wydzielanie żółci.
  • Regeneruje skórę, poprawia jej elastyczność i jędrność.
  • Zapobiega tworzeniu się zmarszczek.
  • Pobudza metabolizm i dodaje energii.
  • Działa antyoksydacyjnie, niszczy wolne rodniki, hamuje proces starzenia.
  • Wzmacnia siły witalne.
  • Łagodzi skutki oparzeń i ukąszeń owadów.
  • Znakomicie likwiduje bóle i skurcze mięśni.
  • Aktywizuje organizm do walki z chorobami i do regeneracji.
  • Neutralizuje alkohol we krwi.
  •  

    ZASTRZEŻENIE

    Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Celestyn
Grupa: barytów
Gromada: siarczanów
Minerał dość pospolity i szeroko rozpowszechniony.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: siarczan strontu
Wzór chemiczny: SrSO4 + (Ba, Ca)
Masa cząsteczkowa: 183,68 ± 0,02 u (O 34,84%; S 17,46%; Sr 47,7%)
Twardość w skali Mohsa: 3,0 – 3,5
Gęstość minerału: 3,90 – 4,00 g/cm³
Przełam: nierówny, muszlowy
Łupliwość: doskonała
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: rombowy
Wykształcenie: tworzy kryształy o pokroju słupkowym, tabliczkowym oraz drobnoziarniste, zbite, ziarniste, blaszkowe, kuliste (o charakterze konkrescji) skupienia. Dobrze wykształcone kryształy tworzą się w geodach i druzach w postaci szczotek krystalicznych. Jest izostrukturalny z anglezytem i barytem. Może zawierać domieszki: baru i wapnia.
Rozpuszczalność: bardzo słabo rozpuszczalny w wodzie i kwasach.
Magnetyzm: brak
Radioaktywność: brak

Właściwości optyczne

Barwa: bezbarwna, mleczna, biała, żółta, jasno-niebieska, błękitna.
Rysa: biała
Połysk: szklisty do perłowego
Pleochroizm: słaby, bezbarwny
Fluorescencja: fluorescencja w ultrafiolecie, luminescencja niebieskawa, żółta lub zielonkawo-biała, czasami termoluminescencja, bardzo często przez inkluzje lub zanieczyszczenia organiczne.

Występowanie

Powstaje w wyniku niskotemperaturowych procesów hydrotermalnych – zwykle w osadach morskich. Jest spotykany w żyłach kruszcowych (z galeną, sfalerytem), w pęcherzach pogazowych wulkanitów, w kalderach i kraterach wulkanicznych.

Występowanie – świat: Namibia, Madagaskar (niebieskie kryształy o długości ponad 10 cm, Włochy (Sycylia), Czechy, Wieka Brystania, Kanada, USA (największe kryształy – do 75 cm i 2–3 kg wagi – pochodzą z wyspy South Bass w stanie Ohio.

Występowanie – Polska: Najpiękniejsze okazy pochodzą z kopalni Machów w okolicach Tarnobrzega (towarzyszy siarce wydobywanej metodą odkrywkową), na Kujawach (w solach potasowo-magnezowych), w okolicach Zamościa, Opola, Kazimierza Dolnego, w kopalni Dębieńsko w Górnośląskim Zagłębiu Węglowym, w wapieniach cementowni Goleszów.

Minerały towarzyszące

siarka, gips, kalcyt, aragonit, dolomit.

Zastosowanie

– stanowi główne źródło otrzymywania strontu „Sr”.

– poszukiwany kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

– wykorzystywany w różnych stopach metali.

– wykorzystywany w pirotechnice.

– do produkcji sztucznych ogni.

– w energetyce jądrowej.

– w przemyśle szklarskim.

– w przemyśle ceramicznym.

– do produkcji farb.

– do produkcji baterii elektrycznych.

– niekiedy używany jako kamień jubilerski.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Celestyn jest kruchym i miękkim minerałem (twardość w skali Mohsa 3,0-3,5). Unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Myć tylko pod bieżącą wodą. Delikatnie przecierać miękką szmatką. Nie używać żadnych środków chemicznych do czyszczenia. Zachowaj ostrożność i nie umieszczaj innych twardszych kamieni w pobliżu celestynu. Zawsze przechowuj biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owiń ją miękką szmatką. Wskazana jest ochrona przed gwałtownymi zmianami temperatury, gdyż może to powodować powstawanie odprysków.

Opis

Celestyn – inaczej siarczan strontu. Można go spotkać w postaci bezbarwnej, żółtej lub białej, jednak najczęściej przyjmuje różne odcienie błękitu. Jest minerałem kruchym (twardość w skali Mohsa 3,0-3,5). Powstaje w wyniku niskotemperaturowych procesów hydrotermalnych, zwykle w osadach morskich. Często towarzyszy złożom siarki, gipsu, kalcytu i dolomitu. Wykazuje luminescencję (inaczej, jarzenie) zarówno wówczas, gdy zostaje poddany działaniu wysokiej temperatury (termoluminescencja), jak i pod wpływem promieni ultrafioletowych (fluorescencja). Można go rozpoznać poprzez ogrzanie palnikiem, ponieważ stront zawarty w jego składzie chemicznym nadaje płomieniowi barwę soczyście czerwoną.

Minerał ten ma liczne zastosowanie – stanowi główne źródło otrzymywania strontu, jest stosowany do produkcji sztucznych ogni (azotan strontu – czerwona barwa), oraz jest wykorzystywany w przemyśle szklarskim, w energetyce jądrowej i do produkcji baterii elektrycznych. Jest minerałem dość pospolitym i szeroko rozpowszechnionym.

Nazwa celestyn pochodzi od łacińskiego słowa „caelum” czyli „niebo, niebiański” i nawiązuje do barwy pierwszych znalezionych celestynów które przypominały w kolorze nieboskłon. W późniejszym czasie minerał ten nazwano także „kamieniem pobożności”. Podobno we wczesnym średniowieczu mistycy chrześcijańscy odkryli, że przy szczotkach krystalicznych celestynu, szybciej zatapiają się w modlitwie i doznają religijnych wizji.

Magiczne właściwości Celestynu

Celestyn pomaga obniżyć ciśnienie krwi u osób cierpiących na nadciśnienie tętnicze, redukuje ból reumatyczny, normalizuje aktywność sercowo-naczyniową, ułatwia leczenie różnych chorób oczu, działa relaksująco, redukuje stres i przynosi wewnętrzny spokój, sprzyja wyciszeniu, koncentracji oraz kontemplacji, działa korzystnie na gardło, wspomaga leczenie rozmaitych schorzeń krtani, likwiduje tzw. globus histericus, pomaga pozbyć się jąkania na tle nerwowym.

„Niebiański minerał” daje człowiekowi zdolność do pięknego wyrażania swoich myśli, zwiększa pewność siebie i jasność wypowiedzi. Jest w stanie obudzić w osobie wiele ukrytych talentów.

Celestyn to doskonały kamień dla osób zainteresowanych aniołami i pragnącymi mieć lepszy kontakt z własnym „Aniołem Stróżem”. Celestyn pomaga w rozwijaniu intuicji i zdolności parapsychologicznych – jasnowidzenia, otrzymywania informacji z wyższych wymiarów. Celestynu można używać do medytacji oraz do pracy ze snami – wspomaga zapamiętywanie i rozumienie snów. Zapewnia również bezpieczeństwo „podróżnikom astralnym” (podróże poza ciałem, odmienne stany świadomości, sen na jawie itd. itp.).

Minerał ten polecany jest dla osób występujących publicznie i odczuwających tremę – dla aktorów, piosenkarzy, mówców i wykładowców.

Wibracje tego minerału znakomicie poprawiają nastrój i wnoszą dobrą, przyjazną energię do każdego pomieszczenia, w którym umieścimy ten minerał. Dobroczynnie działa także noszenie na szyi wisiorka z celestynem oraz płukanie gardła wodą, w której przez 6 godzin moczył się ten minerał (oczywiście wcześniej oczyszczony pod strumieniem bieżącej wody). Celestyn bywa niezastąpiony po ciężkim, nerwowym dniu – szybko usuwa stres z ciała (likwiduje napięcia mięśni) oraz „zdejmuje” ból głowy. Wystarczy położyć się wygodnie na łóżku, kanapie czy nawet na kocu na podłodze, położyć jeden kawałek celestynu na czole między brwiami, drugi nad głową i poleżeć spokojnie 15-20 minut.

Celestyn oczyszcza atmosferę i jest źródłem pozytywnej energii, polepsza nastrój i wnosi inspirację w każdą czynność w jaką człowiek jest zaangażowany. Ułatwia otworzenie się na zdolności do jasnowidzenia, jasnosłyszenia i jasnoczucia. Ten kamień polepsza dostęp do inspiracji i intuicji, a także myślenia abstrakcyjnego.

Celestyn wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce.
  • Pomaga w bezsenności – zapewnia zdrowy i spokojny sen.
  • Redukuje stres i przynosi wewnętrzny spokój.
  • Zapobiega sennym koszmarom i niedomaganiom nerwowym.
  • Pomocny w leczeniu różnych chorób oczu.
  • Pomocny w leczeniu bólu gardła, zapalenia oskrzeli.
  • Łagodzi migreny.
  • Obniża gorączkę.
  • Łagodzi stany depresyjne.
  • Pomocny przy reumatyźmie i stanach zapalnych.
  • Wzmacnia płuca i układ oddechowy, ułatwia odkasływanie, przeciw chrypce.
  •  

    ZASTRZEŻENIE

    Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Cytryn
Grupa: kwarców
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: dwutlenek krzemu
Wzór chemiczny: SiO2
Masa cząsteczkowa: 60,0843 ± 0,0009 u (O 53,26%; Si 46,74%)
Twardość w skali Mohsa: 7,0
Gęstość minerału: 2,65 g/cm³
Przełam: muszlowy
Łupliwość: bardzo niewyraźna, ledwie dostrzegalna lub brak
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: trygonalny
Wykształcenie: krystalizuje w postaci słupków o sześciokątnym przekroju słupa; na ich ścianach często występują poprzeczne prążki. Częste zbliźniaczenia, np. dwóch kryształów zrośniętych pod kątem niemal prostym. Rzadziej kryształy mogą być: tabliczkowe, pręcikowe, igiełkowe. Najczęściej występuje w formie szczotek krystalicznych w pustkach skalnych (geodach, druzach, szczelinach). Zrosty promieniste, równoległe, skupienia zbite i ziarniste – często w dużych masach. Niekiedy wytwarza formy dwubarwne, będące w części cytrynem, a w części ametystem tzw: ametryn.
Rozpuszczalność: duża, odporność na działanie kwasów (jedynym kwasem, który może uszkodzić cytryn, jest kwas fluorowodorowy).
Temperatura topnienia: 1650±75 °C
Temperatura wrzenia: 2230 ° C
Promieniotwórczość: brak

Właściwości optyczne

Barwa: blado-żółta, żółta do ciemno-pomarańczowej, złocisto-brunatna, cytrynowo-żółta, żółto-pomarańczowa
Rysa: biała
Połysk: szklisty, na przełamie tłusty
Pleochroizm: słaby (żółty, jasnożółty)

Występowanie

Główny składnik tzw. kwaśnych (bogatych w krzemionkę) skał magmowych głębinowych (granitów, granodiorytów) oraz wylewnych (ryolitów, porfirów kwarcowych), w dużych ilościach wśród żył pneumatolitycznych i hydrotermalnych mono- i polimineralnych; także wśród skał osadowych (żwirów, piasków, piaskowców, lessów) i metamorficznych (gnejsów, łupków), w próżniach pogazowych skał bazaltowych, w tak zwanych geodach, w aluwiach rzecznych, żyłach typu alpejskiego, w septariach, w marmurach, druzach pegmatytowych. Otoczaki kwarcowe tworzą żwiry i zlepieńce.

Występowanie – świat: Brazylia (Campo Belo, Sete Lagoas, Minas Gerais), USA (Kolorado, Karolina Płn., New Hampshire), Meksyk, Kanada, Madagaskar, Rosja, Kazachstan, Czechy, Hiszpania, Francja, Szkocja, Birma, Kolumbia, Zimbabwe.

Występowanie – Polska: okolice Jeleniej Góry i Nowej Rudy w Sudetach.

Minerały towarzyszące

kalcyt, skalenie, kruszce, turmalin, beryl, mika.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii – pierścionków, broszek, wisiorków, kolczyków, naszyjników itp.

– poszukiwany i ceniony kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Cytryn należy myć pod bieżącą wodą, a następnie wystawić na działanie promieni słonecznych. Wskazana jest ochrona przed wysokimi temperaturami, gdyż może to powodować powstawanie odprysków. Jest minerałem nadzwyczaj odpornym na działanie kwasów i zasad. Rozpuszcza się jedynie w kwasie fluorowodorowym. Cytryn jest kruchy, należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Zawsze ściągaj biżuterię przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu cytrynu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z cytrynem. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką.

Opis

Cytryn – nazwa pochodzi od starofrancuskiego słowa „citrin” – żółty, greckiego słowa „kitros” – cytryna, lub łacińskiego słowa „citrus” – drzewo cytrusowe. Należy do kamieni szlachetnych; piękna, drogocenna i rzadka odmiana kwarcu (żółty kwarc). Jest przezroczysty, jego żółte zabarwienie spowodowane jest obecnością śladowych ilości cząsteczek wodorotlenku żelaza, jako domieszka w jego budowie.

Żółte zabarwienie Cytrynu jest bardzo rzadko spotykane w naturze i dlatego częstym działaniem jubilerskim dla osiągnięcia kamienia podobnego do naturalnego Cytrynu jest wygrzewanie Ametystu lub Kwarcu dymnego. W temperaturze 470 °C Ametyst staje się jasno-żółty, a przy temperaturze 550–560 °C – osiąga kolor ciemno- lub czerwono-brunatny. Wszystkie wyprażane Cytryny wykazują czerwonawy odcień, podczas gdy naturalny cytryn jest zwykle blado-żółty.

Najwyżej cenione Cytryny mają kolor ciemnopomarańczowy i zwane są Cytrynami Madeira ze względu na podobieństwo swojej barwy do wina Madeira. Czasami Cytryn tworzy dwubarwne formy będące w części cytrynem, a w części ametystem, wówczas znamy go jako „ametryn”.

W czasach starożytnych cytryn noszono ze sobą jako ochronę przed jadem węża oraz grzesznymi myślami. Z powodu barwy zbliżonej do topazu niekiedy cytryn nazywano „topazem kwarcowym”. Cytryn z uwagi na barwę przypominającą złoto uważany był powszechnie za kamień dobrobytu i obfitości.

W czasach nowożytnych cytryn dużą popularność zyskał w latach 30. XX wieku. Wówczas zaczął stopniowo wypierać żółte topazy z uwagi na podobieństwo w wyglądzie i dużo niższe koszty wydobycia. Obecnie tworzy się z niego efektowną biżuterię na różne okazje.

Magiczne właściwości Cytrynu

Cytryn uważany jest za kamień optymizmu, radości i szczęścia. Minerał ten wzmacnia pewność siebie, silną wolę i kreatywność. Jest też „kamieniem dobrobytu”. Przyciąga dobre okazje, zdarzenia i ludzi. Pomaga rozwiązywać problemy, napawa optymizmem oraz entuzjazmem, uczy cieszyć się życiem. Z tego względu pomocny jest przy leczeniu depresji, lęków i fobii. Skutecznie eliminuje skłonności autodestrukcyjne. Sprzyja lepszemu poznaniu siebie oraz wytaczaniu nowych kierunków w życiu. Przynosi nadzieję oraz uśmiech.

Polecany jest szczególnie kobietom, których środowisko działania jest bardzo dynamiczne, pełne zmian oraz nowych wyzwań. Dodaje on pewności siebie, odwagi oraz otwiera umysł. Jest pomocny podczas: prowadzenia różnego rodzaju biznesu, podczas rozmów rekrutacyjnych czy biznesowych, podejmowania decyzji finansowych oraz wystąpień publicznych. Cytryn jest nazywany „kamieniem sukcesu”, gdyż sprzyja osiągnięciu materialnego bogactwa, dobrobytu i powodzeniu w karierze zawodowej. Kamień ten dedykowany jest wszystkim tym, którzy rozpoczynają nowy biznes – sprzyja robieniu interesów i wspiera nowe przedsięwzięcia. Cytryn przeznaczony jest dla wszystkich osób przedsiębiorczych, które czują się dobrze przy dużej ilości zadań i ciągłych zmianach. We wszystkich tych sytuacjach potrzebna jest odwaga, siła przebicia, zdolności przekonywania, logiczne myślenie i silna motywacja wewnętrzna. Przyciąga wiele dobrych okazji czy zdarzeń oraz odpowiednich ludzi pomocnych w naszym rozwoju zawodowym, awansie, rozkręceniu własnej firmy czy w wyjściu z kryzysu finansowego. Polecany jest także dla mówców występujących przed publicznością, nauczycieli, wykładowców akademickich. Może się również okazać doskonałym amuletem dla osób, które przygotowują się do rozmowy kwalifikacyjnej.

Kamień wspiera wszystkich tych, którzy podejmują przedsięwzięcia finansowe. Doskonały towarzysz bankierów, osób pracujących w sprzedaży, na giełdzie oraz innych osób prowadzących swoją działalność. Warto mieć go przy sobie podczas rozmowy o pracę lub przy prowadzeniu negocjacji biznesowych. U osób zarabiających w sposób twórczy kamień wzmacnia naturalną kreatywność artysty. Cytryn przyczynia się do odczuwania satysfakcji płynącej ze sfery zawodowej.

Kwarc żółty wzmacnia układ odpornościowy, zwiększa poziom energii życiowej i wytrzymałość. Jest doskonałym wsparciem dla osób borykających się z syndromem chronicznego zmęczenia. Wpływa korzystnie na układ hormonalny, a także wzmacnia umiejętność koncentracji. Cytryn pobudza trawienie, śledzionę i trzustkę. Zażegnuje infekcje w nerkach i pęcherzu moczowym. Pobudza krążenie, usuwa toksyny z krwi, stymuluje grasicę i utrzymuje równowagę w czynnościach tarczycy. Wzmacnia nerwy.

Cytryn jest jednym z kamieni hojności. Ten dynamiczny kamień uczy, jak do siebie przyciągnąć bogactwo, dobrobyt połączony z sukcesem i wszystkimi dobrymi i przyjemnymi rzeczami, które oferuje świat. Cytryn jest kamieniem szczęścia i szczodrości, który będzie zachęcał do dzielenia się z wszystkimi, a jednocześnie pomoże żyć w obfitości. Jest obdarzony mocą zapewnienia szczęścia każdemu, kto jest właścicielem kryształu. W pobliżu kamienia nie ma miejsca na melancholię i negatywne emocje. Jest to kamień, który bardzo dobrze działa przy regulowaniu stosunków w grupach lub w rodzinie, gdzie istnieją spory.

Minerał ten dodaje wiary w siebie i zmniejsza skłonności autodestrukcyjne. Wzmacnia indywidualność, zwiększa motywację, zachęca do kreatywności i wyrażania siebie. Dzięki temu kamieniowi nie będziecie przewrażliwieni – zwłaszcza na punkcie własnej krytyki. Jednocześnie sami zyskacie umiejętność konstruktywnej krytyki. Cytryn pomaga rozwijać pozytywne nastawienie, patrzeć optymistycznie w przyszłość, iść dalej z biegiem czasu bez oglądania się w przeszłość. Dzięki temu kamieniowi możecie cieszyć się z nowej wiedzy, przy czym będziecie wiedzieć jak zbadać każdą możliwość, aż znajdziecie najlepsze możliwe rozwiązanie.

Cytryn wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Podwyższa zdolności regeneracyjne organizmu w czasie choroby.
  • Pozytywnie wpływa na krążenie krwi, reguluje pracę serca i wzmacnia naczynia krwionośne.
  • Znany jest jako kamień antycukrzycowy – wspomaga wydzielanie insuliny, reguluje pracę trzustki.
  • Ułatwia zasypianie, zapewnia twardy – spokojny i zdrowy sen.
  • Oczyszcza i detoksykuje krew.
  • Obniża wysoki poziom cholesterolu we krwi.
  • Stymuluje pracę mózgu.
  • Pomocny przy zaburzeniach hormonalnych oraz alergiach.
  • Wpływa pozytywnie na pracę tarczycy.
  • Reguluję pracę organów wewnętrznych; szczególnie nerek, wątroby oraz śledziony.
  • Usprawnia pracę systemu trawiennego, reguluje przemianę materii.
  • Łagodzi dolegliwości żołądkowe i jelitowe.
  •  

    ZASTRZEŻENIE

    Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

bliźnięta, lew, panna, byk, baran

Nazwa: Demantoid
Grupa: granatów
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów bardzo rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: krzemian wapnia i żelaza
Wzór chemiczny: Ca3Fe2(SiO4)3 + (Cr)
Masa cząsteczkowa: 508,168 u (Ca 23,66%; Fe 21,98%; Si 16,58%; O 37,78%)
Twardość w skali Mohsa: 6,5 – 7,5
Gęstość minerału: 3,85 g/cm³
Przełam: nierówny, muszlowy
Łupliwość: brak lub niewyraźna, równoległa do ścian postaci
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: regularny
Wykształcenie: tworzy kryształy o postaci dwunastościanu rombowego i dwudziestoczterościanu deltoidowego. Występuje w formie skupień zbitych, ziarnistych oraz naskorupień. Kryształy narosłe i wrosłe. Może zawierać domieszki: chromu.

Właściwości optyczne

Barwa: żółto-zielona, zielona do szmaragdowej zieleni (wywołana obecnością chromu), trawiasto-zielona, od jasnej do ciemnej zieleni.
Efekty optyczne: Wyjątkowy blask i dyspersja demantoidu zainspirowała do nazwania tego kamienia „diamentowym”. Klejnot ten ma większą jasność i wyższą dyspersję niż diament. Jest także o wiele bardziej błyskotliwy niż inne znane zielone kamienie, takie jak szmaragd, perydot i tsavoryt.
Rysa: biała
Połysk: szklisty lub tłusty

Występowanie

Zazwyczaj w skałach metamorficznych i w ultrazasadowych skałach magmowych. W skałach wapienno-krzemianowych i serpentynitach, w szczelinach tych skał, w skałach wulkanicznych (zwłaszcza melanit). Stanowi składnik wielu osadów aluwialnych (piasków i żwirów).

Występowanie – świat: Rosja (w okolicach Niżnego Tagilska, nad rzeką Bobrowka i w innych miejscach na Uralu) Włochy (Van Malenco – Piemont), Madagaskar (Antetezambat), Kongo, Tanzania, Kenia, USA (San Benito w Kalifornii, także w Pensylwanii i w Arizonie), Niemcy (m.in. Wurlitz w Bawarii), Słowacja, Namibia, Afganistan, Azerbejdżan, Kanada, Iran, Pakistan, Korea Południowa, Sri Lanka, Zair.

Występowanie – Polska: w okolicach Kowar.

Minerały towarzyszące

chloryt, diopsyd, hedenbergit, magnetyt

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.),

– rzadki, bardzo poszukiwany kamień kolekcjonerski,

– jako imitacja diamentu (odmiany czyste, dobrze oszlifowane).

Pielęgnacja i środki ostrożności

Łatwo można go czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi (sport). Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu demantoidu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z demantoidu. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Demantoid należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie. Wskazana jest ochrona przed gwałtownymi zmianami temperatury, gdyż może to powodować powstawanie odprysków.

Opis

Demantoid to minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy granatów (gemmologiczna odmiana andradytu). Minerał bardzo rzadki. Nazwa pochodzi od niderlandzkiego demant – diament, co ma wskazywać na znaczne podobieństwo ogni kamienia oszlifowanego do diamentu.

Kamień został odkryty w 1868 roku w Rosji w górach Ural. Demantoid został zidentyfikowany jako odmiana andradytu w 1854 roku przez znanego mineraloga Nilsa Gustafa Nordenskiölda. Rosja do niedawna była jedynym źródłem tego najrzadszego granatu. Od lat 90. XX wieku odkryto nowe źródła, na przykład w Kongo, czy w Korei w 1975 roku, ale jakość tych kamieni była niższa. W 1996 roku w Namibii zostały odkryte nowe większe złoża. Klejnoty tego minerału są bardzo pożądane i drogie.

Demantoid był popularnym kamieniem szlachetnym w okresie Belle Époque (1890-1915), szczególnie w biżuterii w stylu Art Nouveau. Rosyjscy carowie szczególnie faworyzowali ten klejnot. Demantoidy są zazwyczaj małe. Kamienie większe niż 10 karatów są bardzo rzadkie. Największy demantoid jaki kiedykolwiek znaleziono pochodził z rosyjskiego Uralu i ważył 252,5 karata lub 50,5 grama.

Demantoidy nazwano kiedyś „szmaragdami syberyjskimi”, „chryzolitami syberyjskimi” i „chryzolitami Uralu”. Oczywiście granaty są chemicznie i optycznie odrębne od tych klejnotów.
Demantoid jest najbardziej kosztownym rodzajem granatu i jednym z najcenniejszych kamieni szlachetnych na świecie. Jest wysoko ceniony ze względu na rzadkość i niewiarygodny blask. Bogata paleta barw demantoidów obejmuje wiele odcieni zieleni, z żółtawymi i brązowymi nutami. Szczególnie cenny jest demantoid w kolorze szmaragdowym, jednak występuje bardzo rzadko.

Magiczne właściwości Demantoidu

Granat ma dużą siłę regeneracyjną. Stymuluję instynkt przetrwania, dodaje odwagi, nadziei i siły wewnętrznej. Zwiększa siłę woli i wiary w siebie, a oprócz tego wyostrza percepcję i jasność umysłu. Przynosi optymizm, wzmaga chęć życia, ożywia uczucie nadziei na przyszłość i miłości do życia dlatego skutecznie leczy stany depresyjne, melancholię i smutek. Jest kamieniem wskazanym dla osób, którym szczególnie trudno jest dokonywać zmian w życiu z obawy przed nieznanym. Takiego typu ludzie, mimo iż nie są zadowoleni z obecnego stanu rzeczy, nie potrafią znaleźć odwagi, aby oderwać się od niezdrowych relacji, przyzwyczajeń, nałogów czy własnej bierności. Po prostu nie wierzą w swoje możliwości i dlatego nie robią nic, co mogłoby zmienić ich trudne położenie. Energia granatu pozwala przezwyciężyć własną nieśmiałość i lęk przed zmianą, gdyż buduje odwagę i poczucie własnej wartości, także tej związanej z własną seksualnością. Przemija zazdrość, huśtawka nastrojów czy potrzeba kontroli innych. Ufamy sobie, akceptujemy siebie i to, co aktualnie mamy, doceniamy wszystkie rzeczy czy umiejętności, które posiadamy. Nie obawiamy się niczego złego od innych i – tak, jak w samospełniającej się przepowiedni – spotykają nas tylko dobre rzeczy.

Kamień pomaga w pokonaniu obaw związanych z podjęciem ryzyka i wyzwaniami, które stoją za pójściem za swoimi marzeniami. Jest to kamień nowej nadziei. Symbolizuje rozkwit w czasie przygnębienia i niepowodzeń. Sprzyja rozjaśnieniu duszy oddalając negatywne myśli i ponure nastroje. Trzymany w dłoni lub na głowie podczas medytacji nad przeszłym życiem granat wspomaga w dotarciu do potrzebnych informacji i ujawnieniu ich świadomości, przynosząc prawdę i uzdrowienie duchowe.

Kamień ten wiąże się również z namiętną miłością i zaleca szczególnie osobom cierpiącym na spadek potencji seksualnej. Pomaga on również odzyskać energię witalną. Sprawdza się również w przypadku leczenia zaburzeń pracy serca, czy stanów zapalnych i niedokrwistości.

Noszenie biżuterii z granatem zwiększa popularność w kręgach społecznych, konsoliduje przyjaźnie, jak również wspomaga w leczeniu depresji. Wzmacnia pozytywne myślenie i energię oraz przynosi nadzieję.

Granat to również „kamień romantycznej miłości i pasji”. Budzi przypływ namiętności i energii seksualnej oraz intymności. Podarowanie biżuterii z granatem jako prezent to dowód oddania, czułości i lojalności. Jest nazywany również „kamieniem sukcesu”. Wzmacnia siłę woli, logiczne myślenie i motywację wewnętrzną. Dodaje odwagi do podejmowaniu ryzyka i sprzyja osiąganiu sukcesów. Jeśli twój biznes w wybranej profesji nie idzie tak dobrze jak byś chciał(a), trzymaj trzy lub więcej kamieni granatu na biurku, a sukces powinien zawitać niedługo.

Demantoid wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce.
    • Zwiększa sprawność i aktywność seksualną.
    • Pomaga w leczeniu impotencji.
    • Usprawnia czynności układu rozrodczego, pomaga w leczeniu narządów płciowych.
    • Usprawnia pracę jelit.
    • Wzmacnia płuca, wspomaga leczenie alergii oraz astmy.
    • Pomocny w leczeniu bólu gardła, zapalenia oskrzeli.
    • Pomocny w leczeniu schorzeń nerek i pęcherza moczowego.
    • Oczyszcza krew, przeciwdziała miażdżycy.
    • Zwiększa skuteczność leczenia problemów hormonalnych a także hemoroidów.
    • Reguluje zaburzenia miesiączkowe.
    • Odnawia skórę i przeciwdziała tworzeniu się zmarszczek.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

wodnik, waga, lew, panna, skorpion, strzelec, koziorożec

Nazwa: Diopsyd chromowy
Grupa: piroksenów
Gromada: krzemianów
Jest minerałem pospolitym i szeroko rozpowszechnionym.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: krzemian wapnia i magnezu
Wzór chemiczny: CaMg(Si2O6) + (Cr, Ca, Na, Mg, Fe)
Masa cząsteczkowa: 216,55 ± 0,007 u (Ca 18,51%; Mg 11,22%; O 44,33%; Si 25,94%)
Twardość w skali Mohsa: 5,5 – 6,5
Gęstość minerału: 3,22–3,38 g/cm³
Przełam: nierówny, chropowaty
Łupliwość: wyraźna, dokładna, kąt między płaszczyznami łupliwości około 90°
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: jednoskośny
Wykształcenie: Zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju słupkowym, o prawie kwadratowym przekroju. Często tworzy zbliźniaczenia. Występuje w skupieniach promienistych, ziarnistych, blokowych, zbitych, skorupowych, pręcikowych, igiełkowych. Piękne kryształy spotykane są w druzach i szczelinach, gdzie tworzą szczotki krystaliczne.
Stabilność chemiczna: rozposzcza się w gorącym HCl
Temperatura topnienia: 1391 °C

Właściwości optyczne

Barwa: najczęściej od jasno do ciemno-zielonego, rzadziej szary, bezbarwny, brązowy, biały, żółtawy
Rysa: biała
Połysk: szklisty

Występowanie

Jest to powszechny minerał skał metamorficznych bogatych w wapń. Występuje w zasadowych skałach głębinowych, w marmurach i skarnach, w żyłach typu alpejskiego oraz w niektórych amfibolitach i ekologitach. W skałach magmowych jest rzadko spotykany.

Występowanie – świat: Diopsyd został już wykryty w wielu miejscach na całym świecie (około 2900 znanych – informacja z roku 2012). Najpiękniejsze, jaskrawozielone kamienie pochodzą z diamentonośnej „ziemi niebieskiej”, występującej w Kimberley (Afryka Południowa). Diopsyd chromowy o wartości jubilerskiej znajdowany jest również w żwirach z okruchami kamieni szlachetnych w Sri Lance, na Syberii i w Pakistanie (Hunza). Kamienie z Hunzy są często dużymi kryształami o barwie prawie szmaragdowej. Mogą zawierać włókniste wrostki, które zmniejszają ich przezroczystość. Kryształy te po oszlifowaniu w formę kaboszonów stają się bardzo efektowne, Diopsyd chromowy z Birmy wykazuje efekt migotliwości, Małe, jasnozielone kryształy diopsytu występują w Kalifornii, a ciemnożółte w Kanadzie. Niemcy– w Rudawach,Austria – w Wysokich Taurach, Włochy – w Piemoncie oraz przy Wyzewiuszu, Rosja – na Uralu, na Madagaskarze. Poza Ziemią diopsydstwierdzono również w próbkach: skalnych z księżyca, z Noctis Labyrinthus na Marsie i pyłu komety z Wild 2.

Występowanie – Polska: na Dolnym Śląsku, w Górach Izerskich i na Przedgórzu Sudeckim.

Minerały towarzyszące

wezuwian, granat, wollastonit, tremolit, aktynolit, zoisyt, epidot,

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii – pierścionków, kolczyków i naszyjników itp;

– poszukiwany kamień kolekcjonerski,

– ma znaczenie naukowe,

– stosowany do produkcji szkło-ceramiki (materiał konstrukcyjny),

– w dziedzinie biomateriałów,

– w materiałach uszczelniających tlenkowych ogniw paliwowych orazprzy unieruchomieniu odpadów promieniotwórczych.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Diopsyd chromowy jest jednym z miększych minerałów (5,5 – 6,5 w skali Mohsa) w dodatku jest dość kruchy. Należy zachować ostrożność podczas noszenia lub przechowywania tego kamienia wśród innych klejnotów i biżuterii. Zawsze ściągaj biżuterię z tym kamieniem przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi oraz uprawianiem sportu. Podobnie jak w przypadku większości innych kamieni szlachetnych, unikaj używania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących, nie używaj żadnych substancji chemicznych ani środków czyszczących, takich jak wybielacze lub kwas siarkowy. Użyj tylko łagodnego mydła lub detergentu i przetrzyj miękką szmatką lub szczotką.

Biżuterię z diopsydem chromowym należy przechowywać z dala od innych rodzajów kamieni szlachetnych. Jeśli to możliwe, owiń ją w miękką szmatką lub umieść osobno w pudełku z biżuterią, aby zapobiec ścieraniu się kamieni.

Opis

Diopsyd to kamień, który urzeka niezwykłą, szmaragdowozieloną barwą. Jego nazwa wywodzi się od greckiego dis (podwójny) i òpsè (widok), w odniesieniu do dwóch możliwych kierunków w strefie pryzmatu. Diopsyd został odkryty i po raz pierwszy opisany w 1800 roku przez brazylijskiego przyrodnika i mineraloga – Jose Bonifacio de Andrada e Silva.
Ten minerał z grupy krzemianów zaliczany do piroksenów najczęściej spotykany jest w swej bezbarwnej odmianie, brązowej lub szarej. Ze względu na obecność chromu przybiera żywą zieloną barwę.

Magiczne właściwości Diopsydu chromowego

Diopsyd chromowy jest kamieniem dla osób rozwijających się duchowo, które chcą połączyć się z energią Gai-Ziemi i siłami Natury. Ten kamień łączy pole elektromagnetyczne osoby z polem elektromagnetycznym planety, jego energia działa relaksująco, wspomaga usuwanie stresów i stanów napięcia.

Na poziomie emocjonalnym diopsyd zwiększa zrozumienie i wybaczenie dla osób które zraniły, przydaje się gdy dana osoba chce się z kimś pogodzić. Tym którzy czują się przeładowani i przytłoczeni problemami, diopsyd przypomina żeby doceniać życie i cieszyć się nim. Na poziomie intelektualnym diopsyd polecany jest dla osób które studiują i przeprowadzają badania naukowe, szczególnie w dziedzinach związanych z matematyką. Talizmany z tego kamienia zalecane są dla: mistyków, prawników, lekarzy, nauczycieli, lekarzy weterynarii.

Diopsyd zyskał reputację jako kamień wizualizacyjny. Uważa się, że jest w stanie poprawić intelekt, a zwłaszcza matematycznie, analitycznie i statystycznie myślenie. Ponadto, diopsyd chromowy może złagodzić agresję i upór, jednocześnie wzmacniając emocje miłości i zaangażowania.

Diopsyd chromowy wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Poprawia pracę przełyku i jelit.
  • Pomaga w koncentracji, działa relaksująco, usuwa stres i stany napięcia.
  • Wzmacnia płuca, wspomaga leczenie alergii oraz astmy.
  • Wspomaga w leczeniu chorób przewlekłych, w tym problemów z sercem , płucami i układem krążenia.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Fluoryt
Grupa: halogenków
Gromada: halogenków
Minerał dość pospolity i szeroko rozpowszechniony.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: fluorek wapnia
Wzór chemiczny: CaF2 + śladowe ilości (Y, Ce, Si, Al, Fe, Mg, Eu, Sm, O, Cl, związki organiczne)
Masa cząsteczkowa: 78,075 ± 0,004 u (Ca 51,33%, F 48,67%)
Twardość w skali Mohsa: 4,0
Gęstość minerału: 3,10 – 3,20 g/cm³
Przełam: muszlowy, łuskowy
Łupliwość: doskonała, czterokierunkowa, według ośmiościanu
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: regularny
Wykształcenie: Tworzy sześcienne lub ośmiościenne kryształy oraz połączenia tych postaci osiągające niekiedy duże rozmiary. Często występuje w postaci bliźniaków krzyżowych. Tworzy naloty, naskorupienia i żyły, skupienia narosłe druzowe, rzadko kuliste, wrosłe ziarniste lub zbite. Ładne kryształy występują w druzach w formie szczotek krystalicznych. Niekiedy wykazuje barwne wstęgowanie podobne do agatu. Może zawierać śladowe ilości pierwiastków: Itr, Cer, Krzem, Glin, Żelazo, Magnez, Europ, Samar, Tlen, Chlor oraz związki organiczne.
Rozpuszczalność: rozpuszczalny w gorącym kwasie solnym HCl, w gorącym stężonym kwasie siarkowym H2SO4 (uwolnienie F2), słabo rozpuszczalny w wodzie.
Promieniotwórczość: brak
Temperatura topnienia: 1403 °C

Właściwości optyczne

Barwa: bezbarwna, zielona, fioletowa, niebieska, turkusowa, żółta, różowa, brązowa, fioletowo-zielona, wielobarwna.
Rysa: biała
Połysk: szklisty
Pleochroizm: brak
Fluorescencja: tak (niebieska do niebiesko-zielonej), może wykazywać w świetle UV.
Luminescencja: tak, może wykazywać: termoluminescencje i/lub tryboluminescencje.
Fosforescencja: tak, może wykazywać.

Występowanie

Występuje głównie w pegmatytach, karbonatytach, żyłach hydrotermalnych i typu alpejskiego, metasomatycznie zmienionych granitach, marmurach, wapieniach, niekiedy w skałach osadowych i skałach magmowych.

Występowanie – świat: Chiny, Mongolia, Pakistan, USA (Colorado, Kentucky, Illinois, New Hampshire, Tennessee, New York), Kanada (Thuder Bay), Meksyk, Peru, Argentyna, Kolumbia, Brazylia, Madagaskar, Namibia, RPA, Rosja, Kazachstan, Tadżykistan, Anglia, Hiszpania, Niemcy, Czechy, Francja, Włochy (Tyrol i Sardynia), Szwajcaria (Masyw Gothard), Rumunia, Norwegia.

Występowanie – Polska: Spotykany jest w okolicach Kletna (w Masywie Śnieżnika), Górach Kaczawskich w Górach Izerskich i na Pogórzu Izerskim.

Minerały towarzyszące

kalcyt, baryt, kwarc, piryt, galena, chalkopiryt, sfaleryt, cynober i inne kruszce.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii – pierścionków, broszek, wisiorków, kolczyków, naszyjników itp.

– poszukiwany i ceniony kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

– do produkcji kwasu fluorowodorowego i wyrobu tworzyw sztucznych.

– źródło pozyskiwania „F” fluoru.

– wykorzystywany w przemyśle szklarskim.

– wykorzystywany w przemyśle ceramicznym.

– wykorzystywany w przemyśle chemicznym (produkcja emalii).

– wykorzystywany w przemyśle optycznym (produkcja soczewek).

– wykorzystywany w przemyśle metalurgicznym – jako topnik (produkcja aluminium).

– służy jako materiał rzeźbiarski.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Fluoryt należy myć pod bieżącą wodą, a następnie wystawić na działanie promieni słonecznych. Wskazana jest ochrona przed wysokimi temperaturami, gdyż może to powodować powstawanie odprysków. Fluoryt jest bardzo kruchy, należy więc unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Zawsze ściągaj biżuterię przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu fluorytu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z fluorytem. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką.

Opis

Fluoryt – inaczej fluorek wapnia CaF2 , to szeroko rozpowszechniony minerał z gromady halogenków. Jest jednym z najpopularniejszych minerałów na Ziemi występujący w dużej gamie odmian kolorystycznych. Jego nazwa pochodzi od łac. „fluere” co oznacza „płynąć”, i nawiązuje do zdolności tego minerału do obniżania temperatur topnienia szeregu innych minerałów (zastosowanie fluorytu jako topnika opisał w roku 1529 Georgius Agricola). Od fluorytu pochodzi nazwa pierwiastka chemicznego – fluoru „F” oraz zjawiska „fluorescencji”. Niektóre okazy wykazują dużą zdolność do fluorescencji (świeci w intensywnie niebieskim kolorze pod wpływem promieni nadfioletowych).

Najbardziej powszechne barwy fluorytu to: żółta, zielona, fioletowa, niebieska, różowa i czerwona. Często jest wielobarwny. Wykazuje się wyjątkowo dużą zmiennością zabarwienia, wielobarwność wykazują nawet pojedyncze okazy.

Fluoryt jest źródłem fluoru używanego min. do produkcji teflonu, fluorowania wody pitnej czy produkcji past do zębów z fluorkiem sodu i innych materiałów, których składnikiem jest związek fluoru.

Fluoryt jest minerałem znanym i cenionym od tysięcy lat. Wykorzystywano go w starożytnym Egipcie, do tworzenia (charakterystycznych dla ich ówczesnej sztuki) rzeźb: totemów i figurek bogów. Swoje zastosowanie znalazł także w tworzeniu przedmiotów użytku codziennego. Wyrabiano przy jego pomocy wazy, misy i kubki. Znany był także w starożytnym Rzymie – wykorzystywany do tworzenia waz zwanych „murrhins”. Zachowany zapis rzymskiego przyrodnika z tamtych czasów Pliniusza Starszego, określa fluoryt jako najcenniejszy klejnot na Ziemi, ze względu na jego właściwości lecznicze, a nawet magiczne. Fluoryt znali i cenili także Celtowie i Indianie.

Wiek XVII przyniósł dla fluorytu duże zmiany, odkryto bowiem że skały z niego zbudowane bardzo łatwo się topią. Od 1775 roku minerał ten został masowo wykorzystywany w angielskich hutach (jako topnik) a od 1886 roku wyodrębniono z niego fluor, co pozwoliło na jego nowe zastosowania. Współcześnie fluoryt posiada szerokie zastosowanie w różnych dziedzinach. Można go stosować w przemyśle szklarskim i ceramicznym, w przemyśle chemicznym i metalurgicznym przy produkcji aluminium, w optyce (w produkcji soczewek i sprzętu optycznego), w jubilerstwie oraz jako materiał rzeźbiarski i kolekcjonerski.

Magiczne właściwości Fluorytu

Fluoryt nazwany jest „Kamieniem Geniuszy”. Wykazuje właściwości wytwarzania energii z wody generując procesy przemiany materii i oczyszczania organizmu z toksyn. Oddziałuje w ten sposób przede wszystkim na komórki mózgu i procesy myślowe. Skutecznie oczyszcza przeciążony system nerwowy, podwyższa zdolność przyswajania nowych informacji, pogłębia koncentrację i analizę przyczynowo-skutkową faktów. Ma także zdolność do zwiększania Twojej intuicji.

Minerał ten działa dobroczynnie na szereg dolegliwości: pomaga przy wzmacnianiu kości i zębów (przeciwdziałając m.in. reumatyzmowi i artretyzmowi), przy nowotworach płuc i wątroby. Wpływa korzystnie na śledzionę, serce i układ krwionośny. Wykazuje zdolności detoksykacyjne. Wzmacnia system nerwowy, a tym samym zapobiega chorobom psychicznym. Posiada także właściwości łagodzące stres, wyciszanie gniewu i złości, kąpiel z fluorytem uwalnia od napięcia i daje odprężenie, oczyszcza umysł. Jego pozytywne wibracje są wzmacniane w wodzie, tworząc silny, ale delikatny efekt uzdrawiający.

Fluoryt pomaga poczuć bliski związek z Ziemią, wzmacnia świadomość oraz intelekt. Oczyszcza aurę, ma właściwości ochronne. Łagodzi problemy emocjonalne. Przynosi szczęście, chroni przed samotnością, obdarza miłością oraz wzmacnia więzi rodzinne. Ułatwia odróżnianie prawdy od iluzji. Poprawia humor i pomaga jasno myśleć. Jest silnym kamieniem ochronnym, zwłaszcza przed atakami mentalnymi.

Jest kamieniem polecanym dla lekarzy, terapeutów oraz osób zajmujących się medycyną naturalną. Trzymając kamień w ręku lub kładąc go bardzo blisko siebie, fluoryt pomoże w synchronizacji półkul mózgowych. Jest bardzo cenną pomocą dla uczniów, studentów oraz ludzi którzy zdają różnego rodzaju egzaminy np. na prawo jazdy. Posiadając ten kamień, umysł będzie jasny, a egzaminy nie powinny stanowić większych problemów. Minerał ten polecany jest także dla ludzi którzy mają problem z nałogami np. nikotynowym – pomaga rzucić palenie.

Fluoryt stosowany jest także jako pomoc przy leczeniu różnorakich zaburzeń mózgowych. Stosuje się go przy: bólach głowy, dnie moczanowej, katarze siennym, migrenie, przeziębieniu, nudnościach, grypie oraz schorzeniach pęcherza moczowego.

Fluoryt wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Poprawia kondycję fizyczną, wzmacnia organizm.

  • Chroni zęby i dziąsła przed chorobami.

  • Wspomaga układ kostny i kręgosłup.

  • Usprawnia pracę mózgu, niweluje skutki przeciążenia systemu nerwowego, stresu i przepracowania.

  • Wspiera układ nerwowy.

  • Przyczynia się do synchronizacji półkul mózgowych.

  • Pomocny przy bólach głowy i migrenach.

  • Pobudza przemianę materii.

  • Korzystnie wpływa na stan zdrowia osób cierpiących na artretyzm i reumatyzm.

  • Bywa wykorzystywany przy leczeniu nowotworów wątroby i płuc.

  • Wpływa korzystnie na pracę serca i układ krwionośny.

  • Działa korzystnie przy problemach związanych ze skórą i włosami.

  • Wspomaga procesy myślowe, zwiększa koncentrację.

  • Wykazuje zdolności detoksykacyjne.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Hessonit
Grupa: granatów
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: krzemian wapnia i glinu
Wzór chemiczny: Ca3Al2(SiO4)3 + (Mn, Fe)
Masa cząsteczkowa: 450,446 u (Ca 26,69%; Al 11,98%; O 42,62%; Si 18,71%)
Twardość w skali Mohsa: 6,5 – 7,5
Gęstość minerału: 3,55 – 3,73 g/cm³
Przełam: muszlowy
Łupliwość: brak lub niewyraźna, równoległa do ścian postaci
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: regularny
Wykształcenie: izometryczne kryształy (dwudziesto- czterościany deltoidowe i dwunastościany rombowe) narosłe i wrosłe, skupienia ziarniste, zbite. Może zawierać inkluzje kryształów (apatyt, kalcyt, diopsyd, spinel, cyrkon).

Właściwości optyczne

Barwa: pomarańczowa, brunatna, brunatno-czerwona, brunatno-fioletowa, brunatno-cynamonowa; często z odcieniem: żółtym, fioletowym lub różowym.
Rysa: biała
Połysk: szklisty lub tłusty
Pleochroizm: brak

Występowanie

Niemal wyłącznie występuje w skałach metamorficznych. Najczęściej spotykany w skarnach, marmurach, rzadziej rodingitach, w szczelinach w tych skałach. Niekiedy jest składnikiem piasków i żwirów.

Występowanie – świat: Sri Lanka (spotykany w piaskach i żwirach), Kanada (Asbestos), USA (Kalifornia), Meksyk, Brazylia, Madagaskar, Niemcy, Czechy, Austria, Australia, Afganistan, Chiny, Grecja, Włochy, Szwajcaria, Kenia, Nowa Zelandia, Pakistan, Rosja, Hiszpania.

Występowanie – Polska: został stwierdzony w rejonie Strzelina (Gębczyce) na Dolnym Śląsku.

Minerały towarzyszące

wezuwian, diopsyd, kalcyt.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii – pierścionków, broszek, wisiorków, kolczyków i naszyjników.

– rzadki, bardzo poszukiwany kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Hessonit jest kamieniem stosunkowo twardym dlatego nie wymaga szczególnych zabiegów pielęgnacyjnych. Łatwo można go czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu hessonitu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z hessonitem. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Hessonit należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie. Wskazana jest ochrona przed gwałtownymi zmianami temperatury, gdyż może to powodować powstawanie odprysków.

Opis

Hessonit – to krzemian wapnia i glinu. Należy do grupy granatów, jest odmianą grossularu. Może zawierać różne inkluzje kryształów takich jak: apatyt, kalcyt, diopsyd, spinel czy cyrkon. Ma barwę pomarańczową, brunatną, brunatno-czerwoną, brunatno-fioletową, brunatno-cynamonową; często występuje z odcieniem: żółtym, fioletowym lub różowym. Hessonit inaczej zwany jest „kamieniem cynamonowym”, lub „kanelem”.

Najczęściej występuje na Sri Lance oraz na Madagaskarze. Najstarsza biżuteria z jego wykorzystaniem została znaleziona na Sri Lance i pochodzi z II w.p.n.e.

Magiczne właściwości Hessonitu

Granat ma dużą siłę regeneracyjną, która oczyszcza czakry i wspomaga cyrkulację energii w cały organizmie. Stymuluję instynkt przetrwania, dodaje odwagi, nadziei i siły wewnętrznej. Zwiększa siłę woli i wiary w siebie, a oprócz tego wyostrza percepcję i jasność umysłu. Przynosi optymizm, wzmaga chęć życia, ożywia uczucie nadziei na przyszłość i miłości do życia dlatego skutecznie leczy stany depresyjne, melancholię i smutek. Jest kamieniem wskazanym dla osób, którym szczególnie trudno jest dokonywać zmian w życiu z obawy przed nieznanym. Takiego typu ludzie, mimo iż nie są zadowoleni z obecnego stanu rzeczy, nie potrafią znaleźć odwagi, aby oderwać się od niezdrowych relacji, przyzwyczajeń, nałogów czy własnej bierności. Po prostu nie wierzą w swoje możliwości i dlatego nie robią nic, co mogłoby zmienić ich trudne położenie. Energia granatu pozwala przezwyciężyć własną nieśmiałość i lęk przed zmianą, gdyż buduje odwagę i poczucie własnej wartości, także tej związanej z własną seksualnością. Przemija zazdrość, huśtawka nastrojów czy potrzeba kontroli innych. Ufamy sobie, akceptujemy siebie i to, co aktualnie mamy, doceniamy wszystkie rzeczy czy umiejętności, które posiadamy. Nie obawiamy się niczego złego od innych i – tak, jak w samospełniającej się przepowiedni – spotykają nas tylko dobre rzeczy.

Kamień pomaga w pokonaniu obaw związanych z podjęciem ryzyka i wyzwaniami, które stoją za pójściem za swoimi marzeniami. Jest to kamień nowej nadziei. Symbolizuje rozkwit w czasie przygnębienia i niepowodzeń. Sprzyja rozjaśnieniu duszy oddalając negatywne myśli i ponure nastroje. Trzymany w dłoni lub na głowie podczas medytacji nad przeszłym życiem granat wspomaga w dotarciu do potrzebnych informacji i ujawnieniu ich świadomości, przynosząc prawdę i uzdrowienie duchowe.

Znany od wieków jako kamień szlachetny chroniący od zła, noszony przez żołnierzy wyruszających do walki jako talizman ze względu na właściwości chroniące. Wierzono że przynosi sukces, pokój oraz posiada właściwości leczące, zatrzymując krwawienie. Trzymanie granatu pod poduszką chroni od złych snów. Wierzy się, że granat nie tylko chroni od złej energii, ale również odsyła ją do jej źródła. Jeśli więc cierpisz z powodu raniących plotek czy kłamstw rozsiewanych przez kogoś na twój temat, to noszenie granatu odbije te wszystkie negatywne wibracje energetyczne i odeśle je bezpośrednio do nadawcy.

Kamień ten wiąże się również z namiętną miłością i zaleca szczególnie osobom cierpiącym na spadek potencji seksualnej. Pomaga on również odzyskać energię witalną. Sprawdza się również w przypadku leczenia dolegliwości dermatologicznych, zaburzeń pracy serca, czy stanów zapalnych i niedokrwistości.

Zwany kamieniem zdrowia, usuwa i eliminuje każde zachwianie w ciele fizycznym, emocjonalnym i mentalnym. Wspaniały kamień na kręgosłup i płyn mózgowo-rdzeniowy, balansuje kości i stymuluje struktury komórkowe. Pomaga balansować seksualne energie. Podwyższa asymilację jodu, wapnia, magnezu, wit. A i E. Reperuje zniszczone struktury DNA. Usuwa negatywną karmę, przynosi miłość i zrozumienie innych. Powoduje spokojny przepływ energii w ciele fizycznym. Pozwala kochać Ziemię.

Noszenie biżuterii z granatem zwiększa popularność w kręgach społecznych, konsoliduje przyjaźnie, jak również wspomaga w leczeniu depresji. Wzmacnia pozytywne myślenie i energię oraz przynosi nadzieję.

Granat to również „kamień romantycznej miłości i pasji”. Budzi przypływ namiętności i energii seksualnej oraz intymności. Podarowanie biżuterii z granatem jako prezent to dowód oddania, czułości i lojalności. Jest nazywany również „kamieniem sukcesu”. Wzmacnia siłę woli, logiczne myślenie i motywację wewnętrzną. Dodaje odwagi do podejmowaniu ryzyka i sprzyja osiąganiu sukcesów. Jeśli twój biznes w wybranej profesji nie idzie tak dobrze jak byś chciał(a), trzymaj trzy lub więcej kamieni granatu na biurku, a sukces powinien zawitać niedługo.

Hessonit wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce.

  • Wspomaga układ limfatyczny, funkcjonowanie gospodarki termicznej, niweluje chroniczne marznięcie.

  • Stosowany do leczenia dolegliwości reumatycznych i stanów zapalnych stawów. Zapobiega artretyzmowi.

  • Usprawnia pracę jelit.

  • Wzmacnia płuca, wspomaga leczenie alergii oraz astmy.

  • Pomocny w schorzeniu nerek i pęcherza moczowego.

  • Szczególnie pozytywnie wpływa na regulację tarczycy i pracę śledziony (przyłożony w okolicę tych dwóch organów oczyszcza je).

  • Reguluje zaburzenia miesiączkowe.

  • Odnawia skórę i przeciwdziała tworzeniu się zmarszczek

  • Pomaga w walce z różnymi chorobami skóry.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

baran, lew, panna, skorpion, strzelec, koziorożec

Nazwa: Hiddenit
Grupa: piroksenów
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: krzemian litu i glinu
Wzór chemiczny: LiAl[Si2O6] + (Fe, Cr, Mn, Na, Ca, K, V)
Masa cząsteczkowa: 186,0899 u (Li 3,73%; Al 14,50%; Si 30,18%; O 51,59%)
Twardość w skali Mohsa: 6,5 – 7,0
Gęstość minerału: 3,15 – 3,21 g/cm³
Przełam: nierówny, schodkowy, kruchy
Łupliwość: doskonała, dokładna według słupa
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: jednoskośny
Wykształcenie: zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym, rzadziej słupkowym lub kolumnowym. Niekiedy osiąga gigantyczne rozmiary (długość do kilkunastu metrów i waga kilkudziesięciu ton). Na kryształach są często charakterystyczne zbrużdżenia. Występuje też w postaci skupień zbitych, ziarnistych, pręcikowych, promienistych. Kryształy narosłe. Jest kruchy i przezroczysty. Często zawierają śladowe ilości: żelaza, chromu, manganu; rzadziej: sodu, wapnia, potasu i wanadu.
Magnetyzm: brak
Radioaktywność: brak
Odporność termiczna: nieodporny na podwyższoną temperaturę
Inne: wrażliwy na światło – blednie

Właściwości optyczne

Barwa: żółto-zielona, zielono-żółta, szmaragdowo-zielona, zielona.
Substancją nadającą barwę jest chrom.
Rysa: biała
Połysk: szklisty
Pleochroizm: wyraźny – niebieskawo-zielony, szmaragdowo-zielony, żółto-zielony
Fluorescencja: bardzo słaba, czerwono-żółta
Inne: niektóre kryształy wykazują efekt kociego oka.

Występowanie

Występuje w pegmatytach zasobnych w lit. Należy do minerałów rzadkich, rozpowszechnionych tylko w niektórych rejonach Ziemi.

Występowanie – świat: USA (Karolina Płn., Kalifornia, Dakota Płd.) – kryształy osiągają wielkość kilkunastu metrów a waga sięga kilkadziesięciu ton – okazy nie mają wartości gemmologicznej; Birma, Brazylia (Minas Gerais), Kanada, Madagaskar, Zambia, Rosja (Ural, Zabajkale), Wielka Brytania, Włochy, Grenlandia, Afganistan, Pakistan, Australia, Chiny.

Występowanie – Polska: W Karkonoszach i w okolicach Góry Ślęży.

Minerały towarzyszące

kwarc, muskowit, biotyt, skaleń, beryl, lepidolit, turmalin, amblygonit.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii – pierścionków, broszek, wisiorków, kolczyków, naszyjników itp.

– ważne źródło otrzymywania litu (Li).

– bardzo atrakcyjny i poszukiwany kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

– używany w przemyśle chemicznym, szklarskim, ceramicznym.

– wykorzystywany do produkcji baterii alkalicznych.

– jako dodatek do smarów (obniża temperaturę ich krzepnięcia).

Pielęgnacja i środki ostrożności

Hiddenit można łatwo czyścić pod bieżącą wodą i przecierać delikatnie miękką szmatką. Wskazana jest ochrona przed wysokimi temperaturami (może powodować powstawanie odprysków). Unikać długich, częstych ekspozycji na słońcu (wrażliwy na światło – blednie). Jest minerałem kruchym, należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Zawsze ściągaj biżuterię przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu hiddenitu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z hiddenitem. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką.

Opis

Hiddenit – minerał z gromady krzemianów, należy do grupy piroksenów. Jubilerska odmiana spodumenu. Jest minerałem rzadkim, rozpowszechniony tylko w niektórych rejonach Ziemi. Hiddenit nazywany jest także; „zielonym kunzytem” lub „szmaragdem litowym”, wynika to z jego żywej zielonkawej barwy.

Za barwę tego minerału odpowiada obecności chromu. Tlenek chromu nadaje mu zielony kolor. Im większa zawartość tego pierwiastka, tym głębszy zielony odcień. (tlenek chromu jest dodawany do szkła w celu wytworzenia szklanych zielonych butelek). Hiddenit może występować w różnych kolorach i odcieniach; od prawie niedostrzegalnego i prawie przezroczystego jasnozielonego poprzez żółto-zielony, zielono-żółty, zielony aż do głębokiej szmaragdowej zieleni. Hiddenit jest pleochroiczny, co oznacza, że wyświetla różne kolory pod różnymi kątami padania światła. Dlatego pojedynczy kawałek hiddenitu może wydawać się niebiesko-zielony, szmaragdowo-zielony lub żółto-zielony. Najcenniejszą i najbardziej pożądaną barwą hiddenitu jest intensywna szmaragdowa zieleń.

Po raz pierwszy został znalezony w 1879 r. przez Williama Earla Hiddena (1853-1918) inżyniera górnictwa, kolekcjonera i handlarza minerałów. W. E. Hidden udał się do Karoliny Północnej w USA, aby znaleźć platynę na żarówkę elektryczną Thomasa Edisona. Wydzierżawił Warren Farm w kopalni szmaragdów i znalazł tam minerał który później nazwano od jego nazwiska.

Spodumen – to minerał z gromady krzemianów zaliczany do grupy piroksenów. Nazwa pochodzi od greckiego słowa spodos = popiół (spodios = szary), nawiązując do szarej, przypominającej popiół barwy tego minerału; gr. spodumentos = spopielony (spodoustha = obrócić się w popiół), nawiązuje z kolei do wyglądu produktu prażenia spodumenu w płomieniu dmuchawki. Kunzyt jest przezroczystą, fioletową lub różową odmianą spodumenu odkrytą przez amerykańskiego badacza kamieni szlachetnych G.F. Kunza. Hiddenit natomiast jest przeźroczystą żółto-zieloną, zielono-żółtą, zieloną – odmianą spodumenu nazwaną na cześć swego odkrywcy W.E. Hiddena. Za zieloną barwę kryształów spodumenu odpowiadają domieszki chromu, za różową manganu. Cechą charakterystyczną spodumenu jest silny pleochroizm co sprawia, że w trakcie obrotu kamienia względem strumienia światła kryształy kunzytu zmieniają barwę z fioletowej przez ametystową do bezbarwnej, a kryształy hiddenitu przybierają barwy od niebieskawo-zielonej, przez szmaragdowo-zieloną do żółtawo-zielonej.

Magiczne właściwości Hiddenitu

Hiddenit jest kamieniem miłości. Osobie będącej w związku kamień ten może pomóc powrócić do takiej miłości jaka była na początku, uczucia radości i pełnej akceptacji dla drugiej osoby. Jeżeli jest się w związku, w którym są trudności i kłótnie, hiddenit może być doskonałym prezentem dla siebie i partnera, dla rozproszenia blokad powstałych wokół serca.

Jest dobroczynnym kamieniem dla ludzi którzy zmagają się z niskim poczuciem własnej wartości. Szczególnie przyda się komuś kto określa swoją wartość poprzez finansowe bogactwo i dobra materialne. Minerał ten przywraca świadomość, że każdy człowiek jest unikalny i zasługuje na wszystko co najlepsze. Pomaga uwolnić się od strachu. Dodaje cierpliwości, wzmacnia zaufanie do siebie oraz asertywność. Redukuje stres oraz niepokój.

Hiddenit wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Pomocny przy leczeniu depresji.

  • Działa odprężająco i uspokajająco.

  • Pomocny przy leczeniu problemów żołądkowych (nadkwasota żołądka, wrzody).

  • Usprawnia pracę jelit, przeciwdziała zaparciom i dolegliwościom jelitowym.

  • Wspomaga układ nerwowy, łagodzi napięcia w szyi i ramionach.

  • Wzmacnia percepcję i koncentrację.

  • Wzmacnia witalność.

  • Reguluje przemianę materii.

  •  

    ZASTRZEŻENIE

    Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Iolit (Kordieryt)
Grupa: krzemiany pierścieniowe
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: glinokrzemian magnezu
Wzór chemiczny: Mg2Al3[AlSi5O18] + (Mn, Fe, Ti, Ca, Na, K)
Masa cząsteczkowa: 584,9529 ± 0,0081 u (Al 18,45%, Mg 8,31%, O 49,23%, Si 24,01%)
Twardość w skali Mohsa: 7,0 – 7,5
Gęstość minerału: 2,57 – 2,66 g/cm³
Przełam: muszlowy lub nierówny
Łupliwość: w trzech kierunkach; w jednym wyraźna, w dwóch niewyraźna
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: rombowy
Wykształcenie: tworzy kryształy o pokroju słupkowym, przeważnie ma postać pseudoheksagonalnych, sześcio- i dwunastobocznych słupów najczęściej wrosłych, często występują zbliźniaczenia. Skupienia ziarniste zbite. Może zawierać domieszki: manganu, żelaza, tytanu, wapnia, sodu, potasu.

Właściwości optyczne

Barwa: różne odcienie niebieskiego, szaro-niebieski, szary, fioletowo-niebieski, bezbarwny do bardzo blado-niebieskiego (w cienkim przekroju), rzadziej zielonkawy, żółtawy, oliwkowy, brązowy.
Rysa: biała
Połysk: szklisty lub tłusty na powierzchni przełamu

Efekty optyczne: wykazuje bardzo silny pleochroizm o obserwowalnych barwach: żółtej, niebieskiej, fioletowej. Niektóre kryształy wykazują tęczową iryzację a także efekt kociego oka i asteryzm (zjawisko optyczne polegające na pojawieniu się wąskich smug świetlnych układających się w kształt „gwiazdy” na powierzchni kamieni szlachetnych).

Występowanie

Tworzy się w skałach bogatych w glin, zmienionych w wyniku metamorfozy regionalnej (gnejsy, granitognejsy, łupki) lub kontaktowej (Hornfelsy). Może występować w niektórych skałach magmowych (granitach) oraz w formie otoczaków w osadach aluwialnych.

Występowanie – świat: Indie (Madras), Australia (Terytorium Północne), Brazylia (Minas Novas), Kanada (Yellowknife, rejon Wielkiego Jeziora Niewolniczego), Madagaskar, Birma (Myanmar), Namibia (Karasburg), Sri Lanka (Cejlon), Tanzania (Babati), USA (Wyoming, Connecticut, Handdam, Idaho, Dakota Południowa, Kalifornia), Japonia, Niemcy (Bodenmais, Waldheim), Norwegia (Kragerö, Tvedestrand), Szwecja (Näverberg, Falun), Finlandia (Orijärvi), Islandia, Włochy, Hiszpania (przylądek Gata), Francja, Czechy (Vanov, Jihlava), Mozambik, Zimbabwe.

Występowanie – Polska: Głównie na Dolnym Śląsku (Masyw Karkonoszy, Góry Sowie, Pogórze Izerskie).

Minerały towarzyszące

granat, sillimanit, gahnit, pirotyn, kwarc, skalenie, biotyt, turmalin, korund, spinel, cyrkon, apatyt, hematyt, andaluzyt.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; wysoko ceniony i bardzo drogi. Do wyrobu biżuterii (pierścionków, broszek, wisiorków, kolczyków i naszyjników).

– rzadki, bardzo poszukiwany kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

– jako tzw. „kompas wikingów” – Obrót o 90 stopni zmienia barwę kamienia na niebieską. – dzięki własnościom plechroicznym był używany przez żeglarzy do ustalania pozycji słońca przy zachmurzonym niebie.

– zastosowany jest w tzw. „kompasie zmierzchu”, stosowanym w lotnictwie, którego istotnym elementem jest filtr polaryzacyjny, przyrząd ten umożliwia określenie położenia słońca po jego zachodzie, na podstawie zmian polaryzacji błękitu nieba wraz z kierunkiem obserwacji, pozwala znaleźć położenie słońca z dokładnością do 2,5°, nawet jeśli znajduje się ono 7° poniżej linii widnokręgu.

– w ceramicznych izolatorach.

– katalizatory ceramiczne często wykonywane są z użyciem kordierytu. Charakteryzuje się on minimalną rozszerzalnością cieplną. Katalizator składa się z monolitu ceramicznego z kordierytu na powierzchnię którego naniesiono warstwę pośrednią wraz z metalami szlachetnymi (Pt, Pd) lub tlenkami metali przejściowych. Katalizatory służą do oczyszczania powietrza, gazów i spalin z lotnych związków organicznych i CO. Stosowany jest też w katalizatorach samochodowych.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Iolit (Kordieryt) łatwo można czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi oraz uprawianiem sportu. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu iolitu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z iolitu. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Iolit należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie. Wskazana jest ochrona przed gwałtownymi zmianami temperatury, gdyż może to powodować powstawanie odprysków.

Opis

Iolit to rzadki minerał z gromady krzemianów z grupy krzemianów pierścieniowych. Nazwa iolit pochodzi od greckiego „ios”, czyli „fiołek”, lub kolor „fioletowy mimo, że kamień ma zwykle kolor niebieski lub fioletowo-niebieski. Iolity znane są (szczególnie w geologii i mineralogii) pod nazwą kordierytów. Określenie to zostało nadane w 1813r i pochodzi od nazwiska francuskiego geologa Pierre Louis Antoine Cordier (1777-1861) który jako pierwszy zajmował się badaniem owego kamienia.

Swe zabarwienie iolity zawdzięczają obecności w ich strukturze żelaza. Barwa ta przypomina połączenie kolorystyki tanzanitów i szafirów. Można wręcz powiedzieć, że iolit znajduje się pomiędzy szafirem a tanzanitem. Delikatnie fioletowe odcienie mieszają się z ciemnoniebieskimi, tworząc jednolity kolor przypominający niebo przed burzą. Niegdyś mylnie nazywano iolity „szafirami wodnymi”, z racji podobieństwa barwy i często wyższej, bardziej krystalicznej „wodnej” czystości.

Kiedy w latach 70-tych XX wieku u stóp góry Kilimandżaro odkryto tanzanity, gemmolodzy podejrzewali, że odnalezione złoża mineralne to właśnie kryształy iolitów. Nic dziwnego, bowiem odkryte kryształy charakteryzowały się czystością, obecnością zjawiska pleochroizmu i fioletowo-niebieską barwą – tak jak znane od tysiącleci iolity.

Najważniejszą właściwością iolitu jest jego pleochroizm. Kamień zmienia barwę w zależności od polaryzacji przechodzącego przez niego światła. Z jednej strony może być on fioletowo-niebieski, z innej przezroczysty lub miodowy.

Iolity były używane jako kompas przez Wikingów. Stare sagi norweskie mówią, że Wikingowie żeglujący po północnych morzach dzięki kamieniowi słonecznemu (iolitowi) potrafili określić lokalizację na morzu. Patrząc przez iolit, byli w stanie określić dokładne położenie słońca przy zachmurzonym niebie i w ten sposób bezpiecznie podróżować do „Nowego Świata” i z powrotem.

Dzięki swoim właściwościom pleochroicznym kamień ten stosuje się również w lotnictwie w tzw. „kompasie zmierzchu” jako część filtra polaryzacyjnego, przyrząd ten umożliwia określenie położenia słońca nawet po jego zachodzie.

Magiczne właściwości Iolitu (Kordierytu)

Znakomicie wspomaga artystów, osoby wyrażające się poprzez pisanie, malarstwo, śpiew i taniec. Oprócz tego, że zachęca do indywidualnej ekspresji, dodaje mocy żeby rozwiązać pozornie nierozwiązywalne problemy. Daje nadzieję w trudnych okolicznościach, przywołuje wyciszenie i skupienie umysłu oraz pozytywne nastawienie w obliczu przeciwności. Korzystnie wpływa na relacje międzyludzkie i związki emocjonalne, wzmacnia aurę oraz pomaga w odblokowaniu kreatywności. Rozwiewa strach przed nieznanym, pokazuje że celem rozwoju osobistego jest odzyskanie największych skarbów – spokoju ducha i radości. Iolit pomaga łączyć myślenie logiczne z intuicyjnym, wytwarza energetyczne połączenie pomiędzy umysłem i sercem.

Iolit (Kordieryt) wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Wspomaga odchudzanie.
    • Pomaga w bezsenności – zapewnia zdrowy i spokojny sen.
    • Pozytywnie wpływa na pracę wątroby.
    • Pomocny przy detoksykacji i odtruwaniu organizmu.
    • Oczyszcza i detoksykuje krew.
    • Wzmacnia witalność.
    • Pomocny w leczeniu przeziębień, infekcji oraz w stanach gorączkowych. Łagodzi przeziębienia i obniża podwyższoną temperaturę ciała.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Kryształ górski
Grupa: kwarców
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów pospolitych i szeroko rozpowszechnionych.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: dwutlenek krzemu
Wzór chemiczny: SiO2
Masa cząsteczkowa: 60,0843 ± 0,0009 u (O 53,26%; Si 46,74%)
Twardość w skali Mohsa: 7,0
Gęstość minerału: 2,65 g/cm³
Przełam: muszlowy, kruchy
Łupliwość: bardzo niewyraźna, ledwie dostrzegalna lub brak
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: trygonalny
Wykształcenie: krystalizuje w postaci słupków o sześciokątnym przekroju słupa; na ich ścianach często występują poprzeczne prążki. Częste zbliźniaczenia, np. dwóch kryształów zrośniętych pod kątem niemal prostym. Rzadziej kryształy mogą być: tabliczkowe, pręcikowe, igiełkowe. Najczęściej występuje w formie szczotek krystalicznych w pustkach skalnych (geodach, druzach, szczelinach). Zrosty promieniste, równoległe, skupienia zbite i ziarniste – często w dużych masach. Niekiedy występują w kryształach inkluzje obcych minerałów: goethytu (Kwarc gwiaździsty), złota, pirytu, rutylu (Kwarc rutylowy), turmalinu (Kwarc turmalinowy).
Stabilność chemiczna: duża, odporność na działanie kwasów (jedynym kwasem, który może uszkodzić kryształ górski, jest kwas fluorowodorowy), nie rozpuszczalny w rozpuszczalnikach.
Temperatura topnienia: 1650±75 °C
Temperatura wrzenia: 2230 ° C °C
Promieniotwórczość: brak

Właściwości optyczne

Barwa: bezbarwna, przeźroczysta.
Rysa: biała
Połysk: szklisty, tłusty

Występowanie

Jedna z najpospolitszych odmian kwarcu tworząca się m.in. W warunkach hydrotermalnych. Główny składnik tzw. kwaśnych (bogatych w krzemionkę) skał magmowych głębinowych (granitów, granodiorytów) oraz wylewnych (ryolitów, porfirów kwarcowych), w dużych ilościach wśród żył pneumatolitycznych i hydrotermalnych mono- i polimineralnych; także wśród skał osadowych (żwirów, piasków, piaskowców, lessów) i metamorficznych (gnejsów, łupków), w próżniach pogazowych skał bazaltowych, w tak zwanych geodach, w aluwiach, żyłach typu alpejskiego, w septariach, w marmurach, druzach pegmatytowych. Otoczaki kwarcowe tworzą żwiry i zlepieńce.

Występowanie – świat: Brazylia, Francja, Indie, Birma, Sri Lanka, Kenia, Madagaskar, Gujana Francuska, USA (Maine, Nowy Jork, Karolina Płn., Arkansas, Kalifornia), Rosja, Ukraina, Kazachstan, Gruzja, Szwajcaria, Austria, Włochy, Niemcy, Czechy.

Występowanie – Polska: Dolny Śląsk okolice Strzelina (zwłaszcza w Jegłowej), w Karkonoszach, w Górach Izerskich, mniej w Tatrach i w Górach Świętokrzyskich.

Minerały towarzyszące

kalcyt, skalenie, kruszce, turmalin, granat i wiele innych.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii – pierścionków, broszek, wisiorków, kolczyków, naszyjników itp.

– poszukiwany kamień kolekcjonerski.

– do wyrobu rzeźb, waz oraz ozdób.

– wykorzystywany w nauce i technice.

– w technologiach medycznych.

– w optyce.

– w elektronice (systemy komputerowe).

– w Starożytnym Egipcie obrabiano kryształ górski w celu uzyskania soczewki i rozniecania nim ognia za pomocą promieni słonecznych.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Kryształ górski należy myć bardzo często pod bieżącą wodą, gdyż z łatwością wchłaniają negatywną energię z otoczenia. Następnie należy wystawić kryształ na działanie promieni słonecznych. Wskazana jest ochrona przed wysokimi temperaturami, gdyż może to powodować powstawanie odprysków. Jest minerałem nadzwyczaj odpornym na działanie kwasów i zasad. Rozpuszcza się jedynie w kwasie fluorowodorowym. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Zawsze ściągaj biżuterię przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu kryształu górskiego podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z kryształem górskim. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką.

Opis

Kryształ górski – nazwa pochodzi od greckiego słowa „κρύσταλλος – krystallos” i oznacza „lód”. Grecy uważali, że jest on kryształem lodu nadnaturalnie zamrożonym i zesłanym przez bogów na ziemię. Nazwa „kryształ” przez wiele stuleci była zarezerwowana tylko dla Kryształu górskiego. Minerał ten jest kamieniem o najsilniejszym działaniu oczyszczającym – oczyszcza zarówno ciało, umysł, jak i pomieszczenia. Kryształ górski zwany jest „królem kryształów”, „neutralizatorem”, „kamieniem mocy” lub „solą ziemi”. Ze względu na swą przejrzystość kamień ten symbolizuje czystość. Przyciąga moc światła i energii.

Kryształ górski to bezbarwny, przezroczysty kwarc (dwutlenek krzemu), stanowiący powszechny składnik wielu skał na Ziemi. Niekiedy zawiera w swojej strukturze libelle – pęcherzyki z gazem lub płynem, dla których wypełnieniem bywa kwas węglowy lub roztwór soli. Kryształ górski wygląda wtedy tak, jakby był wypełniony kroplami wody. Inny efekt szczególnie ceniony w jubilerstwie występujące w Krysztale górskim to wrostki rutylu (Kwarc rutynizowany). Kryształ górski w dotyku jest zawsze chłodny – dzieje się tak dlatego, że cechuje go bardzo dobre przewodnictwo cieplne oraz duża pojemność cieplna, co powoduje odczuwalne zimno w dotyku.

Kwarc posiada geometryczną, regularną strukturę kryształów (cząsteczek kwarcu): trygonalną. Ma naturalne właściwości pobierania, magazynowania i wysyłania informacji do otaczającej przestrzeni lub ściśle określonego miejsca. Kwarc wykorzystuje się w technologiach medycznych, optyce, elektronice, np. systemach komputerowych, do wytwarzania ultradźwięków, częstotliwości fal radiowych. Właściwości jego są stale badane.

Struktury kwarcowe posiadają „właściwości rezonatora energetycznego”. Informacja, która jest w nim pierwotnie bądź wtórnie zawarta przekazywana zostaje przez cząsteczki od ściśle określonego miejsca w jego strukturze i przekazywana na zewnątrz z niezwykłą siłą – fali nakładającej się jedna na drugą i kolejną. Czyli teoretycznie każda z cząsteczek ma taki sam zapis informacyjny, ale emanacja tego zapisu jest wzmacniana przez każdą następną, dochodząc do krańca struktury z niezwykłą siła, jakby pobudzana nieustannie wewnętrzną istotą swojej emanacji. Niewielki kawałek zaprogramowanego kwarcu o wielkości około centymetra jest wyczuwalny i odbierany jako nośnik energetyczny i informacyjny w promieniu około 20 km.

Kwarce wykazują zdolności do świecenia jasno żółtym światłem pod wpływem tarcia lub pobudzania poprzez zderzanie, powyżej 200 stopni C świecenie może przybrać barwę niebieską. Jest to zjawisko zwane jako termoluminescencja. Mają również właściwości piezoelektryczne: ładowania się elektrycznego pod wpływem nacisku.

Ze względu na różne domieszki kryształów, posiadają one różne spektrum oddziaływania, spektrum występowania jako nośnika informacji w określonych przedziałach wibracji. Kryształy górskie, przezroczyste lub mleczne, mają najszersze pasmo i najszersze zastosowanie.

Kwarc ten cechuje przede wszystkim nieskazitelna czystość i niezwykle mocny połysk. Ze względu na te cechy często jest więc on mylony z diamentem.

Magiczne właściwości Kryształu górskiego

Kryształ górski jest kamieniem o najsilniejszym działaniu oczyszczającym; oczyszcza zarówno ciało, umysł, jak i pomieszczenia. Można go wykorzystywać przy rozwiązywaniu wszelkich problemów zdrowotnych zarówno natury fizycznej jak i psychicznej.

Minerał ten stymuluje czynność układu odpornościowego i doprowadza go do równowagi. Świetnie działa przy gojeniu oparzeń oraz ma zbawienny wpływ na organy wewnętrzne, szczególnie nerki i organy płciowe. Z powodzeniem jest także stosowany przy chorobach tarczycy.

Kryształ górski poprawia zdolności umysłowe i kieruje do duchowego celu, dla którego zostaliśmy wybrani. Pomaga zwiększyć zdolność koncentracji, rodzi optymizm i wiarę we własne możliwości. Przez co życie nabiera sensu, gdyż zyskujemy świadomość tego, co dzieje się w nas i wokół nas. Dzięki oczyszczającej energii kryształu górskiego, możemy żyć w zgodzie z samym sobą, innymi ludźmi i naturą. Umożliwia realizację planów zwiększając naszą zdolność do wprowadzania ich w życie. Umożliwia osobisty rozwój poprzez transformację negatywnej energii w pozytywną (zarówno tej zewnętrznej – w pomieszczeniach, jak i tej pochodzącej od innych ludzi). Umysł oczyszczony z negatywnych myśli może efektywnie pracować nad pozytywnymi zmianami wewnętrznymi oraz tymi, które chce przeprowadzić w swoim otoczeniu. Pojawia się w nas obiektywizm odbioru wydarzeń oraz gotowe rozwiązania dla problemów nas dotykających. Dodaje pewności siebie, ułatwia pozytywne załatwianie trudnych spraw. Pomaga jasno i logicznie wypowiadać się, jest pomocny przy ustnych egzaminach.

Poza wszechstronnym zastosowaniem leczniczym należy także pamiętać, że kryształ górski:

  • jest silnym źródłem energii i należy postępować z nim ostrożnie;
  • wzmacnia działanie wszystkich innych kamieni, które znajdą się w jego pobliżu lub są razem z nim stosowane.

Dobrze jest nosić go przy sobie, a także stosować w pomieszczeniach – szczególnie przy telewizorach, komputerach i mikrofalówkach, ponieważ działa jak odpromiennik.

Kryształ górski podnosi ogólną witalność organizmu. Posiada bardzo silną uzdrawiającą energię.

Kryształ górski wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Pozytywnie wpływa na krążenie krwi, reguluje pracę serca i wzmacnia naczynia krwionośne.
    • Kamień „neutralizator” – zobojętnia szkodliwe promieniowanie, wspomaga leczenie guzów nowotworowych i ciężkich przeziębień.
    • Neutralizuje toksyny, oczyszcza organizm ze zbędnych produktów przemiany materii odciążając przy tym nerki, wątrobę i trzustkę.
    • Wspomaga układ nerwowy i łagodzi napięcia.
    • Oczyszcza i detoksykuje krew.
    • Stymuluje pracę mózgu i pomaga w przepływie energii wewnątrz organizmu.
    • Wzmacnia percepcję i koncentrację.
    • Łagodzi bóle głowy i kręgosłupa.
    • Dobrze wpływa na cerę oczyszczając ją z toksyn.
    • Wzmacnia witalność.
    • Wpływa korzystnie na wzrok.
    • Pomocny przy gojeniu oparzeń.
    • Wpływa pozytywnie na pracę tarczycy.
    • Wspomaga pracę nadnerczy oraz pobudza płodność zarówno kobiet, jak i mężczyzn.
    • Działa zbawiennie na organy wewnętrzne, szczególnie nerki i organy płciowe.
    • Łagodzi objawy oraz przynosi ulgę podczas bolesnego miesiączkowania.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Lapis Lazuli (Lazuryt)
Grupa: skaleniowców
Gromada: krzemianów
Kamień półszlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: glinokrzemian sodu i wapnia
Wzór chemiczny: (Na, Ca)8 [(SO4, S, Cl2) | (AlSiO4)6]
Masa cząsteczkowa: 1019,859 – 1156,565 u (Na 18,03% – Ca 27,72%, Al 15,87% – 13,99%, Si 66,09% – 58,28%)
Twardość w skali Mohsa: 5,0 – 6,0
Gęstość minerału: 2,50 – 3,00 g/cm³
Przełam: muszlowy
Łupliwość: słabo dostrzegalna, niewyraźna
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: regularny
Wykształcenie:rzadko tworzy kryształy, najczęściej występuje w skupieniach zbitych drobnoziarnistych i masywnych, także w postaci pojedynczych ziaren. Obok lazurytu (25–40%) w skale występują następujące minerały: augit, kalcyt, diopsyd, piryt, sodalit, hornblenda i mika. Lapis zwykle tworzy się w krystalicznym marmurze w procesie geologicznym metamorfizmu kontaktowego. Odznacza się drobnoziarnistą i zbitą teksturą oraz bezkierunkową lub kierunkową strukturą.

Właściwości optyczne

Barwa: niebieska, pospolicie z wrostkami białymi (kalcytu) i złocistymi (pirytu), bywa także fioletowa lub zielono-niebieska. Różny skład ma wpływ na jego dokładne zabarwienie.
Rysa: niebieska
Połysk: szklisty lub tłusty na powierzchni przełamu
Pleochroizm: nieobecny

Efekty optyczne:

  • Fluorescencja (ogólnie) mocna: biała, również pomarańczowa, w kolorze miedzi;
  • Fluorescencja (fale krótkie UV) Może wykazywać różowawą reakcję;
  • Fluorescencja (fale długie UV) pomarańczowe do różowawych plam (kalcyt).
Występowanie

Lapis Lazuli występuje głównie w marmurach bogatych w sód i skarnach. Niekiedy bywa spotykany w formie otoczaków w osadach aluwialnych, przeważnie w żwirach i piaskach. Lazuryt występuje tylko w nielicznych złożach na Ziemi, ale tworzy tam duże zasoby.

Występowanie – świat: Afganistan (w Hindukuszu – Badachszan, eksploatowane ponad 6 tys. lat; najlepsze kamienie i źródło rodzimej ultramaryny), wydobywa się bloki ponad 100 kg; Rosja (nad Bajkałem, odkryte w 1851 r. – jasnoniebieski z domieszką pirytu), wydobywa się bloki ponad 60 kg; Chile (na północ od Santiago); USA (Kalifornia – niebieskoszary z białymi plamkami, Kolorado – ciemnoniebieski); Birma (Mjanma – region Mandalay), Angola, Rwanda, RPA, Włochy, Tadżykistan (Viloyati Mukhtori Gorno-Badakhshan), Argentyna, Kanada, Indie, Pakistan.

Występowanie – Polska: nie stwierdzono.

Minerały towarzyszące

diopsyd, piryt, kalcyt, augit, hornblenda, mika, sodalit.

Zastosowanie

– bardzo atrakcyjny, wysoko ceniony kamień jubilerski (kamień półszlachetny) – obecnie stosowany do: pierścionków, naszyjników, drobnych rzeźb, przedmiotów artystycznych.

– poszukiwany jako kamień kolekcjonerski,

– jako kamień ozdobno-dekoracyjny,

– jako kamień okładzinowy,

– jako kamień inkrustacyjny,

– stosowany jako pigment przy fabrykacji farb (ultramaryna).

Pielęgnacja i środki ostrożności

Lapis Lazuli (Lazuryt) jest dość miękki (5,0-6,0 w skali Mohsa). Jest bardziej miękki niż wiele kamieni szlachetnych. Minerał ten jest wrażliwy na wysokie temperatury. Wskazana jest ochrona przed gwałtownymi zmianami temperatury, gdyż może to powodować powstawanie odprysków. Należy unikać wystawiania na działanie wybielaczy lub kwasu siarkowego, a także unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Kamień ten można czyścić pod bieżącą wodą i przecierać miękką szmatką. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi oraz uprawianiem sportu. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu Lapis Lazuli podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z Lazurytu. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Lapis Lazuli należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie.

Opis

Lapis lazuli (lazuryt) – to skała metamorficzna powstała w wyniku przeobrażeń utworów węglanowych (wapieni i dolomitów) pod wpływem intruzji granitów, syenitów lub pegmatytów. Jej głównym składnikiem jest lazuryt, minerał z gromady krzemianów zaliczany do grupy skaleniowców. Nazwa pochodzi od arab. azul i pers. lazhward = niebieski (niebo), nawiązuje do barwy skały.

Lapis był stosowany jako materiał ozdobny już w okresie prehistorycznym. Wysoko ceniony przez cywilizację doliny Indusu (3300-1900 p.n.e.) a także w starożytnym Sumerze, później w Akadzie, Babilonii i Asyrii. Koraliki Lapis znaleziono w pochówkach neolitycznych w Mehrgarh, na Kaukazie, a nawet tak daleko od Afganistanu jak Mauretania. Wykorzystywany do ozdoby przedmiotów kultu, biżuterii, instrumentów muzycznych – m.in. harfy wydobyte z grobowców w Ur, tzw. „Sztandar z Ur”. Używany w Egipcie za czasów faraonów. Został użyty w masce pogrzebowej Tutanchamona (1341-1323 p.n.e.). W starożytnym Egipcie lapis lazuli był ulubionym kamieniem stosowanym do amuletów i ozdób, takich jak skarabeusze. Biżuteria Lapis została znaleziona w wykopaliskach Predynastic egipskiego miejsca Naqada (3300-3100 p.n.e.). W Karnak rzeźby reliefowe Totmesa III (1479-1429 p.n.e.) pokazują fragmenty i lapis lazuli w kształcie beczki, które zostały mu dostarczone jako hołd. Sproszkowany lapis został użyty jako cień do powiek przez Kleopatrę. Niektóre pałace, kościoły i meczety na Bliskim Wschodzie i w Europie wyświetlają panele ścienne i kolumny z inkrustacją lapis lazuli.

Dla ludzi na całym świecie lapis lazuli jest uważany za kamień prawdy i przyjaźni. Niebieski kamień jest rzekomo promujący harmonię w związkach. Historycy uważają, że związek między lapis lazuli a ludzkimi wierzeniami sięga ponad 6500 lat. Uważa się, że kamień był wysoko ceniony przez wiele starożytnych cywilizacji, w tym egipską, mezopotamską, chińską, rzymską i grecką.

Chociaż kolor lapis lazuli jest określony jego nazwą, „niebieski kamień”, jego kolory mogą w rzeczywistości wahać się od lekko zielonkawo-niebieskiego do fioletowawego o różnym stopniu nasycenia. Substancją barwiącą Lapis Lazuli na niebiesko jest siarka (S). Kamienie najlepszej jakości mają równomiernie rozłożony kolor i nie mają widocznych osadów kalcytu (białawy lub szary), umiarkowana ilość złotych pirytowych plamek jest uznawana za dopuszczalną. Zbyt dużo pirytu może powodować zielonkawy odcień, podczas gdy kalcyt może dominować w mieszance, nadając kamieniowi ogólnie mniej atrakcyjny, jaśniejszy niebieski odcień. Polepszenie barwy jest możliwe po podgrzaniu lub przez barwienie.

Odkryte 6000 lat temu najstarsze złoża lapis lazuli znajdują się w trudno dostępnym terenie zachodnich gór Hindu-Kush w Afganistanie. Dzisiaj wiadomo, że Afganistan produkuje lapis lazuli najwyższej jakości i jest również głównym źródłem pozyskiwaniem tego kamienia. Inne depozyty znaleziono również: w Angoli, Argentynie, Kanadzie, Chile (na północ od Santiago), Indiach, Włoszech, Birmie (Birmie), Pakistanie, Rosji i Stanach Zjednoczonych (Kalifornia i Kolorado).

Lapis ma doskonały połysk i może być wykorzystywany: do produkcji biżuterii, w rzeźbach, mozaikach, ozdobach, małych statuetkach i wazonach. Był również używany jako niebieski pigment. Pod koniec średniowiecza lapis lazuli zaczęto eksportować do Europy, gdzie został zmielony na proszek i przetworzony w ultramarynę, najdelikatniejszy i najdroższy ze wszystkich niebieskich pigmentów. Ultramaryna używana była w freskach, obrazach olejnych lub jako barwnik do tkanin. Używali go niektórzy najważniejsi artyści renesansu i baroku, w tym Masaccio, Perugino, Tycjan i Vermeer. Jej zastosowanie jako pigmentu w farbie olejnej w znacznym stopniu zakończyło się na początku XIX wieku, kiedy stała się dostępna chemicznie identyczna odmiana syntetyczna.

Do dziś lapis lazuli uważany jest za jeden z najważniejszych nieprzezroczystych błękitnych kamieni szlachetnych.

Magiczne właściwości Lapis Lazuli (Lazurytu)

Lapis Lazuli w wielu kulturach jest uważany jako święty kamień, posłaniec Niebios, który przynosi ludziom mądrość, kierując umysł do wnętrza i dając zrozumienie. Kamień ten symbolizuje idealizm, ofiarność, uczucia najczystsze i najbardziej bezinteresowne. Lapis położony na sercu, koi natychmiast jego niepokoje, przynosi ulgę i odprężenie, cudownie pobudza optymizm. Ten niezwykły kamień, stoi na straży inspiracji, prawdy i mądrości. Energia lapis lazuli to naturalne połączenie energii Wenus i Marsa, dzięki czemu jest kamieniem stymulującym zarówno łagodność jak i zapewniającym ochronę. Jest to także kamień duchowej miłości, umacnia uczucie i więź między dwojgiem kochających się ludzi. Zwiększa kreatywność, dodaje odwagi, rozwija zdolności przywódcze i pozwala lepiej wyrazić siebie.

Kamień ten silnie harmonizuje serce i umysł. Jeśli pragniesz poznać odpowiedź na pytanie: co wydarzy się w najbliższej przyszłości – spróbuj spać z tym kamieniem – podobno wywołuje prorocze sny, a po przebudzeniu pomaga także je sobie przypomnieć Lapis Lazuli jest również pomocny przy zwalczaniu depresji i stanach niepokoju, eliminuje negatywne emocje. Jest to kamień antydepresyjny.

Lapis lazuli jest pomocny w leczeniu: gorączki, epilepsji, bólów głowy i bezsenności, dolegliwości oczu oraz urazów psychicznych (szoków). Chroni przed złem, urokiem, złym wpływem i atakiem energetycznym. Jest to kamień przyjaźni, sprzyja harmonii między ludźmi. Dzieciom lękliwym dobrze jest dawać wisiorek z lapis lazuli dla wzmocnienia ich wiary we własne siły. Lazuryt osobom nerwowym i porywczym przynosi pogodę ducha, a lękliwym odwagę. Ułatwia komunikację ze światem zewnętrznym, stymuluje szczerość oraz poznanie prawdy o sobie samym.

Lapis lazuli jest kamieniem silnie uzdrawiającym. Już samo dotknięcie go zapewnia poprawę naszego stanu fizycznego i psychicznego. Zbija wysoką temperaturę, można stosować go w leczeniu zaburzeń krążenia i wszelkich chorób krwi. Noszony regularnie poprawia wzrok, a w przypadku chorób oczu można przemywać je zrobionym z niego eliksirem (woda lazurytowa). Aby stworzyć taki eliksir, wystarczy pozostawić kamień w szklance wody na noc. Lazurytową wodę można pić w celu wzmocnienia odporności oraz wspomagająco w zapaleniu górnych dróg oddechowych (bywa stosowany przeciw zapaleniom gardła, przełyku, krtani, działa łagodząco na astmę). Reguluje pracę tarczycy. Usuwa brodawki, kurzajki, kłykcie i inne narośla skórne. Lazurytu używa się do wyleczenia z malarii, epilepsji i reumatyzmie. Wzmacnia system limfatyczny (odpornościowy), przysadkę i grasicę oraz doskonale oczyszcza ciało z toksyn. Lazuryt normalizuje, równoważy ciśnienie krwi oraz przeciwdziała wylewom, leczy strukturę układu kostnego.

Minerał ten przynosi ulgę w bólach różnego pochodzenia, m.in. Menstruacyjnych. Niegdyś plemiona romańskie używały tego kamienia do zwiększenia ochoty na seks, wierzyli również, że lapis lazuli wzmacnia siłę ramion i nóg. Egipcjanie używali go przy zwalczaniu gorączki, skurczów i cholery. Lapis lazuli wzmacnia system odpornościowy organizmu i leczy zatoki. Jest również przydatny przy problemach z mową i słuchem. Leczy się nim także nadciśnienie, wszelkiego rodzaju zapalenia, nerwobóle oraz migreny i bóle głowy.

Lapis Lazuli (Lazuryt) wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Łagodzi objawy stresu, działa wyciszająco na układ nerwowy.
    • Pomaga w bezsenności – zapewnia zdrowy i spokojny sen.
    • Wzmacnia włosy, spowalnia proces łysienia.
    • Wzmacnia odporność, wspomaga układ immunologiczny.
    • Reguluje pracę tarczycy.
    • Pomocny przy detoksykacji i odtruwaniu organizmu.
    • Oczyszcza i detoksykuje krew.
    • Normalizuje ciśnienie krwi oraz przeciwdziała wylewom.
    • Pomocny w leczeniu zaburzeń krążenia i wszelkich chorób krwi.
    • Pomocny w leczeniu chorób oczu.
    • Wzmacnia witalność.
    • Pomocny w leczeniu zatok.
    • Pomocny w leczeniu reumatyzmu oraz struktury układu kostnego.
    • Przynosi ulgę w bólach różnego pochodzenia; bóle głowy, menstruacyjne, migreny, nerwobóle.
    • Wspomaga leczenie zapalenia górnych dróg oddechowych, działa łagodząco na astmę.
    • Pomocny w leczeniu chorób skóry; usuwa: brodawki, kurzajki, kłykcie i inne skórne narośla.
    • Pomocny w leczeniu przeziębień, infekcji oraz w stanach gorączkowych. Łagodzi przeziębienia i obniża podwyższoną temperaturę ciała.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Mali Granat (Grandyt)
Grupa: granatów
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów bardzo rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: krzemian żelaza/glinu i wapnia (zmienny w zależności od składu)
Wzór chemiczny: Ca3Fe23+(SiO4)3 do Ca3Al2(SiO4)3 + (Mn, Cr, Ti)
Masa cząsteczkowa: od 508,169 do 450,439 u (Ca 23,66-26,69%; Fe 21,98%; Al 11,98%;Si 16,58-18,71%; O 37,78-42,62%) – zmienne w zależności od składu
Twardość w skali Mohsa: 6,5 – 7,5
Gęstość minerału: 3,49–3,85 g/cm³
Przełam: muszlowy lub nierówny
Łupliwość: brak lub niewyraźna, nie zawsze dostrzegalna
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: sześcienny, rombowy dodekahedron
Wykształcenie: dwunastościan rombowy i dwudziestoczterościan deltoidowy, kryształy narosłe i wrosłe, skupienia ziarniste, zbite. Często zawiera domieszki: tytanu, chromu, manganu.

Właściwości optyczne

Barwa: żółta, zielona, żółto-zielona, pomarańczowa, brązowa. Kolor waha się od jasnożółtego lub żółto-zielonego, aż po prawie zielony lub brązowy. Miętowe zielone lub żółtawo-zielone kamienie są wysoce cenione, podczas gdy brązowe kamienie są najmniej cenne. Zielony kolor Mali jest związany z śladową zawartością chromu, pomarańczowy -manganu a żółty – tytanu.
Rysa: biała
Połysk: szklisty

Występowanie

W aluwiach rzecznych, złożach osadowych.

Występowanie – świat: Mali (państwo w zachodniej Afryce). Mali pozostaje jedynym znanym miejscem na świecie gdzie znajdują się złoża tego granatu.

Występowanie – Polska: Nie stwierdzono.

Minerały towarzyszące

diopsyd, kalcyt

Zastosowanie

– bardzo poszukiwany, ceniony i atrakcyjny kamień kolekcjonerski.

– kamień szlachetny stosowany w jubilerstwie – wykorzystywany do wyrobu drogiej biżuterii.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Mali należy czyścić miękką szmatką lub szczotką pod ciepłą bieżącą wodą z mydłem. Po wycieraniu należy spłukać kamień. Należy unikać ekstremalnych temperatur, jak również stosowania jakichkolwiek chemikaliów domowego użytku i środków czyszczących, w tym środków wybielających lub kwasu fluorowodorowego. Zaleca się zdejmowanie biżuterii z Mali granatem przed aktywnością fizyczną, sprzątaniem i uprawianiem sportu. Do przechowywania kamień owinąć miękką szmatką i umieścić wewnątrz pudełka z biżuterią wyłożoną tkaniną.

Opis

Mali Granat (Grandyt) – nazwa została utworzona przez połączenie „gr” z grossularu i „and” z andradytu (z których składa się ta odmiana granatu).

W dużej i różnorodnej grupie granatów znajduje się sześć głównych gatunków, które są sklasyfikowane według ich składu chemicznego, są to; pirop, almandyn, spessartyn, grossular, uwarowit i andradyt. Istnieją również mieszane kamienie, takie jak np. rodolit (mieszanina piropu i almandynu) czy też hessonit lub demantoid. Nowe hybrydowe granaty nadal są odkrywane.

Granat Mali jest jedną z rzadkich i unikalnych mieszanek „hybrydowych” granatu. Odkryty w 1994 r. w Afryce Zachodniej, w kraju Mali (skąd wzięła się nazwa tego granatu). Mali pozostaje jedynym znanym miejscem pozyskiwania tego kamienia na świecie. Dodatkowo brak wody i wysokie temperatury w Mali sprawiają, że wydobycie tych kamieni jest problematyczne, a produkcja maleje. Granat Mali jest mieszaniną granatu grossularu (krzemianu wapniowo-glinowego) i granatu andradytu (krzemianu wapniowego). Mówi się o Mali jako mieszaninie grossular-andradyt, ale przeciętne stężenie andradytu wynosi około 5%.

Większość granatów z Mali wydobywanych jest ze złóż osadowych. W ostatnich latach podaż zmniejszyła się, a ceny wzrosły. Duże rozmiary są dość rzadkie, więc cena za karat ma tendencję do znacznego wzrostu w przypadku większych rozmiarów.

Poza wspaniałymi kolorami i twardością, Mali Granat znany jest także z niezwykłego ognia, dyspersji a także przezroczystości, dzięki czemu jest to wyjątkowy i cenny kamień szlachetny. Mali granat jest idealnym kamieniem jubilerskim.

Magiczne właściwości Mali Granatu (Grandytu)

Granat ma dużą siłę regeneracyjną, która wspomaga cyrkulację energii w cały organizmie. Stymuluję instynkt przetrwania, dodaje odwagi, nadziei i siły wewnętrznej. Zwiększa siłę woli i wiary w siebie, a oprócz tego wyostrza percepcję i jasność umysłu. Przynosi optymizm, wzmaga chęć życia, ożywia uczucie nadziei na przyszłość i miłości do życia dlatego skutecznie leczy stany depresyjne, melancholię i smutek. Jest kamieniem wskazanym dla osób, którym szczególnie trudno jest dokonywać zmian w życiu z obawy przed nieznanym. Takiego typu ludzie, mimo iż nie są zadowoleni z obecnego stanu rzeczy, nie potrafią znaleźć odwagi, aby oderwać się od niezdrowych relacji, przyzwyczajeń, nałogów czy własnej bierności. Po prostu nie wierzą w swoje możliwości i dlatego nie robią nic, co mogłoby zmienić ich trudne położenie. Energia granatu pozwala przezwyciężyć własną nieśmiałość i lęk przed zmianą, gdyż buduje odwagę i poczucie własnej wartości, także tej związanej z własną seksualnością. Przemija zazdrość, huśtawka nastrojów czy potrzeba kontroli innych. Ufamy sobie, akceptujemy siebie i to, co aktualnie mamy, doceniamy wszystkie rzeczy czy umiejętności, które posiadamy. Nie obawiamy się niczego złego od innych i – tak, jak w samospełniającej się przepowiedni – spotykają nas tylko dobre rzeczy.

Kamień pomaga w pokonaniu obaw związanych z podjęciem ryzyka i wyzwaniami, które stoją za pójściem za swoimi marzeniami. Jest to kamień nowej nadziei. Symbolizuje rozkwit w czasie przygnębienia i niepowodzeń. Sprzyja rozjaśnieniu duszy oddalając negatywne myśli i ponure nastroje. Trzymany w dłoni lub na głowie podczas medytacji nad przeszłym życiem granat wspomaga w dotarciu do potrzebnych informacji i ujawnieniu ich świadomości, przynosząc prawdę i uzdrowienie duchowe.

Znany od wieków jako kamień szlachetny chroniący od zła, noszony przez żołnierzy wyruszających do walki jako talizman ze względu na właściwości chroniące. Wierzono że przynosi sukces, pokój oraz posiada właściwości leczące, zatrzymując krwawienie. Trzymanie granatu pod poduszką chroni od złych snów. Wierzy się, że granat nie tylko chroni od złej energii, ale również odsyła ją do jej źródła. Jeśli więc cierpisz z powodu raniących plotek czy kłamstw rozsiewanych przez kogoś na twój temat, to noszenie granatu odbije te wszystkie negatywne wibracje energetyczne i odeśle je bezpośrednio do nadawcy.

Kamień ten wiąże się również z namiętną miłością i zaleca szczególnie osobom cierpiącym na spadek potencji seksualnej. Pomaga on również odzyskać energię witalną. Sprawdza się również w przypadku leczenia dolegliwości dermatologicznych, zaburzeń pracy serca, czy stanów zapalnych i niedokrwistości.

Noszenie biżuterii z granatem zwiększa popularność w kręgach społecznych, konsoliduje przyjaźnie, jak również wspomaga w leczeniu depresji. Wzmacnia pozytywne myślenie i energię oraz przynosi nadzieję.

Granat to również „kamień romantycznej miłości i pasji”. Budzi przypływ namiętności i energii seksualnej oraz intymności. Podarowanie biżuterii z granatem jako prezent to dowód oddania, czułości i lojalności. Jest nazywany również „kamieniem sukcesu”. Wzmacnia siłę woli, logiczne myślenie i motywację wewnętrzną. Dodaje odwagi do podejmowaniu ryzyka i sprzyja osiąganiu sukcesów. Jeśli twój biznes w wybranej profesji nie idzie tak dobrze jak byś chciał(a), trzymaj trzy lub więcej kamieni granatu na biurku, a sukces powinien zawitać niedługo.

Mali Granat (Grandyt) wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Stosowany do leczenia dolegliwości reumatycznych i stanów zapalnych stawów. Zapobiega artretyzmowi.
    • Zwiększa sprawność i aktywność seksualną.
    • Usprawnia pracę jelit.
    • Działa odprężająco i uspokajająco.
    • Wspomaga leczenie nowotworów, białaczki.
    • Wzmacnia płuca, wspomaga leczenie alergii oraz astmy.
    • Pomocny w schorzeniu nerek i pęcherza moczowego.
    • Odnawia skórę i przeciwdziała tworzeniu się zmarszczek.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

baran, lew, panna, skorpion, strzelec, koziorożec

Nazwa: Morganit
Grupa: beryli
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: krzemian glinu i berylu
Wzór chemiczny: Be3Al2(SiO3)6 + (Cs, Li, Rb, Mn, Fe, Cr, V, Mg)
Masa cząsteczkowa: 537,51 u (Be 5,03%; Al 10,04%; Si 31,35%; O 53,58%)
Twardość w skali Mohsa: 7,5 – 8,0
Gęstość minerału: 2,71-2,90 g/cm³
Przełam: muszlowy, nierówny
Łupliwość: niewyraźna według dwuścianu podstawowego
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: heksagonalny
Wykształcenie: kryształy słupkowe, rzadko tabliczkowe, kryształy zazwyczaj ubogie w ściany, narosłe lub wrosłe. Może zawierać inkluzje – biotytu, muskowitu, pirytu i rutylu (efekt kociego oka). Często z domieszkami: cezu, litu, rubidu, manganu, żelaza, chromu, wanadu, magnezu.

Właściwości optyczne

Barwa: Subtelny kolor morganitu to sprawka śladowej ilości manganu a także innych domieszek w strukturze minerału. Morganit może przybierać barwę od żółto-łososiowej, brzoskwiniowo-różowej przez kolor szampana, jasno-różowy do liliowo-różowego. Bardzo rzadko możemy spotkać morganity w intensywnych kolorach. Obecność żelaza w strukturze nadaje odcienia żółtego kamieniowi. Często naturalne, niepoprawiane morganity mają w sobie znaczny komponent pomarańczowego odcienia, co w połączeniu z różową barwą tworzy łososiowy kolor. Obróbka termiczna powoduje uwydatnienie koloru różowego lub łososiowego.
Rysa: biała
Połysk: szklisty

Występowanie

W druzach pegmatytowych, skałach okruchowych. Bywa znajdowany także w łupkach biotytowych i utworach hydrotermalnych.

Występowanie – świat: Madagaskar, Sri Lanka, Zimbabwe, Mozambik, Namibia, Brazylia (Cruzeiro, Alto do Gis), USA (Kalifornia, Utah, Maine), Rosja (Ural, Anjanabonoina, Tsilazina), Kazachstan, Włochy, Pakistan, Afganistan, Chiny.

Występowanie – Polska: Nie stwierdzono.

Minerały towarzyszące

kwarc, skalenie, kalcyt, piryt, muskowit, biotyt, fenakit, turmalin.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– bardzo poszukiwany i wysoko ceniony kamień kolekcjonerski.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Łatwo można go czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu morganitu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z morganitu. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Morganit należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie. Wskazana jest ochrona przed długotrwałą ekspozycją światła słonecznego i wysoką temperaturą, gdyż może to powodować powstawanie odprysków.

Opis

Morganit to bardzo popularny kamień z grupy Beryli, do której należy m.in. także zielony Szmaragd. Morganit inaczej nazywany jest „różowym szmaragem”. Oprócz szmaragdu i morganitu do grupy beryli zalicza się także: niebieski akwamaryn, złoty beryl (heliodor), bezbarwny goshenit i rzadki czerwony bixbit. Wśród beryli morganit jest jedną z najrzadszych form, ustępuje jedynie czerwonemu bixbitowi.

Najczęściej występuje w jasnoróżowej barwie, którą zawdzięcza obecności manganu, rzadziej w fioletowej, często z pomarańczową poświatą. Sporą rzadkością są kamienie dwubarwne – połączenie Morganitu i Akwamarynu.

Różowy morganit został po raz pierwszy zidentyfikowany na Madagaskarze w 1910 roku i nazwany jako „różowy beryl”. Wkrótce potem George F. Kunz, słynny amerykański gemmolog przemianował go na cześć Johna Pierponta (J.P.) Morgana, amerykańskiego bankiera i zapalonego kolekcjonera kamieni szlachetnych. Od czasu swojego odkrycia, morganit został doceniony przez kolekcjonerów klejnotów ze względu na swoją rzadkość.

Magiczne właściwości Morganitu

Morganit to różowy kamień miłości. Mówi się, że kamień ten niesie energię, która może ogrzać duszę osoby która go nosi. Morganit jest kamieniem odpowiedzialnym za naszą ochronę duchową, a także bezpieczeństo i równowagę emocjonalną. Jego delikatna barwa łagodnie oddziaływuje na najbardziej subtelne obszary naszego duchowego i emocjonalnego życia. Przede wszystkich chroni nas przed złym wpływem bądź nieżyczliwymi intencjami innych oraz nieszczęśliwymi czy pechowymi wydarzeniami. Mając wewnętrzną ochronę stajemy się bardziej pewni siebie, odważni i odporni na przeciwności losu. Nie boimy się już podejmować ryzyko podczas realizacji śmiałych pomysłów.

Nosząc biżuterię z Morganitem coraz częściej znajdujemy się w sprzyjających sytuacjach i wśród przyjaźnie nastawionych do nas ludzi, co daje nam możliwość duchowego i intelektualnego rozwoju. Potrafimy dostrzec piękno w rzeczach i ludziach wcześniej przez nas niezauważanych, ale także chętniej niesiemy pomoc tym najbardziej potrzebującym. Taka bezinteresowna pomoc wraca do nas zwielokrotniona – przyciągając właściwych ludzi i pozytywne sytuacje. Noszenie morganitu jako amulet przynosi poczucie spokoju, radości i wewnętrznej siły; wzrasta pewność siebie i moc osobista. Człowiek ma poczucie, że jest przekaźnikiem miłości dla innych i jest ważny dla świata. Morganit jest doskonałym kamieniem na ostateczne zakończenie związku z przeszłości, takiego który nie dawał szczęścia albo gdy jest poczucie że jakaś sprawa jest nie rozwiązana.

Morganit otwiera serce na głębokim poziomie, aby człowiek zdawał sobie sprawę ile miłości jest dostępne dla niego we wszechświecie. Jest używany do oczyszczania ciała ze stresu i niepokoju. Uwalnia od bólu i smutku, przynosi ulgę jakby został zdjęty kamień z serca, napełnia aurę światłem. Morganit daje zrozumienie, że niektóre sytuacje związane z bólem i traumą były konieczne dla naszego rozwoju, mimo że nie wybralibyśmy ich w sposób świadomy. Ten kamień przybliża do harmonii boskiego planu, pomaga poddać się okolicznościom i zaakceptować je z ufnością i wiarą.

Morganit jest kamieniem uniwersalnej miłości, obfitości emocjonalnej i połączenia z ludźmi. Pomaga w komunikacji z istotami anielskimi a także istotami duchowymi, które wspierają ludzi w rozwoju.

Morganit wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Łagodzi nerwowość, stres oraz niepokój wewnętrzny.
    • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia i cyrkulacji krwi, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce.
    • Oczyszcza krew, przeciwdziała miażdżycy.
    • Pomaga w bezsenności – zapewnia zdrowy i spokojny sen.
    • Wspiera i chroni system immunologiczny, pomaga zwiększyć odporność na choroby.
    • Wzmacnia płuca, wspomaga leczenie rozedmy płuc, alergii oraz astmy.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Opal biały
Grupa: mineraloidów
Gromada: krzemianów
Kamień należący do grupy mineraloidów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: uwodniona krzemionka, uwodniony dwutlenek krzemu.
Wzór chemiczny: SiO2 · n H2O
Masa cząsteczkowa: 60,084 u (Si 46,74%; O 53,26%) · n 18,015 u (H 11,19%; O 88,81%)
Twardość w skali Mohsa: 5,0 – 6,5
Gęstość minerału: 1,90 – 2,20 g/cm³
Przełam: muszlowy do nierównego
Łupliwość: brak
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: amorficzny, substancja niekrystaliczna – bezpostaciowa.
Wykształcenie: Występuje w skupieniach groniastych, kulistych, nerkowatych, tworzy naskorupienia, żyłki, inkrustacje, konkrecje (agregat mineralny powstały wskutek stopniowego narastania minerałów wokół jakiegoś obiektu w skale), szkielety przestrzenne (opoki), tworzy pseudomorfozy. Nie wykształca kryształów, jest zestaloną koloidalną krzemionką z zawartością wody wahającą się w granicach 3 – 10% (niekiedy zawartość dochodzi do 21% – hydroopal). Często występują wrostki różnych minerałów (np. opal mszysty) oraz inkluzje gazowe i ciekłe.
Rozpuszczalność: Kwas fluorowodorowy (HF), kwasy humusowe, zasady, metanol, gorąca słona woda.
Osobliwości: Opal nie ma uporządkowanej struktury wewnętrznej; pod względem chemicznym jest to uwodniona krzemionka. Zbudowany jest zmaleńkich kulek krzemionkowych, ułożonych mniej lub bardziej prawidłowo – przy zupełnie bezładnym ułożeniu tworzą one opal zwyczajny niewykazujący iryzacji; jeśli jest on bezbarwny iprzeźroczysty, nosi nazwę hialitu. Prawidłowe ułożenie kulekpowoduje rozszczepienie światła i efekt iryzacji, co jest charakterystyczne dla opalu szlachetnego.
Inne: Ciemnieje po podgrzaniu

Właściwości optyczne

Barwa: biała w różnych odcieniach aż do szarej, mleczna, biało-żółtawa, biało-zielonkawa
Rysa: biała
Połysk: woskowy, szklisty, perłowy
Pleochroizm: brak
Efekty optyczne: Niektóre odmiany wykazują charakterystyczne zjawiska optyczne: opalizację, opalescencję, efekt kociego oka, asteryzm.

Występowanie

Opale powstają w wyniku działalności wody w skorupie ziemskiej. Jest to produkt procesów hydrotermalnych niskich temperatur, metasomatycznych i wietrzeniowych. Spotykany jest w skałach magmowych oraz w skałach osadowych, w osadach gejzerów i gorących źródeł (gejzeryt). Jest składnikiem wielu skał osadowych (radiolaryty). W pęcherzykach pogazowych skał wylewnych, w produktach wietrzenia skał ultrazasadowych (np. serpentynitów). Często pojawia się w formie pseudomorfoz po innych minerałach, szczątkach zwierząt i roślin (np. skrzemieniałe drewno).

Występowanie – świat: Australia (stąd pochodzi 80-90% światowego wydobycia Opali), Indie, Mongolia, Indonezja, Irak, Syria, USA (Arizona, Nevada, Wyoming, Kolorado, Oregon, Washington), Kanada, Meksyk, Argentyna, Brazylia, Ekwador, Peru, Rosja, Gruzja, Armenia, Egipt, Uganda, Zimbabwe, RPA, Madagaskar, Honduras, Gwatemala, Nikaragua, Japonia, Nowa Zelandia, Słowacja, Czechy, Węgry, Rumunia, Macedonia, Serbia, Irlandia, Francja, Bułgaria, Turcja. Pod koniec 2008 roku NASA ogłosiła, że odkryła złoża opalu na Marsie.

Występowanie – Polska: Występują tylko nieszlachetne opale, głównie na Dolnym Śląsku (Nasławice, Jordanów k. Sobótki, Szklary), w Karpatach fliszowych oraz w okolicach Zawichostu i Chełma. Hialit pojawia się w szczelinach serpentynitów w Bystrzycy Górnej koło Świdnicy, towarzyszy nefrytowi w Jordanowie i bazaltom koło Jawora.

Minerały towarzyszące

zeolity, chalcedon, kwarc, kalcyt, limonit, piaskowiec, bazalt.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– bardzo poszukiwany i wysoko ceniony kamień kolekcjonerski.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Opal jest kruchy i wrażliwy chemicznie. Łatwo można go czyścić pod bieżącą wodąz mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła.Po wyczyszczeniu zawinąćopal w wilgotną szmatkę na kilka godzin, po czym osuszyć i wystawić na działanie promieni słonecznych. Jeżeli biżuteria z Opalem jest zbyt długo przechowywana w suchym miejscu – kamień może zmatowieć. Z powrotem odzyska swój blask po przeniesieniu do wilgotnego pomieszczenia. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu opalu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z opalem. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Opal należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie. Wskazana jest ochrona przed długotrwałą ekspozycją światła słonecznego, wysoką temperaturą oraz procesem dehydratacji gdyż może to powodować powstawanie odprysków. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić.

Opis

Opal – uwodniona bezpostaciowa forma krzemionki SiO2· n H2O; jego zawartość wody może wynosić od 3 do 21% wagowych (zwykle wynosi od 6 do 10%). Ze względu na swój amorficzny charakter jest klasyfikowany jako mineraloid i zaliczany do krzemianów. Mineraloidy w przeciwieństwie do minerałów nie mają struktury kryształu. Występuje w skupieniach groniastych, kulistych, nerkowatych, tworzy naskorupienia, żyłki, inkrustacje, konkrecje i szkielety przestrzenne (opoki), tworzy pseudomorfozy. Nie wykształca kryształów, jest zestaloną koloidalną krzemionką z zawartością wody wahającą się w granicach 3 – 21%. Często występują wrostki różnych minerałów (np. opal mszysty) oraz inkluzje gazowe i ciekłe.

Nazwa kamienia pochodzi od sanskryckiego „upala” = „drogi kamień, kamień szlachetny”; bądź od gr. „opallios” (łac. „opalus”) = „widzieć zmianę (barwy)” co nawiązuje do jego zmiennej barwy. Opal jest oficjalnym kamieniem szlachetnym Australii. Osadza się w stosunkowo niskiej temperaturze i może występować w szczelinach niemal każdego rodzaju skał, najczęściej występując z limonitem, piaskowcem, ryolitem, bazaltem. Opal rozpoczął swoją formację 15 do 30 milionów lat temu, w okresie trzeciorzędu. Zaczynając jako ciecz, szlam przesączał się przez warstwy osadowe ziemi, osadzając się w nieprzepuszczalnych iłach na głębokości od 20 do 30 metrów. Na przestrzeni milionów lat płynna zawiesina skrystalizowała się, stając się cennym opalem.

Tęczowy efekt barwny wywołany jest interferencją światła na regularnie ułożonych submikroskopowych kulkach krzemionki (o średnicy od 150 do 300 nm). Barwa najbardziej popularnych odmian opalu pochodzi od domieszek niklu, chromu, żelaza lub manganu. Opale występują w tak szerokiej gamie kolorów (w tym wielu kolorach na tym samym kamieniu), że określenie najrzadszego i najcenniejszego koloru jest trudnym zadaniem. Wraz z utratą wody zawartej w budowie – traci on swoją przezroczystość i staje się kamieniem nieprzezroczystym. Opal naturalny tworzy wiele odmian. Niektóre odmiany wykazują charakterystyczne zjawiska optyczne: opalizację, opalescencję, efekt kociego oka, asteryzm (smugi światła powodują świetlisty efekt gwiazdy). Wartość opali zależy od ich wielkości, atrakcyjności zabarwienia oraz przede wszystkim od opalescencji. Efekt, który powoduje to zjawisko polega na załamaniu, rozszczepieniu i odbiciu światła na małych kulkach krzemionki znajdujących się wewnątrz mineraloidu. Ze względu na obecność tych optycznych zjawisk lub ich brak Opale dzielimy na opale szlachetne i zwyczajne. Opale szlachetne dzielimy na trzy główne typy: opale białe (najpopularniejszy rodzaj szlachetnego opalu), opale czarne oraz opale ogniste (o barwie od pomarańczowej do czerwonej). Za najcenniejsze i najbardziej poszukiwane uznaje się opale czarne, ponieważ ciemne tło najlepiej uwidocznia barwne refleksy. Wadą opali jest ich duża wrażliwość na zmiany temperatury oraz postępujący stale proces dehydratacji, który może spowodować pękanie kamieni. Opal Zwyczajny – nieprzezroczysty kamień o barwie żółtej, czerwonej lub zielonej. Czasami opale mogą być dwukolorowe z różnymi kolorami z każdej strony, takie opale są wyjątkowo piękne i rzadkie. Najrzadsze i najcenniejsze ze wszystkich kombinacji kolorów opalu to połączenie czerwonego i niebieskiego.

Ze względu na dominującą barwę efektu opalizacji wyróżnia się następujące typy opali:

  1. Mleczny (lechosos) – nazwa odnosi się wyłącznie do opali o dominującej białej do lekko szarej grze barw;
  2. Niebieski (blue) – obejmuje wszystkie opale szlachetne o dominującej barwie efektu niebieskiej lub fioletowej; używany zwykle w połączeniu z nazwą typu rysunku wzoru, np. niebieski opal arlekinowy, niebieski opal iskrowy lub niebieski opal płomieniowy itp.;
  3. Ognisty (fiery) – nazwa odnosi się do opali wykazujących czerwoną grę barw: używana z nazwą dowolnego rysunku wzoru;
  4. Pawiowy (peacock) – nazwa obejmuje opale szlachetne wykazujące efekt opalizacji będący kombinacją niebieskiej, zielonej i purpurowej gry barw (upierzenie pawia); używana w połączeniu z nazwą dowolnego typu rysunku wzoru, np. pawiowy opal arlekinowy, pawiowy opal iskrowy itp.; 
  5. Zielony (green) – nazwa ta określa wszystkie opale szlachetne o dominującej zielonej barwie efektu opalizacji, np. zielony opal arlekinowy, zielony opal wędrujący błysk itp.; 
  6. Złoty (golden) – termin ten odnosi się do opali o dominującej barwie efektu opalizacji żółtej do pomarańczowej lub opali o żółtej barwie własnej; używany zwykle w połączeniu z nazwą typu rysunku wzoru. 
  7. Różowy (pink) – nazwa ta odnosi się do opali o dominującej barwie efektu różowego. Jeden z najdroższych i najbardziej poszukiwanych opali.

Odmiany Opali:

  • girasol – niemal przezroczysty, charakterystyczne zjawiska świetlne, podobne do występujących w kamieniu księżycowym;
  • hialit – bezbarwny, przezroczysty;
  • hydrofan – nieprzezroczysty, lekko zabarwiony, białawy; umieszczony w wodzie staje się przezroczysty i wykazuje piękną grę barw;
  • kacholong (opal porcelanowy) – przeświecający, o barwie białej lub niebieskobiałej; porowaty, w jubilerstwie stosowany rzadko;
  • lechosos (opal lay-cho-sos) – mleczny, wykazujący atrakcyjną grę barw w tonacji zielonej; charakterystyczny dla złóż meksykańskich;
  • matriks – szlachetna odmiana opalu o zabarwieniu czarnym, tworząca drobne wypryśnięcia w piaskowcach opalowych;
  • menilit (opal bulasty) – nieprzezroczysty, o barwie szarej do brunatnej. Tworzy skupienia o strukturze konkrecji. Stosowany do wyrobu taniej biżuterii. Wchodzi w skład łupków, zwanych menilitowymi, w osadach fliszu w Karpatach;
  • tabasher – opalizująca krzemionka wypełniająca kolanka bambusa. W jubilerstwie stosowany bardzo rzadko;
  • opal arlekinowy – piki i plamki barwne tworzą układ mozaikowy o charakterystycznej formie wielokątów;
  • opal biały – biały, wykazuje charakterystyczną grę barw;
  • opal błyskowy – szlachetna odmiana opalu; barwne błyski pojawiają się i znikają w różnych miejscach przy najmniejszym ruchu kamienia;
  • opal contra-luz – bardzo rzadka odmiana pozyskiwana w Meksyku;
  • opal czarny – szlachetna odmiana o barwie podstawowej czarnej, z efektownym zjawiskiem ognia na ciemnym tle. Barwą podstawową może być również barwa niebieska, brunatna lub ciemnozielona;
  • opal ironstone – brunatna i twarda odmiana piaskowca o spoiwie opalowym;
  • opal jaspisowy – nieprzezroczysty, czerwonobrunatny, podobny do jaspisu;
  • opal kryształowy (opal wodny) – przezroczysty do przeświecającego, z wyraźnym efektem ognia; barwa obserwowana w świetle odbitym;
  • opal mleczny – przeświecający, o barwie mlecznobiałej, niekiedy żółtawej lub zielonawej;
  • opal mszysty – nieprzezroczysty, zawierający dendrytyczne inkluzje, o barwie białej lub brunatnobiałej;
  • opal niebieski – szlachetna odmiana o barwie podstawowej niebieskiej;
  • opal ognisty – przezroczysty lub przeświecający o barwie podstawowej czerwonej lub pomarańczowej;
  • opal onyksowy – zbudowany z kolejno po sobie następujących warstw opalu szlachetnego i pospolitego;
  • opal pawi – charakteryzuje się wielką różnorodnością barw w jednym okazie;
  • opal płomienny – charakterystyczne migotanie czerwonych smug świetlnych, przesuwających się przez kamień;
  • opal pospolity – nieprzezroczysty, szklisty, charakteryzujący się dużą zmiennością zabarwienia, wykazujący zjawisko fluorescencji. W jubilerstwie stosowany rzadko;
  • opal prazowy – przeświecający lub nieprzezroczysty, pospolity opal zielony, podobny do prazu;
  • opal szary (opal półczarny) – odmiana o barwie podstawowej jasno- lub ciemnoszarej, wykazująca charakterystyczną grę barw;
  • opal szlachetny – białawy, z grą barw (opalizujący);
  • opal wątrobowy – pospolity o brunatnym zabarwieniu;
  • opal wodny – przezroczysty, bezbarwny z efektownym zjawiskiem ognia;
  • opal złoty – szlachetny o barwie podstawowej złocistożółtej; charakterystyczny dla złóż australijskich;
  • opal zwyczajny – żółty, czerwony, zielony i nieprzezroczysty;
  • opal żywiczny – żółtawobrunatny opal pospolity o żywicznym połysku.

Opal to unikatowy i jeden z najdroższych kamieni na świecie. Uważany za niezwykły amulet szczęścia, który symbolizuje wiarę i zaufanie. Niegdyś wierzono, że opal jest darem niebios, który spadł na ziemię w świetlistych błyskach. W mitologii greckiej uważano, że Opal powstał z radosnych łez, które Zeus wypłakał po pokonaniu Tytanów. Opal znalazł miejsce w słynnej kolekcji biżuterii Kleopatry.

Głównym źródłem opalu są osadowe złoża piaskowca, łupków i wapienia Australii w Wielkim Basenie Artezyjskim. 80-90% wszystkich opali na świecie pochodzi z Australii. Kraj ten rozpoczął wydobycie opalu wraz z pierwszym odkryciem w 1849 roku, dokonanym przez Johannes Menge w Australii Południowej. Obecnie najlepsze na świecie opale można znaleźć w wielu słynnych miejscach górniczych w Australii. Mintabie, Copper Pedy i Andamooka w Australii Południowej, White Cliffs and Lightening Ridge w Nowej Południowej Walii oraz Winton i Quilpie w Queensland. Kopalnie opalu można znaleźć także w Meksyku, Brazylii, Czechach, Słowacji, Węgrzech, Anglii, RPA, Hondurasie i Stanach Zjednoczonych w obu Amerykach oraz w Etiopii w Afryce, jednak zdecydowana większość opali wydobywa się w Australii. Pod koniec 2008 roku NASA ogłosiła, że odkryła złoża opalu na Marsie.

Opale powstają w wyniku działalności wody w skorupie ziemskiej. Jest to produkt procesów hydrotermalnych niskich temperatur, metasomatycznych i wietrzeniowych. Spotykany jest w skałach magmowych oraz w skałach osadowych, w osadach gejzerów i gorących źródeł (gejzeryt). Jest składnikiem wielu skał osadowych. Często pojawia się w formie pseudomorfoz po innych minerałach, szczątkach zwierząt i roślin (np. skrzemieniałe drewno).

Opale szlachetne odkryto późno, w starożytnej Grecji czasów Arystotelesa nie były jeszcze znane. Wzmianki o jubilerskich opalach pojawiły się pod koniec istnienia starożytnej Grecji, kamień ten był dobrze znany Rzymianom, którzy importowali go z Indii i być może z rejonu Dacji – dzisiejszej Rumunii. Co najmniej od XI wieku działały kopalnie wyjątkowej klasy opali szlachetnych na terenie ówczesnych Węgier, a dzisiejszej Słowacji. Kopalnie te zresztą istniały aż do 1920, a wiele opali węgierskich zostało włączonych w skład klejnotów cesarskich Habsburgów przechowywanych do dziś w Wiedniu. Po wyczerpaniu się złóż indyjskich i węgierskich, odkryto nowe wielkie złoża w Meksyku (1857) i Australii (1849, w stanie Queensland), ale eksploatację w obu krajach złóż rozpoczęto dopiero pod koniec lat 70. XIX wieku.

Rzymski uczony Pliniusz opisał kiedyś Opal jako kamień szlachetny, który łączy w sobie najlepsze możliwe cechy najpiękniejszych kamieni szlachetnych: delikatne iskierki almandynu, lśniący fiolet ametystu, złocistożółty topaz i głęboki błękit szafiru , „Tak, aby wszystkie kolory lśniły i błyszczały razem w pięknej kombinacji”.

Termin opalescencja jest powszechnie używany do opisania tego wyjątkowego i pięknego zjawiska, które w gemmologii nazywane jest grą kolorów. Efekt, który powoduje opalizację, polega na zjawisku załamania, rozszczepienia i odbicia światła na małych kulkach krzemionki znajdujących się wewnątrz mineraloidu. Warunkiem koniecznym do wywołania takiego efektu jest obecność „uporządkowanych” struktur trójwymiarowych (rodziny równoległych płaszczyzn).

Magiczne właściwości Opalu białego

W starożytności Rzymianie uważali, że opal to kamień przynoszący szczęście i powodzenie.

Opal biały rozwija wyobraźnię i kreatywność, dodaje zapału do działania, pomaga w sytuacjach towarzyskich, wzmacnia zmysłowość i erotykę. Wspiera radość życia, pomaga cieszyć się życiem i pomaga odkryć jego piękne strony. Intensyfikuje emocje i uwalnia od blokad i zahamowań. Przyciąga pomyślny los i sprzyja dobrobytowi a także wyzwala naturalną spontaniczność i pomaga wyrazić swoje prawdziwe Ja. Pomocny w bezsenności – zapewnia zdrowy i spokojny sen. Równoważy emocje i wydobywa wewnętrzne piękno. Pozwala zachować emocjonalną i fizyczną równowagę. Biżuteria z opalem sprzyja miłości, przyjaźni, lojalności i kreatywności. Opal jest symbolem wierności i uważa się, że pomaga noszącemu znaleźć prawdziwą miłość. Opal pomaga także otworzyć nieużywane części umysłu w celu zwiększenia kreatywności i zdolności umysłowych.

Opale używane były niegdyś do produkcji magicznych mikstur, które miały leczyć ciało oraz strzec przed koszmarami. Znany jest z tego, że zwiększa wolę życia. Powiązany z sercem, stymuluje gruczoły i reguluje przemianę materii. Pomocny jest również przy chorobach oczu i przywracaniu ostrości wzroku. Kojący płyn do przemywania oczu z opalowego eliksiru działał cuda na podrażnione oczy. Już w starożytności używano opali do leczenia chorób serca, uspokojenia nerwów, przy zbytniej melancholii. Stosowany był przy zwalczaniu depresji. Pozytywnie wpływa na oczy, krążenie krwi, przeciwdziała białaczce, gruźlicy i wzmacnia kości. Kamień ten obniża poziom cholesterolu we krwi, stymuluje regenerację tkanek i działa przeciwko osteoporozie. Opal pomaga regulować poziom insuliny w organizmie oraz odtruwać i regenerować wątrobę. Pomaga przy porodzie i PMS oraz stymuluje pęcherz, nerki i węzły chłonne. Uwalnia napięcie mięśniowe i bóle w dolnej części pleców i brzucha. Może pobudzać pamięć i stymulować zakończenia nerwowe, które mogą być w stanie leczyć zaburzenia, takie jak choroba Parkinsona. Pomaga w odchudzaniu, pomocny przy kaszlu i chorobach układu oddechowego.

Energia opalu pomaga zrozumieć zjawisko polegające na tym, że wszystko na świecie jest z sobą powiązane. To, co dajemy innym – wraca do nas zwielokrotnione. Warto więc dawać w każdej sytuacji dużo tego, co mamy najlepsze, nie zwracając uwagi na to, iż jesteśmy w tym często osamotnieni.

Opal biały wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Łagodzi nerwowość, stres oraz niepokój wewnętrzny.
    • Pomaga przy porodzie i PMS (zespół napięcia przedmiesiączkowego).
    • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce.
    • Poprawia wzrok, pomaga w leczeniu chorób oczu oraz łagodzi dolegliwości (zapalenie spojówek, zmęczenie oczu).
    • Stymuluje pęcherz, nerki oraz węzły chłonne.
    • Wpływa pozytywnie na pracę i regenerację wątroby.
    • Pomaga w bezsenności – zapewnia zdrowy i spokojny sen.
    • Pomaga regulować poziom insuliny w organizmie.
    • Wspiera odchudzanie.
    • Pomocny przy kaszlu i chorobach układu oddechowego.
    • Pomocny przy uwolnieniu napięcia mięśniowego i bólach w dolnej części pleców i brzucha.
    • Pobudza pamięć i stymuluje zakończenia nerwowe, które mogą być w stanie leczyć zaburzenia, takie jak np. choroba Parkinsona.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

bliźnięta, rak, panna, waga, skorpion, wodnik

Nazwa: Opal ognisty
Grupa: mineraloidów
Gromada: krzemianów
Kamień należący do grupy mineraloidów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: uwodniona krzemionka, uwodniony dwutlenek krzemu.
Wzór chemiczny: SiO2 · n H2O
Masa cząsteczkowa: 60,084 u (Si 46,74%; O 53,26%) · n 18,015 u (H 11,19%; O 88,81%)
Twardość w skali Mohsa: 5,0 – 6,5
Gęstość minerału: 1,90 – 2,20 g/cm³
Przełam: muszlowy do nierównego
Łupliwość: brak
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: amorficzny, substancja niekrystaliczna – bezpostaciowa.
Wykształcenie: Występuje w skupieniach groniastych, kulistych, nerkowatych, tworzy naskorupienia, żyłki, inkrustacje, konkrecje (agregat mineralny powstały wskutek stopniowego narastania minerałów wokół jakiegoś obiektu w skale), szkielety przestrzenne (opoki), tworzy pseudomorfozy. Nie wykształca kryształów, jest zestaloną koloidalną krzemionką z zawartością wody wahającą się w granicach 3 – 10% (niekiedy zawartość dochodzi do 21% – hydroopal). Często występują wrostki różnych minerałów (np. opal mszysty) oraz inkluzje gazowe i ciekłe.
Rozpuszczalność: Kwas fluorowodorowy (HF), kwasy humusowe, zasady, metanol, gorąca słona woda.
Osobliwości: Opal nie ma uporządkowanej struktury wewnętrznej; pod względem chemicznym jest to uwodniona krzemionka. Zbudowany jest zmaleńkich kulek krzemionkowych, ułożonych mniej lub bardziej prawidłowo – przy zupełnie bezładnym ułożeniu tworzą one opal zwyczajny niewykazujący iryzacji; jeśli jest on bezbarwny iprzeźroczysty, nosi nazwę hialitu. Prawidłowe ułożenie kulekpowoduje rozszczepienie światła i efekt iryzacji, co jest charakterystyczne dla opalu szlachetnego.
Inne: Ciemnieje po podgrzaniu

Właściwości optyczne

Barwa: żółta, żółto-pomarańczowa, pomarańczowa do czerwonej.
Rysa: biała
Połysk: woskowy, szklisty, perłowy
Pleochroizm: brak
Efekty optyczne: Niektóre odmiany wykazują charakterystyczne zjawiska optyczne: opalizację, opalescencję, efekt kociego oka, asteryzm.

Występowanie

Opale powstają w wyniku działalności wody w skorupie ziemskiej. Jest to produkt procesów hydrotermalnych niskich temperatur, metasomatycznych i wietrzeniowych. Spotykany jest w skałach magmowych oraz w skałach osadowych, w osadach gejzerów i gorących źródeł (gejzeryt). Jest składnikiem wielu skał osadowych (radiolaryty). W pęcherzykach pogazowych skał wylewnych, w produktach wietrzenia skał ultrazasadowych (np. serpentynitów). Często pojawia się w formie pseudomorfoz po innych minerałach, szczątkach zwierząt i roślin (np. skrzemieniałe drewno).

Występowanie – świat: Australia (stąd pochodzi 80-90% światowego wydobycia Opali), Indie, Mongolia, Indonezja, Irak, Syria, USA (Arizona, Nevada, Wyoming, Kolorado, Oregon, Washington), Kanada, Meksyk, Argentyna, Brazylia, Ekwador, Peru, Rosja, Gruzja, Armenia, Egipt, Uganda, Zimbabwe, RPA, Madagaskar, Honduras, Gwatemala, Nikaragua, Japonia, Nowa Zelandia, Słowacja, Czechy, Węgry, Rumunia, Macedonia, Serbia, Irlandia, Francja, Bułgaria, Turcja. Pod koniec 2008 roku NASA ogłosiła, że odkryła złoża opalu na Marsie.

Występowanie – Polska: Występują tylko nieszlachetne opale, głównie na Dolnym Śląsku (Nasławice, Jordanów k. Sobótki, Szklary), w Karpatach fliszowych oraz w okolicach Zawichostu i Chełma. Hialit pojawia się w szczelinach serpentynitów w Bystrzycy Górnej koło Świdnicy, towarzyszy nefrytowi w Jordanowie i bazaltom koło Jawora.

Minerały towarzyszące

zeolity, chalcedon, kwarc, kalcyt, limonit, piaskowiec, bazalt.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– bardzo poszukiwany i wysoko ceniony kamień kolekcjonerski.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Opal jest kruchy i wrażliwy chemicznie. Łatwo można go czyścić pod bieżącą wodąz mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła.Po wyczyszczeniu zawinąćopal w wilgotną szmatkę na kilka godzin, po czym osuszyć i wystawić na działanie promieni słonecznych. Jeżeli biżuteria z Opalem jest zbyt długo przechowywana w suchym miejscu – kamień może zmatowieć. Z powrotem odzyska swój blask po przeniesieniu do wilgotnego pomieszczenia. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu opalu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z opalem. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Opal należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie. Wskazana jest ochrona przed długotrwałą ekspozycją światła słonecznego, wysoką temperaturą oraz procesem dehydratacji gdyż może to powodować powstawanie odprysków. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić.

Opis

Opal – uwodniona bezpostaciowa forma krzemionki SiO2· n H2O; jego zawartość wody może wynosić od 3 do 21% wagowych (zwykle wynosi od 6 do 10%). Ze względu na swój amorficzny charakter jest klasyfikowany jako mineraloid i zaliczany do krzemianów. Mineraloidy w przeciwieństwie do minerałów nie mają struktury kryształu. Występuje w skupieniach groniastych, kulistych, nerkowatych, tworzy naskorupienia, żyłki, inkrustacje, konkrecje i szkielety przestrzenne (opoki), tworzy pseudomorfozy. Nie wykształca kryształów, jest zestaloną koloidalną krzemionką z zawartością wody wahającą się w granicach 3 – 21%. Często występują wrostki różnych minerałów (np. opal mszysty) oraz inkluzje gazowe i ciekłe.

Nazwa kamienia pochodzi od sanskryckiego „upala” = „drogi kamień, kamień szlachetny”; bądź od gr. „opallios” (łac. „opalus”) = „widzieć zmianę (barwy)” co nawiązuje do jego zmiennej barwy. Opal jest oficjalnym kamieniem szlachetnym Australii. Osadza się w stosunkowo niskiej temperaturze i może występować w szczelinach niemal każdego rodzaju skał, najczęściej występując z limonitem, piaskowcem, ryolitem, bazaltem. Opal rozpoczął swoją formację 15 do 30 milionów lat temu, w okresie trzeciorzędu. Zaczynając jako ciecz, szlam przesączał się przez warstwy osadowe ziemi, osadzając się w nieprzepuszczalnych iłach na głębokości od 20 do 30 metrów. Na przestrzeni milionów lat płynna zawiesina skrystalizowała się, stając się cennym opalem.

Tęczowy efekt barwny wywołany jest interferencją światła na regularnie ułożonych submikroskopowych kulkach krzemionki (o średnicy od 150 do 300 nm). Barwa najbardziej popularnych odmian opalu pochodzi od domieszek niklu, chromu, żelaza lub manganu. Opale występują w tak szerokiej gamie kolorów (w tym wielu kolorach na tym samym kamieniu), że określenie najrzadszego i najcenniejszego koloru jest trudnym zadaniem. Wraz z utratą wody zawartej w budowie – traci on swoją przezroczystość i staje się kamieniem nieprzezroczystym. Opal naturalny tworzy wiele odmian. Niektóre odmiany wykazują charakterystyczne zjawiska optyczne: opalizację, opalescencję, efekt kociego oka, asteryzm (smugi światła powodują świetlisty efekt gwiazdy). Wartość opali zależy od ich wielkości, atrakcyjności zabarwienia oraz przede wszystkim od opalescencji. Efekt, który powoduje to zjawisko polega na załamaniu, rozszczepieniu i odbiciu światła na małych kulkach krzemionki znajdujących się wewnątrz mineraloidu. Ze względu na obecność tych optycznych zjawisk lub ich brak Opale dzielimy na opale szlachetne i zwyczajne. Opale szlachetne dzielimy na trzy główne typy: opale białe (najpopularniejszy rodzaj szlachetnego opalu), opale czarne oraz opale ogniste (o barwie od pomarańczowej do czerwonej). Za najcenniejsze i najbardziej poszukiwane uznaje się opale czarne, ponieważ ciemne tło najlepiej uwidocznia barwne refleksy. Wadą opali jest ich duża wrażliwość na zmiany temperatury oraz postępujący stale proces dehydratacji, który może spowodować pękanie kamieni. Opal Zwyczajny – nieprzezroczysty kamień o barwie żółtej, czerwonej lub zielonej. Czasami opale mogą być dwukolorowe z różnymi kolorami z każdej strony, takie opale są wyjątkowo piękne i rzadkie. Najrzadsze i najcenniejsze ze wszystkich kombinacji kolorów opalu to połączenie czerwonego i niebieskiego.

Ze względu na dominującą barwę efektu opalizacji wyróżnia się następujące typy opali:

  1. Mleczny (lechosos) – nazwa odnosi się wyłącznie do opali o dominującej białej do lekko szarej grze barw;
  2. Niebieski (blue) – obejmuje wszystkie opale szlachetne o dominującej barwie efektu niebieskiej lub fioletowej; używany zwykle w połączeniu z nazwą typu rysunku wzoru, np. niebieski opal arlekinowy, niebieski opal iskrowy lub niebieski opal płomieniowy itp.;
  3. Ognisty (fiery) – nazwa odnosi się do opali wykazujących czerwoną grę barw: używana z nazwą dowolnego rysunku wzoru;
  4. Pawiowy (peacock) – nazwa obejmuje opale szlachetne wykazujące efekt opalizacji będący kombinacją niebieskiej, zielonej i purpurowej gry barw (upierzenie pawia); używana w połączeniu z nazwą dowolnego typu rysunku wzoru, np. pawiowy opal arlekinowy, pawiowy opal iskrowy itp.; 
  5. Zielony (green) – nazwa ta określa wszystkie opale szlachetne o dominującej zielonej barwie efektu opalizacji, np. zielony opal arlekinowy, zielony opal wędrujący błysk itp.; 
  6. Złoty (golden) – termin ten odnosi się do opali o dominującej barwie efektu opalizacji żółtej do pomarańczowej lub opali o żółtej barwie własnej; używany zwykle w połączeniu z nazwą typu rysunku wzoru. 
  7. Różowy (pink) – nazwa ta odnosi się do opali o dominującej barwie efektu różowego. Jeden z najdroższych i najbardziej poszukiwanych opali.

Odmiany Opali:

  • girasol – niemal przezroczysty, charakterystyczne zjawiska świetlne, podobne do występujących w kamieniu księżycowym;
  • hialit – bezbarwny, przezroczysty;
  • hydrofan – nieprzezroczysty, lekko zabarwiony, białawy; umieszczony w wodzie staje się przezroczysty i wykazuje piękną grę barw;
  • kacholong (opal porcelanowy) – przeświecający, o barwie białej lub niebieskobiałej; porowaty, w jubilerstwie stosowany rzadko;
  • lechosos (opal lay-cho-sos) – mleczny, wykazujący atrakcyjną grę barw w tonacji zielonej; charakterystyczny dla złóż meksykańskich;
  • matriks – szlachetna odmiana opalu o zabarwieniu czarnym, tworząca drobne wypryśnięcia w piaskowcach opalowych;
  • menilit (opal bulasty) – nieprzezroczysty, o barwie szarej do brunatnej. Tworzy skupienia o strukturze konkrecji. Stosowany do wyrobu taniej biżuterii. Wchodzi w skład łupków, zwanych menilitowymi, w osadach fliszu w Karpatach;
  • tabasher – opalizująca krzemionka wypełniająca kolanka bambusa. W jubilerstwie stosowany bardzo rzadko;
  • opal arlekinowy – piki i plamki barwne tworzą układ mozaikowy o charakterystycznej formie wielokątów;
  • opal biały – biały, wykazuje charakterystyczną grę barw;
  • opal błyskowy – szlachetna odmiana opalu; barwne błyski pojawiają się i znikają w różnych miejscach przy najmniejszym ruchu kamienia;
  • opal contra-luz – bardzo rzadka odmiana pozyskiwana w Meksyku;
  • opal czarny – szlachetna odmiana o barwie podstawowej czarnej, z efektownym zjawiskiem ognia na ciemnym tle. Barwą podstawową może być również barwa niebieska, brunatna lub ciemnozielona;
  • opal ironstone – brunatna i twarda odmiana piaskowca o spoiwie opalowym;
  • opal jaspisowy – nieprzezroczysty, czerwonobrunatny, podobny do jaspisu;
  • opal kryształowy (opal wodny) – przezroczysty do przeświecającego, z wyraźnym efektem ognia; barwa obserwowana w świetle odbitym;
  • opal mleczny – przeświecający, o barwie mlecznobiałej, niekiedy żółtawej lub zielonawej;
  • opal mszysty – nieprzezroczysty, zawierający dendrytyczne inkluzje, o barwie białej lub brunatnobiałej;
  • opal niebieski – szlachetna odmiana o barwie podstawowej niebieskiej;
  • opal ognisty – przezroczysty lub przeświecający o barwie podstawowej czerwonej lub pomarańczowej;
  • opal onyksowy – zbudowany z kolejno po sobie następujących warstw opalu szlachetnego i pospolitego;
  • opal pawi – charakteryzuje się wielką różnorodnością barw w jednym okazie;
  • opal płomienny – charakterystyczne migotanie czerwonych smug świetlnych, przesuwających się przez kamień;
  • opal pospolity – nieprzezroczysty, szklisty, charakteryzujący się dużą zmiennością zabarwienia, wykazujący zjawisko fluorescencji. W jubilerstwie stosowany rzadko;
  • opal prazowy – przeświecający lub nieprzezroczysty, pospolity opal zielony, podobny do prazu;
  • opal szary (opal półczarny) – odmiana o barwie podstawowej jasno- lub ciemnoszarej, wykazująca charakterystyczną grę barw;
  • opal szlachetny – białawy, z grą barw (opalizujący);
  • opal wątrobowy – pospolity o brunatnym zabarwieniu;
  • opal wodny – przezroczysty, bezbarwny z efektownym zjawiskiem ognia;
  • opal złoty – szlachetny o barwie podstawowej złocistożółtej; charakterystyczny dla złóż australijskich;
  • opal zwyczajny – żółty, czerwony, zielony i nieprzezroczysty;
  • opal żywiczny – żółtawobrunatny opal pospolity o żywicznym połysku.

Opal to unikatowy i jeden z najdroższych kamieni na świecie. Uważany za niezwykły amulet szczęścia, który symbolizuje wiarę i zaufanie. Niegdyś wierzono, że opal jest darem niebios, który spadł na ziemię w świetlistych błyskach. W mitologii greckiej uważano, że Opal powstał z radosnych łez, które Zeus wypłakał po pokonaniu Tytanów. Opal znalazł miejsce w słynnej kolekcji biżuterii Kleopatry.

Głównym źródłem opalu są osadowe złoża piaskowca, łupków i wapienia Australii w Wielkim Basenie Artezyjskim. 80-90% wszystkich opali na świecie pochodzi z Australii. Kraj ten rozpoczął wydobycie opalu wraz z pierwszym odkryciem w 1849 roku, dokonanym przez Johannes Menge w Australii Południowej. Obecnie najlepsze na świecie opale można znaleźć w wielu słynnych miejscach górniczych w Australii. Mintabie, Copper Pedy i Andamooka w Australii Południowej, White Cliffs and Lightening Ridge w Nowej Południowej Walii oraz Winton i Quilpie w Queensland. Kopalnie opalu można znaleźć także w Meksyku, Brazylii, Czechach, Słowacji, Węgrzech, Anglii, RPA, Hondurasie i Stanach Zjednoczonych w obu Amerykach oraz w Etiopii w Afryce, jednak zdecydowana większość opali wydobywa się w Australii. Pod koniec 2008 roku NASA ogłosiła, że odkryła złoża opalu na Marsie.

Opale powstają w wyniku działalności wody w skorupie ziemskiej. Jest to produkt procesów hydrotermalnych niskich temperatur, metasomatycznych i wietrzeniowych. Spotykany jest w skałach magmowych oraz w skałach osadowych, w osadach gejzerów i gorących źródeł (gejzeryt). Jest składnikiem wielu skał osadowych. Często pojawia się w formie pseudomorfoz po innych minerałach, szczątkach zwierząt i roślin (np. skrzemieniałe drewno).

Opale szlachetne odkryto późno, w starożytnej Grecji czasów Arystotelesa nie były jeszcze znane. Wzmianki o jubilerskich opalach pojawiły się pod koniec istnienia starożytnej Grecji, kamień ten był dobrze znany Rzymianom, którzy importowali go z Indii i być może z rejonu Dacji – dzisiejszej Rumunii. Co najmniej od XI wieku działały kopalnie wyjątkowej klasy opali szlachetnych na terenie ówczesnych Węgier, a dzisiejszej Słowacji. Kopalnie te zresztą istniały aż do 1920, a wiele opali węgierskich zostało włączonych w skład klejnotów cesarskich Habsburgów przechowywanych do dziś w Wiedniu. Po wyczerpaniu się złóż indyjskich i węgierskich, odkryto nowe wielkie złoża w Meksyku (1857) i Australii (1849, w stanie Queensland), ale eksploatację w obu krajach złóż rozpoczęto dopiero pod koniec lat 70. XIX wieku.

Rzymski uczony Pliniusz opisał kiedyś Opal jako kamień szlachetny, który łączy w sobie najlepsze możliwe cechy najpiękniejszych kamieni szlachetnych: delikatne iskierki almandynu, lśniący fiolet ametystu, złocistożółty topaz i głęboki błękit szafiru , „Tak, aby wszystkie kolory lśniły i błyszczały razem w pięknej kombinacji”.

Termin opalescencja jest powszechnie używany do opisania tego wyjątkowego i pięknego zjawiska, które w gemmologii nazywane jest grą kolorów. Efekt, który powoduje opalizację, polega na zjawisku załamania, rozszczepienia i odbicia światła na małych kulkach krzemionki znajdujących się wewnątrz mineraloidu. Warunkiem koniecznym do wywołania takiego efektu jest obecność „uporządkowanych” struktur trójwymiarowych (rodziny równoległych płaszczyzn).

Magiczne właściwości Opalu ognistego

W starożytności Rzymianie uważali, że opal to kamień przynoszący szczęście i powodzenie.

Opal ognisty rozwija wyobraźnię i kreatywność, dodaje zapału do działania, pomaga w sytuacjach towarzyskich. Intensyfikuje emocje i uwalnia od blokad i zahamowań. Przyciąga pomyślny los i sprzyja dobrobytowi a także wyzwala naturalną spontaniczność i pomaga wyrazić swoje prawdziwe Ja. Pomocny w bezsenności – zapewnia zdrowy i spokojny sen. Równoważy emocje i wydobywa wewnętrzne piękno. Pozwala zachować emocjonalną i fizyczną równowagę. Biżuteria z opalem sprzyja miłości, przyjaźni, lojalności i kreatywności. Opal jest symbolem wierności i uważa się, że pomaga noszącemu znaleźć prawdziwą miłość. Opal pomaga także otworzyć nieużywane części umysłu w celu zwiększenia kreatywności i zdolności umysłowych.

Opale używane były niegdyś do produkcji magicznych mikstur, które miały leczyć ciało oraz strzec przed koszmarami. Znany jest z tego, że zwiększa wolę życia. Powiązany z sercem, stymuluje gruczoły i reguluje przemianę materii. Pomocny jest również przy chorobach oczu i przywracaniu ostrości wzroku. Kojący płyn do przemywania oczu z opalowego eliksiru działał cuda na podrażnione oczy. Już w starożytności używano opali do leczenia chorób serca, uspokojenia nerwów, przy zbytniej melancholii. Stosowany był przy zwalczaniu depresji. Pozytywnie wpływa na oczy, krążenie krwi, przeciwdziała białaczce, gruźlicy i wzmacnia kości. Kamień ten obniża poziom cholesterolu we krwi, stymuluje regenerację tkanek i działa przeciwko osteoporozie. Opal pomaga regulować poziom insuliny w organizmie oraz odtruwać i regenerować wątrobę. Pomaga przy porodzie i PMS oraz stymuluje pęcherz, nerki i węzły chłonne. Uwalnia napięcie mięśniowe i bóle w dolnej części pleców i brzucha. Może pobudzać pamięć i stymulować zakończenia nerwowe, które mogą być w stanie leczyć zaburzenia, takie jak choroba Parkinsona.

Energia opalu pomaga zrozumieć zjawisko polegające na tym, że wszystko na świecie jest z sobą powiązane. To, co dajemy innym – wraca do nas zwielokrotnione. Warto więc dawać w każdej sytuacji dużo tego, co mamy najlepsze, nie zwracając uwagi na to, iż jesteśmy w tym często osamotnieni.

Opal ognisty wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Łagodzi nerwowość, stres oraz niepokój wewnętrzny.
    • Pomaga przy porodzie i PMS (zespół napięcia przedmiesiączkowego).
    • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce.
    • Poprawia wzrok, pomaga w leczeniu chorób oczu oraz łagodzi dolegliwości (zapalenie spojówek, zmęczenie oczu).
    • Stymuluje pęcherz, nerki oraz węzły chłonne.
    • Wpływa pozytywnie na pracę i regenerację wątroby.
    • Pomaga w bezsenności – zapewnia zdrowy i spokojny sen.
    • Pomaga regulować poziom insuliny w organizmie.
    • Pomocny przy uwolnieniu napięcia mięśniowego i bólach w dolnej części pleców i brzucha.
    • Pobudza pamięć i stymuluje zakończenia nerwowe, które mogą być w stanie leczyć zaburzenia, takie jak np. choroba Parkinsona.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

bliźnięta, rak, panna, waga, skorpion, wodnik

Nazwa: Opal żółty
Grupa: mineraloidów
Gromada: krzemianów
Kamień należący do grupy mineraloidów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: uwodniona krzemionka, uwodniony dwutlenek krzemu.
Wzór chemiczny: SiO2 · n H2O
Masa cząsteczkowa: 60,084 u (Si 46,74%; O 53,26%) · n 18,015 u (H 11,19%; O 88,81%)
Twardość w skali Mohsa: 5,0 – 6,5
Gęstość minerału: 1,90 – 2,20 g/cm³
Przełam: muszlowy do nierównego
Łupliwość: brak
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: amorficzny, substancja niekrystaliczna – bezpostaciowa.
Wykształcenie: Występuje w skupieniach groniastych, kulistych, nerkowatych, tworzy naskorupienia, żyłki, inkrustacje, konkrecje (agregat mineralny powstały wskutek stopniowego narastania minerałów wokół jakiegoś obiektu w skale), szkielety przestrzenne (opoki), tworzy pseudomorfozy. Nie wykształca kryształów, jest zestaloną koloidalną krzemionką z zawartością wody wahającą się w granicach 3 – 10% (niekiedy zawartość dochodzi do 21% – hydroopal). Często występują wrostki różnych minerałów (np. opal mszysty) oraz inkluzje gazowe i ciekłe.
Rozpuszczalność: Kwas fluorowodorowy (HF), kwasy humusowe, zasady, metanol, gorąca słona woda.
Osobliwości: Opal nie ma uporządkowanej struktury wewnętrznej; pod względem chemicznym jest to uwodniona krzemionka. Zbudowany jest zmaleńkich kulek krzemionkowych, ułożonych mniej lub bardziej prawidłowo – przy zupełnie bezładnym ułożeniu tworzą one opal zwyczajny niewykazujący iryzacji; jeśli jest on bezbarwny iprzeźroczysty, nosi nazwę hialitu. Prawidłowe ułożenie kulekpowoduje rozszczepienie światła i efekt iryzacji, co jest charakterystyczne dla opalu szlachetnego.
Inne: Ciemnieje po podgrzaniu

Właściwości optyczne

Barwa: żółta w różnych odcieniach, żółto-brązowa.
Rysa: biała
Połysk: woskowy, szklisty, perłowy
Pleochroizm: brak
Efekty optyczne: Niektóre odmiany wykazują charakterystyczne zjawiska optyczne: opalizację, opalescencję, efekt kociego oka, asteryzm.

Występowanie

Opale powstają w wyniku działalności wody w skorupie ziemskiej. Jest to produkt procesów hydrotermalnych niskich temperatur, metasomatycznych i wietrzeniowych. Spotykany jest w skałach magmowych oraz w skałach osadowych, w osadach gejzerów i gorących źródeł (gejzeryt). Jest składnikiem wielu skał osadowych (radiolaryty). W pęcherzykach pogazowych skał wylewnych, w produktach wietrzenia skał ultrazasadowych (np. serpentynitów). Często pojawia się w formie pseudomorfoz po innych minerałach, szczątkach zwierząt i roślin (np. skrzemieniałe drewno).

Występowanie – świat: Australia (stąd pochodzi 80-90% światowego wydobycia Opali), Indie, Mongolia, Indonezja, Irak, Syria, USA (Arizona, Nevada, Wyoming, Kolorado, Oregon, Washington), Kanada, Meksyk, Argentyna, Brazylia, Ekwador, Peru, Rosja, Gruzja, Armenia, Egipt, Uganda, Zimbabwe, RPA, Madagaskar, Honduras, Gwatemala, Nikaragua, Japonia, Nowa Zelandia, Słowacja, Czechy, Węgry, Rumunia, Macedonia, Serbia, Irlandia, Francja, Bułgaria, Turcja. Pod koniec 2008 roku NASA ogłosiła, że odkryła złoża opalu na Marsie.

Występowanie – Polska: Występują tylko nieszlachetne opale, głównie na Dolnym Śląsku (Nasławice, Jordanów k. Sobótki, Szklary), w Karpatach fliszowych oraz w okolicach Zawichostu i Chełma. Hialit pojawia się w szczelinach serpentynitów w Bystrzycy Górnej koło Świdnicy, towarzyszy nefrytowi w Jordanowie i bazaltom koło Jawora.

Minerały towarzyszące

zeolity, chalcedon, kwarc, kalcyt, limonit, piaskowiec, bazalt.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– bardzo poszukiwany i wysoko ceniony kamień kolekcjonerski.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Opal jest kruchy i wrażliwy chemicznie. Łatwo można go czyścić pod bieżącą wodąz mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła.Po wyczyszczeniu zawinąćopal w wilgotną szmatkę na kilka godzin, po czym osuszyć i wystawić na działanie promieni słonecznych. Jeżeli biżuteria z Opalem jest zbyt długo przechowywana w suchym miejscu – kamień może zmatowieć. Z powrotem odzyska swój blask po przeniesieniu do wilgotnego pomieszczenia. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu opalu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z opalem. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Opal należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie. Wskazana jest ochrona przed długotrwałą ekspozycją światła słonecznego, wysoką temperaturą oraz procesem dehydratacji gdyż może to powodować powstawanie odprysków. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić.

Opis

Opal – uwodniona bezpostaciowa forma krzemionki SiO2· n H2O; jego zawartość wody może wynosić od 3 do 21% wagowych (zwykle wynosi od 6 do 10%). Ze względu na swój amorficzny charakter jest klasyfikowany jako mineraloid i zaliczany do krzemianów. Mineraloidy w przeciwieństwie do minerałów nie mają struktury kryształu. Występuje w skupieniach groniastych, kulistych, nerkowatych, tworzy naskorupienia, żyłki, inkrustacje, konkrecje i szkielety przestrzenne (opoki), tworzy pseudomorfozy. Nie wykształca kryształów, jest zestaloną koloidalną krzemionką z zawartością wody wahającą się w granicach 3 – 21%. Często występują wrostki różnych minerałów (np. opal mszysty) oraz inkluzje gazowe i ciekłe.

Nazwa kamienia pochodzi od sanskryckiego „upala” = „drogi kamień, kamień szlachetny”; bądź od gr. „opallios” (łac. „opalus”) = „widzieć zmianę (barwy)” co nawiązuje do jego zmiennej barwy. Opal jest oficjalnym kamieniem szlachetnym Australii. Osadza się w stosunkowo niskiej temperaturze i może występować w szczelinach niemal każdego rodzaju skał, najczęściej występując z limonitem, piaskowcem, ryolitem, bazaltem. Opal rozpoczął swoją formację 15 do 30 milionów lat temu, w okresie trzeciorzędu. Zaczynając jako ciecz, szlam przesączał się przez warstwy osadowe ziemi, osadzając się w nieprzepuszczalnych iłach na głębokości od 20 do 30 metrów. Na przestrzeni milionów lat płynna zawiesina skrystalizowała się, stając się cennym opalem.

Tęczowy efekt barwny wywołany jest interferencją światła na regularnie ułożonych submikroskopowych kulkach krzemionki (o średnicy od 150 do 300 nm). Barwa najbardziej popularnych odmian opalu pochodzi od domieszek niklu, chromu, żelaza lub manganu. Opale występują w tak szerokiej gamie kolorów (w tym wielu kolorach na tym samym kamieniu), że określenie najrzadszego i najcenniejszego koloru jest trudnym zadaniem. Wraz z utratą wody zawartej w budowie – traci on swoją przezroczystość i staje się kamieniem nieprzezroczystym. Opal naturalny tworzy wiele odmian. Niektóre odmiany wykazują charakterystyczne zjawiska optyczne: opalizację, opalescencję, efekt kociego oka, asteryzm (smugi światła powodują świetlisty efekt gwiazdy). Wartość opali zależy od ich wielkości, atrakcyjności zabarwienia oraz przede wszystkim od opalescencji. Efekt, który powoduje to zjawisko polega na załamaniu, rozszczepieniu i odbiciu światła na małych kulkach krzemionki znajdujących się wewnątrz mineraloidu. Ze względu na obecność tych optycznych zjawisk lub ich brak Opale dzielimy na opale szlachetne i zwyczajne. Opale szlachetne dzielimy na trzy główne typy: opale białe (najpopularniejszy rodzaj szlachetnego opalu), opale czarne oraz opale ogniste (o barwie od pomarańczowej do czerwonej). Za najcenniejsze i najbardziej poszukiwane uznaje się opale czarne, ponieważ ciemne tło najlepiej uwidocznia barwne refleksy. Wadą opali jest ich duża wrażliwość na zmiany temperatury oraz postępujący stale proces dehydratacji, który może spowodować pękanie kamieni. Opal Zwyczajny – nieprzezroczysty kamień o barwie żółtej, czerwonej lub zielonej. Czasami opale mogą być dwukolorowe z różnymi kolorami z każdej strony, takie opale są wyjątkowo piękne i rzadkie. Najrzadsze i najcenniejsze ze wszystkich kombinacji kolorów opalu to połączenie czerwonego i niebieskiego.

Ze względu na dominującą barwę efektu opalizacji wyróżnia się następujące typy opali:

  1. Mleczny (lechosos) – nazwa odnosi się wyłącznie do opali o dominującej białej do lekko szarej grze barw;
  2. Niebieski (blue) – obejmuje wszystkie opale szlachetne o dominującej barwie efektu niebieskiej lub fioletowej; używany zwykle w połączeniu z nazwą typu rysunku wzoru, np. niebieski opal arlekinowy, niebieski opal iskrowy lub niebieski opal płomieniowy itp.;
  3. Ognisty (fiery) – nazwa odnosi się do opali wykazujących czerwoną grę barw: używana z nazwą dowolnego rysunku wzoru;
  4. Pawiowy (peacock) – nazwa obejmuje opale szlachetne wykazujące efekt opalizacji będący kombinacją niebieskiej, zielonej i purpurowej gry barw (upierzenie pawia); używana w połączeniu z nazwą dowolnego typu rysunku wzoru, np. pawiowy opal arlekinowy, pawiowy opal iskrowy itp.; 
  5. Zielony (green) – nazwa ta określa wszystkie opale szlachetne o dominującej zielonej barwie efektu opalizacji, np. zielony opal arlekinowy, zielony opal wędrujący błysk itp.; 
  6. Złoty (golden) – termin ten odnosi się do opali o dominującej barwie efektu opalizacji żółtej do pomarańczowej lub opali o żółtej barwie własnej; używany zwykle w połączeniu z nazwą typu rysunku wzoru. 
  7. Różowy (pink) – nazwa ta odnosi się do opali o dominującej barwie efektu różowego. Jeden z najdroższych i najbardziej poszukiwanych opali.

Odmiany Opali:

  • girasol – niemal przezroczysty, charakterystyczne zjawiska świetlne, podobne do występujących w kamieniu księżycowym;
  • hialit – bezbarwny, przezroczysty;
  • hydrofan – nieprzezroczysty, lekko zabarwiony, białawy; umieszczony w wodzie staje się przezroczysty i wykazuje piękną grę barw;
  • kacholong (opal porcelanowy) – przeświecający, o barwie białej lub niebieskobiałej; porowaty, w jubilerstwie stosowany rzadko;
  • lechosos (opal lay-cho-sos) – mleczny, wykazujący atrakcyjną grę barw w tonacji zielonej; charakterystyczny dla złóż meksykańskich;
  • matriks – szlachetna odmiana opalu o zabarwieniu czarnym, tworząca drobne wypryśnięcia w piaskowcach opalowych;
  • menilit (opal bulasty) – nieprzezroczysty, o barwie szarej do brunatnej. Tworzy skupienia o strukturze konkrecji. Stosowany do wyrobu taniej biżuterii. Wchodzi w skład łupków, zwanych menilitowymi, w osadach fliszu w Karpatach;
  • tabasher – opalizująca krzemionka wypełniająca kolanka bambusa. W jubilerstwie stosowany bardzo rzadko;
  • opal arlekinowy – piki i plamki barwne tworzą układ mozaikowy o charakterystycznej formie wielokątów;
  • opal biały – biały, wykazuje charakterystyczną grę barw;
  • opal błyskowy – szlachetna odmiana opalu; barwne błyski pojawiają się i znikają w różnych miejscach przy najmniejszym ruchu kamienia;
  • opal contra-luz – bardzo rzadka odmiana pozyskiwana w Meksyku;
  • opal czarny – szlachetna odmiana o barwie podstawowej czarnej, z efektownym zjawiskiem ognia na ciemnym tle. Barwą podstawową może być również barwa niebieska, brunatna lub ciemnozielona;
  • opal ironstone – brunatna i twarda odmiana piaskowca o spoiwie opalowym;
  • opal jaspisowy – nieprzezroczysty, czerwonobrunatny, podobny do jaspisu;
  • opal kryształowy (opal wodny) – przezroczysty do przeświecającego, z wyraźnym efektem ognia; barwa obserwowana w świetle odbitym;
  • opal mleczny – przeświecający, o barwie mlecznobiałej, niekiedy żółtawej lub zielonawej;
  • opal mszysty – nieprzezroczysty, zawierający dendrytyczne inkluzje, o barwie białej lub brunatnobiałej;
  • opal niebieski – szlachetna odmiana o barwie podstawowej niebieskiej;
  • opal ognisty – przezroczysty lub przeświecający o barwie podstawowej czerwonej lub pomarańczowej;
  • opal onyksowy – zbudowany z kolejno po sobie następujących warstw opalu szlachetnego i pospolitego;
  • opal pawi – charakteryzuje się wielką różnorodnością barw w jednym okazie;
  • opal płomienny – charakterystyczne migotanie czerwonych smug świetlnych, przesuwających się przez kamień;
  • opal pospolity – nieprzezroczysty, szklisty, charakteryzujący się dużą zmiennością zabarwienia, wykazujący zjawisko fluorescencji. W jubilerstwie stosowany rzadko;
  • opal prazowy – przeświecający lub nieprzezroczysty, pospolity opal zielony, podobny do prazu;
  • opal szary (opal półczarny) – odmiana o barwie podstawowej jasno- lub ciemnoszarej, wykazująca charakterystyczną grę barw;
  • opal szlachetny – białawy, z grą barw (opalizujący);
  • opal wątrobowy – pospolity o brunatnym zabarwieniu;
  • opal wodny – przezroczysty, bezbarwny z efektownym zjawiskiem ognia;
  • opal złoty – szlachetny o barwie podstawowej złocistożółtej; charakterystyczny dla złóż australijskich;
  • opal zwyczajny – żółty, czerwony, zielony i nieprzezroczysty;
  • opal żywiczny – żółtawobrunatny opal pospolity o żywicznym połysku.

Opal to unikatowy i jeden z najdroższych kamieni na świecie. Uważany za niezwykły amulet szczęścia, który symbolizuje wiarę i zaufanie. Niegdyś wierzono, że opal jest darem niebios, który spadł na ziemię w świetlistych błyskach. W mitologii greckiej uważano, że Opal powstał z radosnych łez, które Zeus wypłakał po pokonaniu Tytanów. Opal znalazł miejsce w słynnej kolekcji biżuterii Kleopatry.

Głównym źródłem opalu są osadowe złoża piaskowca, łupków i wapienia Australii w Wielkim Basenie Artezyjskim. 80-90% wszystkich opali na świecie pochodzi z Australii. Kraj ten rozpoczął wydobycie opalu wraz z pierwszym odkryciem w 1849 roku, dokonanym przez Johannes Menge w Australii Południowej. Obecnie najlepsze na świecie opale można znaleźć w wielu słynnych miejscach górniczych w Australii. Mintabie, Copper Pedy i Andamooka w Australii Południowej, White Cliffs and Lightening Ridge w Nowej Południowej Walii oraz Winton i Quilpie w Queensland. Kopalnie opalu można znaleźć także w Meksyku, Brazylii, Czechach, Słowacji, Węgrzech, Anglii, RPA, Hondurasie i Stanach Zjednoczonych w obu Amerykach oraz w Etiopii w Afryce, jednak zdecydowana większość opali wydobywa się w Australii. Pod koniec 2008 roku NASA ogłosiła, że odkryła złoża opalu na Marsie.

Opale powstają w wyniku działalności wody w skorupie ziemskiej. Jest to produkt procesów hydrotermalnych niskich temperatur, metasomatycznych i wietrzeniowych. Spotykany jest w skałach magmowych oraz w skałach osadowych, w osadach gejzerów i gorących źródeł (gejzeryt). Jest składnikiem wielu skał osadowych. Często pojawia się w formie pseudomorfoz po innych minerałach, szczątkach zwierząt i roślin (np. skrzemieniałe drewno).

Opale szlachetne odkryto późno, w starożytnej Grecji czasów Arystotelesa nie były jeszcze znane. Wzmianki o jubilerskich opalach pojawiły się pod koniec istnienia starożytnej Grecji, kamień ten był dobrze znany Rzymianom, którzy importowali go z Indii i być może z rejonu Dacji – dzisiejszej Rumunii. Co najmniej od XI wieku działały kopalnie wyjątkowej klasy opali szlachetnych na terenie ówczesnych Węgier, a dzisiejszej Słowacji. Kopalnie te zresztą istniały aż do 1920, a wiele opali węgierskich zostało włączonych w skład klejnotów cesarskich Habsburgów przechowywanych do dziś w Wiedniu. Po wyczerpaniu się złóż indyjskich i węgierskich, odkryto nowe wielkie złoża w Meksyku (1857) i Australii (1849, w stanie Queensland), ale eksploatację w obu krajach złóż rozpoczęto dopiero pod koniec lat 70. XIX wieku.

Rzymski uczony Pliniusz opisał kiedyś Opal jako kamień szlachetny, który łączy w sobie najlepsze możliwe cechy najpiękniejszych kamieni szlachetnych: delikatne iskierki almandynu, lśniący fiolet ametystu, złocistożółty topaz i głęboki błękit szafiru , „Tak, aby wszystkie kolory lśniły i błyszczały razem w pięknej kombinacji”.

Termin opalescencja jest powszechnie używany do opisania tego wyjątkowego i pięknego zjawiska, które w gemmologii nazywane jest grą kolorów. Efekt, który powoduje opalizację, polega na zjawisku załamania, rozszczepienia i odbicia światła na małych kulkach krzemionki znajdujących się wewnątrz mineraloidu. Warunkiem koniecznym do wywołania takiego efektu jest obecność „uporządkowanych” struktur trójwymiarowych (rodziny równoległych płaszczyzn).

Magiczne właściwości Opalu żółtego

W starożytności Rzymianie uważali, że opal to kamień przynoszący szczęście i powodzenie. Żółta odmiana opalu w szczególności polecana jest dla uspokojenia emocji, aby wyciszyć te negatywne, a wprowadzić więcej pozytywnych i wspierających człowieka.

Kamień ten rozwija wyobraźnię i kreatywność. Intensyfikuje emocje i uwalnia od blokad i zahamowań. Przyciąga pomyślny los i sprzyja dobrobytowi a także wyzwala naturalną spontaniczność i pomaga wyrazić swoje prawdziwe Ja. Pomocny w bezsenności – zapewnia zdrowy i spokojny sen. Równoważy emocje i wydobywa wewnętrzne piękno. Pozwala zachować emocjonalną i fizyczną równowagę. Biżuteria z opalem sprzyja miłości, przyjaźni, lojalności i kreatywności. Opal jest symbolem wierności i uważa się, że pomaga noszącemu znaleźć prawdziwą miłość. Opal pomaga także otworzyć nieużywane części umysłu w celu zwiększenia kreatywności i zdolności umysłowych.

Opale używane były niegdyś do produkcji magicznych mikstur, które miały leczyć ciało oraz strzec przed koszmarami. Znany jest z tego, że zwiększa wolę życia. Powiązany z sercem, stymuluje gruczoły i reguluje przemianę materii. Pomocny jest również przy chorobach oczu i przywracaniu ostrości wzroku. Kojący płyn do przemywania oczu z opalowego eliksiru działał cuda na podrażnione oczy. Już w starożytności używano opali do leczenia chorób serca, uspokojenia nerwów, przy zbytniej melancholii. Stosowany był przy zwalczaniu depresji. Pozytywnie wpływa na oczy, krążenie krwi, przeciwdziała białaczce, gruźlicy i wzmacnia kości. Kamień ten obniża poziom cholesterolu we krwi, stymuluje regenerację tkanek i działa przeciwko osteoporozie. Opal pomaga regulować poziom insuliny w organizmie oraz odtruwać i regenerować wątrobę. Pomaga przy porodzie i PMS oraz stymuluje pęcherz, nerki i węzły chłonne. Uwalnia napięcie mięśniowe i bóle w dolnej części pleców i brzucha. Może pobudzać pamięć i stymulować zakończenia nerwowe, które mogą być w stanie leczyć zaburzenia, takie jak choroba Parkinsona.

Energia opalu pomaga zrozumieć zjawisko polegające na tym, że wszystko na świecie jest z sobą powiązane. To, co dajemy innym – wraca do nas zwielokrotnione. Warto więc dawać w każdej sytuacji dużo tego, co mamy najlepsze, nie zwracając uwagi na to, iż jesteśmy w tym często osamotnieni.

Opal żółty wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Łagodzi nerwowość, stres oraz niepokój wewnętrzny.
    • Pomaga przy porodzie i PMS (zespół napięcia przedmiesiączkowego).
    • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce.
    • Poprawia wzrok, pomaga w leczeniu chorób oczu oraz łagodzi dolegliwości (zapalenie spojówek, zmęczenie oczu).
    • Stymuluje pęcherz, nerki oraz węzły chłonne.
    • Wpływa pozytywnie na pracę i regenerację wątroby.
    • Pomaga w bezsenności – zapewnia zdrowy i spokojny sen.
    • Pomaga regulować poziom insuliny w organizmie.
    • Pomocny przy uwolnieniu napięcia mięśniowego i bólach w dolnej części pleców i brzucha.
    • Pobudza pamięć i stymuluje zakończenia nerwowe, które mogą być w stanie leczyć zaburzenia, takie jak np. choroba Parkinsona.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

bliźnięta, rak, panna, waga, skorpion, wodnik

Nazwa: Perydot
Grupa: oliwinów
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: krzemian magnezu lub żelaza
Wzór chemiczny: (Mg, Fe)2SiO4 (zmienna zawartość obu pierwiastków) + (Ca, Mn, rzadziej: Ni, Cr, Ti)
Masa cząsteczkowa: 140,693 – 203,773 u (Mg 34,55%; Fe 54,81%; Si 19,96-13,78%; O 45,49-31,41%)
Twardość w skali Mohsa: 6,5 – 7,0
Gęstość minerału: 3,20 – 4,30 g/cm³
Przełam: muszlowy, kruchy
Łupliwość: wyraźna
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: rombowy
Wykształcenie: tworzy ładnie wykształcone kryształy o pokroju słupkowym lub grubotabliczkowym. Czasem tworzy skupienia zbite. Bliźniaki są niezbyt częste. Może zawierać liczne inkluzje w postaci: wrostków ilmenitu, magnetytu, chromitu i innych spineli chromowych. Obecne są w nim domieszki wapnia, manganu, niklu; rzadziej: chromu i tytanu.

Właściwości optyczne

Barwa: od żółto-zielonej, poprzez oliwkowo-zieloną aż do brązowo-zielonej (w zależności od zawartości żelaza).
Rysa: biała
Połysk: szklisty, na przełomie tłusty
Luminescencja: brak
Pleochroizm: słaby: żółto-zielony, zielony; zmienny, zależny od zawartości żelaza a także (w mniejszym stopniu), od obecności innych pierwiastków towarzyszących.

Występowanie

Najczęściej wydobywane są ze skał magmowych (wyrzucane razem z lawą przez wulkan podczas erupcji), w skałach ultrazasadowych, pegmatytach. Oliwiny są składnikiem zasadowych skał magmowych, np. perydotytów i dunitów. Krystalizują ze stopów krzemianowych w początkowych fazach krystalizacji, często z chromitem i platynowcami. Występują również w zasadowych skałach wylewnych, np. bazaltach oliwinowych. Forsteryt jest też minerałem skał metamorficznych, występuje w przekrystalizowanych dolomitach, fajalit zaś w regionalnie zmetamorfizowanych osadach żelazistych. Oliwiny nie są odporne na działanie czynników klimatycznych i roztworów hydrotermalnych, dość szybko ulegają serpentynizacji – tzn. przekształcają się w minerały z grupy serpentynu. Są częstym składnikiem meteorytów, w których występują z żelazem rodzimym. Niewielką część klejnotów oliwinowych wyszlifowano z oliwinów pochodzenia kosmicznego.

Występowanie – świat: USA (Arizona 80% światowego wydobycia Perydotu, Nowy Meksyk, Hawaje), Egipt (wulkaniczna wysepka Zebirget / Św. Jana; znajdująca się na Morzu Czerwonym), Myanmar, Sri Lanka, Australia, Brazylia, Kenia, Tanzania, Etiopia, Madagaskar, Meksyk, Czechy, Niemcy, Rosja, Chiny, Pakistan, RPA, Birma, Zair, Somalia, Norwegia, Włochy, Grenlandia, Antarktyda (wyspa Rossa).

Występowanie – Polska: Stwierdzono obecność na Dolnym Śląsku. Oliwiny – stanowią składnik wielu zasadowych skał magmowych Sudetów, np. bazaltów rejonu Lwówka i Lubania. Ubogie w żelazo odmiany forsterytu występują w sudeckich marmurach dolomitycznych w Rędzinach.

Minerały towarzyszące

bazalt, marmur, magnetyt, chromit.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, broszek, wisiorków, kolczyków, naszyjników itp.).

– rzadki, bardzo poszukiwany kamień kolekcjonerski,

Pielęgnacja i środki ostrożności

Ze względu na kruchość tych kamieni, należy uważać podczas ich pielęgnacji. Można myć je pod bieżącą wodą, a dla poprawy kondycji kamienia – wystawić na działanie promieni słonecznych. Jest kruchy i wrażliwy chemicznie na działanie kwasów. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu perydotu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z perydotem. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Perydot należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie.

Opis

Perydot (Peridot) – krzemian magnezu i żelaza. Bardzo rzadko spotykana, szlachetna odmiana Oliwinu używana w jubilerstwie. Czasami bywa nazywany „chryzolitem”. Za jego intensywnie zielony kolor odpowiada żelazo (im kolor jest bardziej intensywnie zielony i ciemny tym wartość żelaza jest wyższa) a także śladowe ilości niklu i chromu. Wersje nieszlachetne (najczęściej nieprzezroczyste) zwiemy oliwinami, natomiast kamieniom szlachetnym częściej przypisuje się miano – perydot / peridot.

Nazwa minerału pochodzi od francuskiego słowa „peritot”, czyli „nieczysty” (ze względu na liczne chemiczne domieszki w składzie minerału oraz inkluzje), lub arabskiego „faridat” czyli „szlachetny”. Dawniej, ze względu na podobieństwo do Szmaragdu – nazywany był „szmaragdem ubogich”. Hawajczycy – skąd między innymi pochodzi Perydot – uważają, że te piękne zielone kamienie są łzami bogini wulkanów – Pele. Nazwa Oliwin natomiast pochodzi od charakterystycznej złocisto-oliwkowej barwy.

Jest to jeden z najstarszych znanych kamieni szlachetnych, a jego zapisy pochodzą już z 1500 r. p.n.e. Wulkaniczna wyspa Zabargad (Św. Jana) w Morzu Czerwonym, na wschód od Egiptu, miała najważniejszy depozyt, który był eksploatowany przez ponad 3500 lat. Dziś najwyższej jakości oliwin pochodzi z Mogok w Birmie, chociaż pakistański perydot jest również wysoko ceniony.

Perydot często występuje w postaci drobnych kryształów, bardzo rzadko w większych bryłach. Największy znaleziony kryształ znajduje się w Smithsonian Institution w Waszyngtonie i waży 310 karatów.

Minerały te najczęściej wydobywane są ze skał magmowych (wyrzucane są razem z lawą przez wulkan podczas erupcji). Perydot jest minerałem kosmicznym, jego sporych rozmiarów kryształy zawierał meteoryt zwany krasnojarskim, który w 1749 roku spadł nad wschodnią Syberią. Znaleziono go również w próbkach pyłu kosmicznego z sondy Stardust, został odkryty na Marsie i na Księżycu w postaci oliwinowej.

Perydot jest znany od tysięcy lat. Starożytni Rzymianie nazywali ten minerał „wieczornym szmaragdem”, ponieważ jego kolor nie ciemniał w nocy, ale nadal można go było docenić przy blasku świec i świetle ogniska. W starożytnym Egipcie z oliwinów wyrabiano rzeźbione talizmany oraz biżuterię. Niektórzy historycy uważają, że słynne szmaragdy Kleopatry były w rzeczywistości perydotowymi klejnotami. W wiekach średnich perydot został sprowadzony do Europy przez krzyżowców, minerał ten posłużyły do ozdabiania średniowiecznych kościołów, zdobienia szat lub naczyń liturgicznych.

Magiczne właściwości Perydotu

Perydot jest kamieniem dodającym odwagi w realizacji ważnych dla nas planów i marzeń. Mówi się, że minerał ten jest także kamieniem duchowej, zdrowotnej i finansowej obfitości. Oprócz tego, że doświadczymy sukcesów (np. w związku partnerskim, w rodzinie, dobrej pracy, zdrowiu), to będziemy zdolni je utrzymać. Dla niektórych jest to bardziej trudne niż samo ich zdobycie.

Ten przyjazny, przynoszący szczęście kamień uważany jest za symbol sławy i godności, jest także „patronem” uzdrowicieli. Dodaje cierpliwości, wzmacnia zaufanie do siebie oraz asertywność. Redukuje stres, niepokój, irytację oraz poczucie winy. Sprzyja zachowaniu równowagi emocjonalnej, pozwala podnieść się po fizycznych, emocjonalnych i duchowych traumach, leczy zranione ego. Uważany jest również jako kamień bogactwa (ponoć przyciąga je oraz okoliczności pozwalające na ich zdobywanie). Doskonały duet to oliwin i cytryn (pierwszy przyciąga bogactwo, natomiast drugi pozwala je zatrzymać). W dawnych czasach nosili go kupcy i bankierzy, gdyż wierzyli, że chroni ich majątki przed niepomyślnymi zdarzeniami.

Dawni medycy zalecali popijać wszelkie napoje zdrowotne z naczyń wykonanych z tego kamienia (podobnie jak z ametystu). Miało to zapewnić szybsze i skuteczniejsze działanie. W ezoteryce jest uważany za kamień sprzyjający uspokojeniu, odtruwaniu i uzdrawianiu.

Perydot wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Pozytywnie wpływa na krążenie krwi i układ immunologiczny, pomaga zwiększyć odporność na choroby.
  • Neutralizuje toksyny, oczyszcza organizm ze zbędnych produktów przemiany materii odciążając przy tym nerki, wątrobę i trzustkę.
  • Usprawnia pracę jelit, przeciwdziała zaparciom i dolegliwościom jelitowym.
  • Reguluje przemianę materii.
  • Przyspiesza proces rekonwalescencji oraz ułatwia przyswajanie mikroelementów z pożywienia.
  • Sprzyja regeneracji wątroby oraz pęcherzyka żółciowego.
  • Działa odprężająco i uspokajająco.
  • Wzmacnia witalność.
  • Pomaga w zasypianiu – zapewnia zdrowy i spokojny sen.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Pirop
Grupa: granatów
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: krzemian magnezu i glinu
Wzór chemiczny: Mg3Al2(SiO4)3
Masa cząsteczkowa: 403,12 u (Mg 18,08%; Al 13,39%; Si 20,90%; O 47,63%)
Twardość w skali Mohsa: 7,0 – 7,5
Gęstość minerału: 3,52 – 3,87 g/cm³
Przełam: muszlowy
Łupliwość: brak
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: regularny
Wykształcenie: izometryczne kryształy (zwykle 12-ściany rombowe i 24-ściany deltoidowe, rzadziej 48-ściany), najczęściej tworzy kryształy wrosłe, zaokrąglone, przypominające kulki,masywne do ziarnistych. Tworzy kryształy mieszane ze spessartynem, rodolitem, umbalitem oraz z wieloma innymi granatami. Może zawierać nieliczne inkluzje – wtrącenia apatytu, ilmenitu, pirotynu, pirytu, rutylu, sfalerytu.
Stabilność chemiczna: odporny na działanie kwasów i zasad (słabo rozpuszczalny w kwasiefluorowodorowym); nierozpuszczalny w wodzie.

Właściwości optyczne

Barwa: czerwona i jej odcienie, ciemnoczerwona do purpurowoczerwonej, czerwonopomarańczowa, szkarłatna i brązowoczerwona , krwista, szkarłatna, niemal do koloru czarnego. Barwę ciemnoczerwoną i brązowawoczerwoną kreują jony żelaza Fe2+ (koordynacja regularna), barwę czerwoną jony żelaza Fe2+ (zdeformowana koordynacja regularna) i chromu Cr3+ (koordynacja oktaedryczna), natomiast barwy jasne (blade) kreują jony wanadu V3+ i/lub chromu Cr3+ (koordynacja oktaedryczna). Charakterystyczny czerwony kolor, często przypomina kolor rubinów lub nasion granatu.

Efekty optyczne: fotodichroizm (piropy pozyskiwane w Norwegii wykazują zmianę barwy od fioletowej w świetle dziennym do czerwonopurpurowej przy oświetleniu sztucznym); efekt aleksandrytu (okazy pozyskiwane w północnej Tanzanii (domieszka Cr i V, niekiedy Ti) w świetle dziennym wykazują zabarwienie zielonawoniebieskie, w świetle sztucznym – szkarłatne).
Rysa: biała
Połysk: szklisty

Występowanie

Występuje w skałach głębinowych (zwłaszcza w perydotytach). Tworzy wrosłe kryształy w skałach ultrazasadowych (perydotyty, eklogity, kimberlity – gdzie współwystępuje z diamentami) i w serpentynitach. Często spotykany jest także w utworach okruchowych, w aluwialnych żwirach, piaskach rzecznych oraz piaskach plażowych. Ich obecność może wskazywać na obecność skał diamentonośnych.

Występowanie – świat: Czechy (okolice Trebnic, na wzgórzach Linhorka,w okolicach Meronic – najsłynniejsze złoża piropu), RPA (Kimberley), Australia, USA (Arizona, Kolorado, Utah, Nowy Meksyk), Tanzania, Sri Lanka, Szkocja, Szwajcaria, Rosja, Niemcy, Norwegia, Argentyna, Brazylia, Birma, Madagaskar, Zair, Zimbabwe, Mozambik, Mongolia.

Występowanie – Polska: znaleźć go można w serpentynitach i granulitach w Górach Sowich, W Masywie Śnieżnika w Sudetach, w serpentynitach w okolicach Sobótki na Dolnym Śląsku. Także okazjonalnie w Tatrach i piaskach plażowych nad Bałtykiem.

Minerały towarzyszące

diament, flogopit, oliwin, piroksen, biotyt

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– rzadki, bardzo poszukiwany kamień kolekcjonerski,

– wykorzystywany w nauce i technice,

– stosowany jako materiał ścierny,

– służy do wyrobu narzędzi skrawających, szlifierskich i wierteł,

– ma znaczenie naukowe – wskaźnik warunków metamorfizmu,

– bywa wykorzystywany jako minerał wskaźnikowy przy poszukiwaniu diamentów,

Pielęgnacja i środki ostrożności

Pirop jest kamieniem stosunkowo twardym dlatego nie wymaga szczególnych zabiegów pielęgnacyjnych. Łatwo można go czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu piropu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z piropu. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Pirop należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie.
Aby pirop zachował swoje lecznicze właściwości należy raz na dwa tygodnie opłukać go pod bieżącą letnią wodą i wystawić na kilka minut na działanie promieni słonecznych – naładować światłem słonecznym. Wskazana jest ochrona przed gwałtownymi zmianami temperatury, gdyż może to powodować powstawanie odprysków.

Opis

Pirop charakteryzuje się mocną krwistoczerwoną barwą. Swoją barwą przypomina ogień, płomień, czemu zawdzięcza też swoją nazwę, z greckiego „piropos” tłumaczy się jako „podobny do ognia”. Jest to minerał należący do grupy granatów. Pirop do początków XX wieku nie był zaliczany do grupy granatów. Traktowano go raczej jako swoiste indywiduum w grupie czerwonobarwnych kamieni, które do czasów antycznych nazywano karbunkułami. Jeszcze w XVI i XVII wieku tacy znani badacze i znawcy kamieni jak G. Bauer w 1546 r. (De natura fossilium, 1546 r.), de Boodta (Gemmarum et lapidium, 1601 r.) i inni, używają tego terminu. Pierwszym, który wprowadził nazwę pirop, jako synonimiczną do wszystkich „karbunkułów pochodzących z Bohemii” był Thomas Nicols (A Lapidary, or the history of precious stones…, 1652 r.). Przeprowadzając z bohemskimi karbunkułami różne eksperymenty w płomieniu dmuchawki stwierdził, że kamienie te … poddawane próbie ognia nie traciły barwy pod wpływem ognia jak również nie odnosiły żadnych uszkodzeń… Konkluzja ta skłoniła T. Nicolsa do wyróżnienia bohemskich kamieni spośród innych karbunkułów i nadania im nazwy wyróżniającej – piropów.

Wywody T. Nicolsa o znacznej odporności piropów na wysokie temperatury były przez wielu autorów potwierdzane. H. Miers, 250 lat później (Mineralogy, 1902 r.), potwierdzając podobne do Nicolsa badania stwierdza, że … piropy topią się trudniej niż inne granaty… Dziś wiemy, że były to błędne wnioski, że właśnie piropy w płomieniu dmuchawki lub palnika jubilerskiego topią są najłatwiej. Świadczy to o bardzo niskim poziomie nie tylko przeprowadzonych eksperymentów, ale także ówczesnej wiedzy gemmologicznej.

Pirop może tworzyć roztwór stały z almandynem zwany rodolitem. Najbardziej znane są piropy czeskie, które co prawda nie są duże, ale za to mają głęboką i czystą barwę, niektóre z nich przypominają nawet do złudzenia rubiny. Oprócz zastosowań jubilerskich, piropy są doskonałym materiałem do produkcji wierteł i narzędzi szlifierskich. Często wykorzystuje się je jako materiał wskaźnikowy wspomagający proces poszukiwania diamentów.

Magiczne właściwości Piropu

Granat ma dużą siłę regeneracyjną, która oczyszcza czakry i wspomaga cyrkulację energii w cały organizmie. Stymuluję instynkt przetrwania, dodaje odwagi, nadziei i siły wewnętrznej. Zwiększa siłę woli i wiary w siebie, a oprócz tego wyostrza percepcję i jasność umysłu. Przynosi optymizm, wzmaga chęć życia, ożywia uczucie nadziei na przyszłość i miłości do życia dlatego skutecznie leczy stany depresyjne, melancholię i smutek. Jest kamieniem wskazanym dla osób, którym szczególnie trudno jest dokonywać zmian w życiu z obawy przed nieznanym. Takiego typu ludzie, mimo iż nie są zadowoleni z obecnego stanu rzeczy, nie potrafią znaleźć odwagi, aby oderwać się od niezdrowych relacji, przyzwyczajeń, nałogów czy własnej bierności. Po prostu nie wierzą w swoje możliwości i dlatego nie robią nic, co mogłoby zmienić ich trudne położenie. Energia granatu pozwala przezwyciężyć własną nieśmiałość i lęk przed zmianą, gdyż buduje odwagę i poczucie własnej wartości, także tej związanej z własną seksualnością. Przemija zazdrość, huśtawka nastrojów czy potrzeba kontroli innych. Ufamy sobie, akceptujemy siebie i to, co aktualnie mamy, doceniamy wszystkie rzeczy czy umiejętności, które posiadamy. Nie obawiamy się niczego złego od innych i – tak, jak w samospełniającej się przepowiedni – spotykają nas tylko dobre rzeczy.

Kamień pomaga w pokonaniu obaw związanych z podjęciem ryzyka i wyzwaniami, które stoją za pójściem za swoimi marzeniami. Jest to kamień nowej nadziei. Symbolizuje rozkwit w czasie przygnębienia i niepowodzeń. Sprzyja rozjaśnieniu duszy oddalając negatywne myśli i ponure nastroje. Trzymany w dłoni lub na głowie podczas medytacji nad przeszłym życiem granat wspomaga w dotarciu do potrzebnych informacji i ujawnieniu ich świadomości, przynosząc prawdę i uzdrowienie duchowe.

Znany od wieków jako kamień szlachetny chroniący od zła, noszony przez żołnierzy wyruszających do walki jako talizman ze względu na właściwości chroniące. Wierzono że przynosi sukces, pokój oraz posiada właściwości leczące, zatrzymując krwawienie. Trzymanie granatu pod poduszką chroni od złych snów. Wierzy się, że granat nie tylko chroni od złej energii, ale również odsyła ją do jej źródła. Jeśli więc cierpisz z powodu raniących plotek czy kłamstw rozsiewanych przez kogoś na twój temat, to noszenie granatu odbije te wszystkie negatywne wibracje energetyczne i odeśle je bezpośrednio do nadawcy.

Kamień ten wiąże się również z namiętną miłością i zaleca szczególnie osobom cierpiącym na spadek potencji seksualnej. Pomaga on również odzyskać energię witalną. Sprawdza się również w przypadku leczenia dolegliwości dermatologicznych, zaburzeń pracy serca, czy stanów zapalnych i niedokrwistości.

Zwany kamieniem zdrowia, usuwa i eliminuje każde zachwianie w ciele fizycznym, emocjonalnym i mentalnym. Wspaniały kamień na kręgosłup i płyn mózgowo-rdzeniowy, balansuje kości i stymuluje struktury komórkowe. Pomaga balansować seksualne energie. Podwyższa asymilację jodu, wapnia, magnezu, wit. A i E. Reperuje zniszczone struktury DNA. Usuwa negatywną karmę, przynosi miłość i zrozumienie innych. Powoduje spokojny przepływ energii w ciele fizycznym. Pozwala kochać Ziemię.

Noszenie biżuterii z granatem zwiększa popularność w kręgach społecznych, konsoliduje przyjaźnie, jak również wspomaga w leczeniu depresji. Wzmacnia pozytywne myślenie i energię oraz przynosi nadzieję.

Granat to również „kamień romantycznej miłości i pasji”. Budzi przypływ namiętności i energii seksualnej oraz intymności. Podarowanie biżuterii z granatem jako prezent to dowód oddania, czułości i lojalności. Jest nazywany również „kamieniem sukcesu”. Wzmacnia siłę woli, logiczne myślenie i motywację wewnętrzną. Dodaje odwagi do podejmowaniu ryzyka i sprzyja osiąganiu sukcesów. Jeśli twój biznes w wybranej profesji nie idzie tak dobrze jak byś chciał(a), trzymaj trzy lub więcej kamieni granatu na biurku, a sukces powinien zawitać niedługo.

Pirop wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce.
  • Wspomaga układ limfatyczny, funkcjonowanie gospodarki termicznej, niweluje chroniczne marznięcie.
  • Stosowany do leczenia dolegliwości reumatycznych i stanów zapalnych stawów. Zapobiega artretyzmowi.
  • Zwiększa sprawność i aktywność seksualną.
  • Usprawnia czynności układu rozrodczego, pomaga w leczeniu narządów płciowych.
  • Usprawnia pracę jelit.
  • Wspomaga leczenie nowotworów, białaczki.
  • Wzmacnia płuca, wspomaga leczenie alergii oraz astmy.
  • Pomocny w schorzeniu nerek i pęcherza moczowego.
  • Zwiększa skuteczność leczenia problemów hormonalnych a także hemoroidów..
  • Szczególnie pozytywnie wpływa na regulację tarczycy i pracę śledziony (przyłożony w okolicę tych dwóch organów oczyszcza je).
  • Reguluje zaburzenia miesiączkowe.
  • Odnawia skórę i przeciwdziała tworzeniu się zmarszczek.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

baran, lew, panna, skorpion, strzelec, koziorożec

Nazwa: Rodolit
Grupa: granatów
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: krzemian magnezu i glinu + krzemian żelaza i glinu (mieszanina 2 cząsteczek piropu i 1 cząsteczki almandynu).
Wzór chemiczny: 2 Mg3Al2(SiO4)3 + Fe3Al2(SiO4)3
Masa cząsteczkowa: 1303,98 u (Mg 12,85%; Fe 11,18%; Al 12,41%; Si 19,39; O 44,17%)
Twardość w skali Mohsa: 7,0 – 7,5
Gęstość minerału: 3,65 – 3,80 g/cm³
Przełam: nierówny, muszlowy
Łupliwość: bardzo niewyraźna lub brak
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: regularny
Wykształcenie: najczęściej dwunastościan rombowy lub dwudziestoczterościan deltoidowy,

Właściwości optyczne

Barwa: różowa z odcieniami aż do lawendowego, ciemno-różowa, purpurowo-różowa, malinowo-czerwona lub purpurowo-czerwona. Charakterystyczny kolor rodolitu jest spowodowany obecnością żelaza i chromu. Rodolity nie są tak ciemne jak zwykłe piropy lub almandyny. Niektóre rodolity mogą zmieniać kolor z purpury na brązowy kolor Hessonitu po ogrzaniu do temperatury 600 ° C. Proces ten jest nieodwracalny.
Rysa: biała
Połysk: szklisty lub tłusty

Występowanie

Skały magmowe, metamorficzne, utwory okruchowe, pegmatyty. Często spotykany jest także w utworach okruchowych, w aluwialnych żwirach, piaskach rzecznych oraz piaskach plażowych.

Występowanie – świat: Sri Lanka, Zimbabwe, Kenia, Tanzania, USA (Płn. Karolina), Kanada, Birma (Myanmar), Brazylia, Chiny, Indie, Madagaskar, Mozambik, RPA, Pakistan, Grenlandia, Norwegia.

Występowanie – Polska: Nie stwierdzono

Minerały towarzyszące

kwarc, skalenie, oliwin

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– rzadki, bardzo poszukiwany kamień kolekcjonerski,

– wykorzystywany w nauce i technice.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Rodolit jest kamieniem stosunkowo twardym dlatego nie wymaga szczególnych zabiegów pielęgnacyjnych. Łatwo można go czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu rodolitu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z rodolitu. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Rodolit należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie.
Aby rodolit zachował swoje lecznicze właściwości należy raz na dwa tygodnie opłukać go pod bieżącą letnią wodą i wystawić na kilka minut na działanie promieni słonecznych – naładować światłem słonecznym. Wskazana jest ochrona przed gwałtownymi zmianami temperatury, gdyż może to powodować powstawanie odprysków.

Opis

Rodolit to kamień szlachetny należacy do krzemianów. Został odkryty w 1882 roku w Macon County w Północnej Karolinie przez legendarnego poszukiwacza kamieni szlachetnych George’a Fredericka Kunza. Ze względu na podobieństwo barwy do rododendronów górskich, które rosną w Północnej Karolinie.

Charakteryzuje się różową barwą. Jest naturalnie występującą mieszanką granatów: almandynu i piropu. Jego nazwa oznacza „różany kamień” i wywodzi się od dwóch greckich słów „rhodo (Ρόδο)” (różowy, podobny do róży) i „lithos (Πέτρωμα)” (kamień). Jest znany jako kamień inspiracji i emocjonalnego uzdrawiania.

Rodolit to kamień idealny dla kobiet, które posiadają jasną cerę oraz jasne lub rude włosy (podkreśla ich typ urody). Niezwykle charakterystyczna barwa rodolitu różni się od klasycznej czerwieni granatu, stanowi bowiem kombinację różu, czerwieni i fioletu. Wśród wydobytych okazów pojawiają się doskonałe, unikatowe przezroczyste kamienie, których barwa bliska jest różowej, purpurowej oraz malinowoczerwonej. Ze względu na swoją jedyną w swoim rodzaju barwę, wyjątkowy blask, trwałość i dostępność rodolity są niezwykle popularnymi kamieniami szlachetnymi – oprawiane są w biżuterii wraz z brylantami, najczęściej w szlifie kaboszonowym.

Magiczne właściwości Rodolitu

Kamień ten daje uspokojenie i przywraca równowagę w organizmie. Taki kamień ma nas również pobudzać do działania i decydować o tym, że będziemy dużo bardziej aktywni, w tym wszystkim co robimy. To właśnie z tego powodu warto postawić na ten kamień by dać sobie nieco więcej sił życiowych.

Rodolit to kamień przywracający stabilizację emocjonalną i opanowanie w sytuacjach stresujących lub przy gwałtownych życiowych zmianach. Jego energia daje nam poczucie odwagi i pewności w ważnych momentach życia zawodowego i osobistego, zachęcając do realizacji oryginalnych i śmiałych pomysłów. Pobudzona zostaje nasza wewnętrzna kreatywność, przez co czujemy się tak, jakbyśmy mogli „góry przenosić”: tryskamy dobrym humorem, spontanicznością i większą skłonnością do otwartego wyrażania uczuć innym. W kontaktach z ludźmi czujemy się otwarci, wolni od negatywnych emocji gniewu czy zazdrości i po prostu szczęśliwi. Z ogromną łatwością porozumiewamy się z innymi i współodczuwamy ich emocje.

Granat wspiera miłość i oddanie. Utrzymuje w równowadze pociąg seksualny i może naprawić nierównowagę emocjonalną. W szczególności, czerwony granat pobudza i kontroluje wzrost energii kundalini (wewnętrzna duchowa i seksualna energia, która znajduje się w dolnym odcinku kręgosłupa, ale odpowiednio stymulowany może przemieścić się aż do czakry korony), a jednocześnie zwiększa potencję seksualną. Jest to kamień wspierający silne związki i troskę o innych.

Kamień ten jest użyteczny w chwilach kryzysu. Pomaga w sytuacjach bez wyjścia a także w chwilach, gdy życie rozpada się na kawałki albo przemienia się w niekończący ciąg traum. Dodaje sił, pobudza i wzmacnia instynkt samozachowawczy – przede wszystkim przez to, że dodaje odwagi i wnosi nadzieję w pozornie beznadziejnych sytuacjach. Jednocześnie granat w takich chwilach przywołuje kogoś do pomocy.
Granat jest silnie związany z przysadką. Potrafi zachęcać do rozwoju rozszerzonej świadomości i pamięci poprzednich wcieleń. Aktywuje działanie innych kryształów, których efekty wzmacnia. Oczyszcza negatywną energię czakr.

Granaty polerowane na kwadratowe kształty podobno przynoszą szczęście w sprawach biznesowych. Na duchowej płaszczyźnie granat potrafi skupić i określić umiejętność prawidłowego spojrzenia na siebie samego i na innych. Odrzuca zakorzenione sposoby postępowania, które już przestały służyć pierwotnemu celowi. Jednocześnie pomaga przezwyciężać opór lub podświadome wewnętrzne zahamowania. Na polu intelektualnym granat ułatwia odrzucanie przestarzałych już pomysłów i idei. Emocjonalnie pomaga przezwyciężyć różne zakazy i tabu. Otwiera szeroko serca i zwiększa zaufanie do siebie.

Granat ma dużą siłę regeneracyjną, która oczyszcza czakry i wspomaga cyrkulację energii w cały organizmie. Stymuluję instynkt przetrwania, dodaje odwagi, nadziei i siły wewnętrznej. Zwiększa siłę woli i wiary w siebie, a oprócz tego wyostrza percepcję i jasność umysłu. Przynosi optymizm, wzmaga chęć życia, ożywia uczucie nadziei na przyszłość i miłości do życia dlatego skutecznie leczy stany depresyjne, melancholię i smutek. Jest kamieniem wskazanym dla osób, którym szczególnie trudno jest dokonywać zmian w życiu z obawy przed nieznanym. Takiego typu ludzie, mimo iż nie są zadowoleni z obecnego stanu rzeczy, nie potrafią znaleźć odwagi, aby oderwać się od niezdrowych relacji, przyzwyczajeń, nałogów czy własnej bierności. Po prostu nie wierzą w swoje możliwości i dlatego nie robią nic, co mogłoby zmienić ich trudne położenie. Energia granatu pozwala przezwyciężyć własną nieśmiałość i lęk przed zmianą, gdyż buduje odwagę i poczucie własnej wartości, także tej związanej z własną seksualnością. Przemija zazdrość, huśtawka nastrojów czy potrzeba kontroli innych. Ufamy sobie, akceptujemy siebie i to, co aktualnie mamy, doceniamy wszystkie rzeczy czy umiejętności, które posiadamy. Nie obawiamy się niczego złego od innych i – tak, jak w samospełniającej się przepowiedni – spotykają nas tylko dobre rzeczy.

Kamień pomaga w pokonaniu obaw związanych z podjęciem ryzyka i wyzwaniami, które stoją za pójściem za swoimi marzeniami. Jest to kamień nowej nadziei. Symbolizuje rozkwit w czasie przygnębienia i niepowodzeń. Sprzyja rozjaśnieniu duszy oddalając negatywne myśli i ponure nastroje. Trzymany w dłoni lub na głowie podczas medytacji nad przeszłym życiem granat wspomaga w dotarciu do potrzebnych informacji i ujawnieniu ich świadomości, przynosząc prawdę i uzdrowienie duchowe.

Znany od wieków jako kamień szlachetny chroniący od zła, noszony przez żołnierzy wyruszających do walki jako talizman ze względu na właściwości chroniące. Wierzono że przynosi sukces, pokój oraz posiada właściwości leczące, zatrzymując krwawienie. Trzymanie granatu pod poduszką chroni od złych snów. Wierzy się, że granat nie tylko chroni od złej energii, ale również odsyła ją do jej źródła. Jeśli więc cierpisz z powodu raniących plotek czy kłamstw rozsiewanych przez kogoś na twój temat, to noszenie granatu odbije te wszystkie negatywne wibracje energetyczne i odeśle je bezpośrednio do nadawcy.

Kamień ten wiąże się również z namiętną miłością i zaleca szczególnie osobom cierpiącym na spadek potencji seksualnej. Pomaga on również odzyskać energię witalną. Sprawdza się również w przypadku leczenia dolegliwości dermatologicznych, zaburzeń pracy serca, czy stanów zapalnych i niedokrwistości.

Zwany kamieniem zdrowia, usuwa i eliminuje każde zachwianie w ciele fizycznym, emocjonalnym i mentalnym. Wspaniały kamień na kręgosłup i płyn mózgowo-rdzeniowy, balansuje kości i stymuluje struktury komórkowe. Pomaga balansować seksualne energie. Podwyższa asymilację jodu, wapnia, magnezu, wit. A i E. Reperuje zniszczone struktury DNA. Usuwa negatywną karmę, przynosi miłość i zrozumienie innych. Powoduje spokojny przepływ energii w ciele fizycznym. Pozwala kochać Ziemię.

Noszenie biżuterii z granatem zwiększa popularność w kręgach społecznych, konsoliduje przyjaźnie, jak również wspomaga w leczeniu depresji. Wzmacnia pozytywne myślenie i energię oraz przynosi nadzieję.

Granat to również „kamień romantycznej miłości i pasji”. Budzi przypływ namiętności i energii seksualnej oraz intymności. Podarowanie biżuterii z granatem jako prezent to dowód oddania, czułości i lojalności. Jest nazywany również „kamieniem sukcesu”. Wzmacnia siłę woli, logiczne myślenie i motywację wewnętrzną. Dodaje odwagi do podejmowaniu ryzyka i sprzyja osiąganiu sukcesów. Jeśli twój biznes w wybranej profesji nie idzie tak dobrze jak byś chciał(a), trzymaj trzy lub więcej kamieni granatu na biurku, a sukces powinien zawitać niedługo.

Rodolit wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Łagodzi stres, przeciwdziała lękom, pobudza poczucie własnej wartości,
  • Pomaga w bezsenności – zapewnia zdrowy i spokojny sen.
  • Łagodzi skutki wyczerpania fizycznego i emocjonalnego,
  • Pobudza umysł do pracy twórczej, koncentrację, kontemplację, intuicje i inspiracje,
  • Pomaga pokonać depresję, przygnębienie i melancholię,
  • Dodaje sił życiowych oraz energii,
  • Zwiększa sprawność i aktywność seksualną,
  • Pobudza metabolizm,
  • Oczyszcza krew, przeciwdziała miażdżycy.
  • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce,
  • Wzmacnia płuca, wspomaga leczenie alergii oraz astmy,
  • Regeneruje DNA,
  • Pomaga w absorpcji minerałów i witamin.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

baran, lew, panna, skorpion, strzelec, koziorożec

Nazwa: Rubin
Grupa: korundów
Gromada: tlenków
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: trójtlenek glinu z domieszkami trójwartościowych jonów chromu
Wzór chemiczny: Al2O3:Cr+3+ (V, Fe)
Masa cząsteczkowa: 101,9613 ± 0,0009 u (Al 52,93%, O 47,07%)
Twardość w skali Mohsa: 9,0
Gęstość minerału: 3,97 – 4,05 g/cm³
Przełam: muszlowy lub zadziorowy
Łupliwość: brak, niewyraźna według dwuścianu podstawowego, nie zawsze widoczna
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: trygonalny
Wykształcenie: Zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym, bipiramidalnym lub słupkowym o podstawie sześcioboku, czasami romboedryczne. Kryształy wrosłe i narosłe, skupienia zbite. Może zawierać domieszki: wanadu, żelaza a także posiadać liczne inkluzje. Ich rodzaj wskazuje na pochodzenie kamieni: np. dla rubinów birmańskich charakterystyczne są krótkie igiełki rutylu; dla tajlandzkich (brak rutylu); pakistańskie zwykle zawierają kryształy flogopitu, chlorytu, monacytu, spinelu, rutylu, magnetytu i pirytu.
Temperatura topnienia: 2050 ° C

Właściwości optyczne

Barwa: czerwona i różowa w wielu odcieniach i różnym stopniu ich nasycenia. Najbardziej poszukiwana barwa czerwona z odcieniem niebieskiego (tzw. „czerwień krwi gołębiej”). Barwa w Rubinie często rozkłada się nierównomiernie w postaci prążków lub plamiście.
Rysa: biała
Połysk: szklisty, diamentowy
Pleochroizm: silny, zmienny; obserwowane barwy: purpurowo-czerwona – pomarańczowo-czerwona.
Efekty optyczne: zdarzają się okazy rubinu posiadające: igiełkowe wrostki rutylu przypominające sześcioramienną gwiazdę – zjawisko asteryzmu (rubin gwiaździsty). Do wyjątkowej rzadkości należą kamienie wykazujące efekt kociego oka.

Występowanie

Jako składnik w bogatych w glin skałach metamorficznych, także jako minerał kontaktowy w marmurach dolomitowych i kalcytowych. W pegmatytach, perydotytach, amfibolitach, eklogitach, gnejsach, marmurach, obtoczony okruchowy w żwirach, piaskach i piaskowcach.

Występowanie – świat: Birma (Myanmar), Tajlandia (Chanthaburi), Sri Lanka (Ratnapura, Rakwana), Tanzania (Longido, Winza), Afganistan (okolice Jagdalak), Australia (Queensland, Mjanma, Mogok), Brazylia, Indie, Kambodża (Battambang), Kenia, Madagaskar, Malawi, Mozambik, Nepal, Pakistan (pakistańska część Kaszmiru), Zimbabwe, Tadżykistan, USA (Karolina Płn.), Wietnam, Finlandia, Norwegia.

Występowanie – Polska: w przeszłości, piaski złotonośne Dolnego Śląska w okolicy Złotoryi, w pegmatytach k. Karpacza i w gnejsach izerskich.

Minerały towarzyszące

kwarc, biotyt, skalenie, spinel, magnetyt, kalcyt.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– rzadki, bardzo poszukiwany kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

– stosowany w elementach narzędzi ogniotrwałych.

– w łożyskach zegarkowych (XVIII w. John Harrison).

– w elektronice i automatyce.

– jako element laserów rubinowych.

– mały współczynnik rozszerzalności cieplnej oraz twardość przyczyniły się do zastosowania tego kamienia w trzpieniach współrzędnościowych maszyn pomiarowych.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Rubin jest kamieniem stosunkowo twardym dlatego nie wymaga szczególnych zabiegów pielęgnacyjnych. Łatwo można go czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi oraz uprawianiem sportu. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych kamieni w pobliżu rubinu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z rubinem. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Rubin należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie.
Należy szczególnie uważać na miejsca z wysoką temperaturą, gdyż pod jej wpływem Rubin może stracić swoją intensywną barwę.

Opis

Rubin to kamień szlachetny z rodziny tlenków, bardzo rzadka czerwona odmiana Korundu. Rubin wraz Szafirem są najtwardszymi minerałami zaraz po diamencie. Rubiny zawdzięczają swą czerwoną barwę atomom chromu, natomiast za ich brązowawy odcień odpowiada żelazo. Nazwa rubin nawiązuje do jego czerwonej barwy (łac. rubens) oznacza „czerwony”.

Rubin to jeden z najwyżej cenionych kolorowych kamieni, w rzeczywistości duże rubiny mogą uzyskiwać wyższe ceny niż diamenty o podobnych rozmiarach. Rubin był ceniony od wieków ze względu na swą doskonałą twardość (9 w skali Mohsa), a także bogaty czerwony odcień i szklisty blask.

W starożytnym indyjskim języku sanskrytu rubin nazywany jest „ratnaraj”, co tłumaczy się jako „król szlachetnych kamieni„. Starożytne teksty sanskryckie, Biblia oraz inne historyczne pisma odnoszą się do rubinu jako cennego klejnotu, co wskazuje na bogatą historię i nieustanne docenianie tych kamieni. Birmańscy wojownicy wierzyli, że rubiny uczynią ich niezwyciężonymi. Zgodnie z historią Marco Polo, wielki chan mongolski Kubilaj Chan ofiarował królowi Cejlonu miasto w zamian za duży rubin. Średniowieczni Europejczycy wierzyli, że rubiny zapewniają dobre zdrowie, dobrobyt, mądrość i udane życie miłosne.

Najbardziej pożądanym kolorem jest tzw. barwa gołębiej krwi, czyli czerwona z lekkim niebieskawym odcieniem (pochodzące z Birmy). Barwa w rubinie często rozkłada się nierównomiernie, w postaci prążków lub plamiście. Zdarzają się okazy Rubinu posiadające igiełkowe wrostki rutylu przypominające sześcioramienną gwiazdę, Rubin, który je posiada nazywany jest Rubinem gwiaździstym.

Skałą macierzystą rubinów są marmury, gnejsy, amfibolity i rzadko bazalty. Zawartość rubinów w skale macierzystej z ekonomicznego punktu widzenia jest jednak zbyt niska, dlatego najczęściej rubiny wydobywa się ze złóż aluwialnych, wykorzystując duży ciężar właściwy i stosując metodę wypłukiwania. Metody eksploatacji w wielu krajach są wciąż prymitywne i nie zmieniły się od stuleci. Od wieków eksploatuje się złoża w Birmie koło Mogoku, dostarczające rubinów o barwie krwi gołębiej i cieszące się sławą najlepszych na świecie, choć duże egzemplarze trafiają się rzadko. Rubiny pochodzące z Tajlandii zwykle są brązowawe i fioletowawe. Tajlandzkie kopalnie mieszczą się koło Chantaburi na północny wschód od Bangkoku, gdzie wydobywa się rubiny z gliniastych żwirów w szybach dochodzących do 8 metrów głębokości. Na Sri Lance rubiny pozyskuje się w rejonie Ratnapura w południowo-zachodniej części wyspy ze złóż okruchowych i mają one barwę jasnoczerwoną do malinowoczerwonej.

Magiczne właściwości Rubinu

Rubin jest kamieniem opiekuńczym. Według legend właściciel rubinu zapewnia sobie życie w spokoju i obfitości. Żywy czerwony kolor rubinu oznacza również, że jest on związany z pożądaniem i niektórzy uważają go za kamień miłości z efektem afrodyzjaku. Rubinowi od dawna przypisuje się zdolności do ochrony użytkownika przed urazami i leczenia chorób krwi, w tym bóli menstruacyjnych i problemów z krążeniem. Mówi się również, że zapewnia on swojemu użytkownikowi energię, siłę emocjonalną, pozytywne nastawienie, zwiększoną świadomość i koncentrację.

Rubin jest „kamieniem obfitości i dynamizmu”. To jeden z tych minerałów, które najsilniej oddziaływuje na wiele sfer życia równocześnie. Osobom zgaszonym lub wypalonym, potrzebującym energii, przywrócona zostaje pasja i chęć działania, a życie staje się prostsze i przyjemniejsze. Osobom myślącym negatywnie lub rozczarowanym życiem – odbudowuje wiarę i optymizm. Aktywność psychofizyczna, odwaga w podejmowaniu trudnych decyzji oraz ugruntowująca pewność siebie powracają, aby znów poczuć sens życia. Energia Rubinu wpływa zarówno na dostatek uczuć w naszych osobistych relacjach, na godną pozycję społeczną i zdrowy prestiż w pracy zawodowej. Entuzjazm nie opuści nas nawet w trudnych sytuacjach. Jednak przede wszystkim Rubiny oddziałują na obfitość naszego związku intymnego oraz przyciągają do nas pozytywnych ludzi i zdarzenia.

Rubin wzmaga siłę żywotną, zarówno siłę fizyczną jak i energię witalną dając przedłużenie życia do maksimum. Jeżeli na ciele zmarłego pozostawimy klejnot z rubinu, zwłoki przez dłuższy czas będą opierać się rozkładowi. Energia rubinu powstrzymuje procesy gnilne oraz rozkład w organizmie. Czerwona barwa rubinu działa uzdrawiająco na ludzi apatycznych, schorowanych, pozbawionych inicjatywy i pogrążonych w melancholii i letargu.

Woda rubinowa to wspaniały środek odmładzający i leczniczy. Rubin łagodzi przebieg ospy, a przykładany do blizn częstokroć te blizny usuwa. Energia rubinu wspiera dążenie do czynów wielkich i sławy, przedsiębiorczości i pionierstwa, a także entuzjazm, odwagę i niezależność, wspaniałomyślność, poczucie mocy i potęgi. Rubin leczy więc z życiowego nieudacznictwa, małości, niewolnictwa i tchórzostwa. Rubin zmusza myśli do aktywności i nie pozwala na myślowy ani twórczy zastój. Ludzie apatyczni, zniechęceni (także do duchowej drogi i rozwoju), zgorzkniali życiowo i pełni smutku powinni się poddawać dobroczynnemu działaniu promieni rubinowych. Rubin nosimy ochraniając się przed zarażeniem. Ma doskonałą skuteczność w leczeniu trudno gojących się i gnijących ran, łagodzi skurcze i kolki.

Amulet z rubinu strzeże od zarazy i morowego powietrza, a także od uderzenia pioruna, złych snów i koszmarów. Rubin sprowadza spokój i ukojenie, radość życia, chęć czynu i pomaga zagoić się głębokim ranom psychicznym. Rubin bardzo dobrze leczy serce zarówno z dolegliwości psychiczno sercowych jak i z dolegliwości typowo fizycznych. Rubin nie pozwala wycofać się z podjętych działań i zamierzeń, zagrzewa do walki i zwycięstwa oraz do czynów bohaterskich. Energia rubinu sprzyja utrzymaniu młodości oraz miłości, napełnia optymizmem i ciepłem wewnętrznym.

Rubin wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, pobudza krążenie (doskonały dla osób z niskim ciśnieniem), reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce, rozgrzewa zimne kończyny.
    • Wspomaga układ limfatyczny, funkcjonowanie gospodarki termicznej, niweluje chroniczne marznięcie.
    • Ma dobroczynne działanie na gruczoł grasicy, dzięki czemu wzmacnia odporność organizmu i pobudza system immunologiczny.
    • Wpływa na szybszą regenerację organizmu po chorobach, w szczególności po zawale serca.
    • Uśmierza bóle w górnym odcinku kręgosłupa.
    • Łagodzi skurcze i kolki.
    • Pomocny w leczeniu trudno gojących się i gnijących ran.
    • Łagodzi dolegliwości oraz zmęczenie oczu.
    • Oczyszcza krew, przeciwdziała miażdżycy.

Rubin stosuje się przy chorobach powstałych z zimna i chłodu. Rubinu nie należy stosować przy chorobach powstałych z gorąca i ciepła. Nie zaleca się także stosować rubinu: w stanach krwotocznych, przy obrażeniach wewnętrznych, podczas chorób płuc ani osobom impulsywnym i gwałtownym.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

baran, lew, skorpion, koziorożec.

Nazwa: Spessartyn
Grupa: granatów
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: krzemian manganu i glinu
Wzór chemiczny: Mn3Al2(SiO4)3
Masa cząsteczkowa: 495,0265 ± 0,0045 u (Al 10,9%; Mn 33,29%; O 38,78%; Si 17,02%)
Twardość w skali Mohsa: 7,0 – 7,5
Gęstość minerału: 3,80 – 4,25 g/cm³
Przełam: muszlowy
Łupliwość: brak
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: regularny
Wykształcenie: izometryczne kryształy (dwudziesto -czterościany deltoidowe i dwunastościany rombowe) narosłe i wrosłe, skupienia ziarniste, zbite. Czasami tworzy kryształy mieszane z piropem (umbalit).

Właściwości optyczne

Barwa: brunatna, brunatno-czerwona, pomarańczowo-czerwona, pomarańczowa, nieraz z odcieniem żółtym, fioletowym lub różowym. Pomarańczowo-brunatny kolor zawdzięcza obecności manganu.
Rysa: biała
Połysk: szklisty

Występowanie

W skałach magmowych – pegmatytach i granitach, rzadziej w zmetamorfizowanych złożach manganu. Wtórnie występuje również w aluwiach.

Występowanie – świat: Niemcy, Madagaskar, Sri Lanka, USA (Wirginia i Kalifornia), Meksyk, Brazylia, Birma, Australia (Nowa Południowa Walia), Tanzania, Rosja (Ural), Pakistan (Gilgit), Finlandia, Szwecja, Norwegia, Grecja (wyspa Serifos), Mozambik, Namibia, Nigeria, Kenia, Chiny, Grenlandia.

Występowanie – Polska: Został stwierdzony w rejonie Sobótki (na Przedgórzu Sudeckim), w okolicach Karpacza (Karkonosze) i na Dolnym Śląsku (Wilcza Poręba).

Minerały towarzyszące

rodonit, skalenie, kwarc, pirop.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– rzadki, bardzo poszukiwany kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Spessartyn jest kamieniem stosunkowo twardym dlatego nie wymaga szczególnych zabiegów pielęgnacyjnych. Łatwo można go czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu spessartynu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z spessartynem. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Spessartyn należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie.Aby spessartyn zachował swoje lecznicze właściwości należy raz na dwa tygodnie opłukać go pod bieżącą letnią wodą i wystawić na kilka minut na działanie promieni słonecznych – naładować światłem słonecznym. Wskazana jest ochrona przed gwałtownymi zmianami temperatury, gdyż może to powodować powstawanie odprysków.

Opis

Nazwa „spessartyn” pochodzi od bawarskiego słowa „Spessart” który jest pasmem górskim w Niemczech, gdzie w 1880 r. minerał ten odkryto po raz pierwszy. Nazywany jest też tulelei, co w języku Masajów znaczy „pomarańczowy”. Znany jest również jako granat mandaryński z powodu żywej pomarańczowej barwy. Spessartyn występuje w skałach metamorficznych bogatych w mangan. Kamienie o wartości jubilerskiej były niezwykle rzadkie do czasu odnalezienia żyły w kopalni Kombat w Otavi, w północnej Namibii. Okazy większe, powyżej 10 karatów są niezwykle rzadkie. Najpiękniejsza odmiana „krzemianu manganu i glinu”, o pomarańczowej do czerwono-brązowej barwie. Odmiana tego granatu jest bardzo wysoko ceniona w jubilerstwie. Spessartyn w ostatnich latach stał się bardzo poszukiwanym kamieniem, ponieważ nie istnieje w świecie minerałów inny kamień o tak intensywnej, pomarańczowej barwie, przejrzystości i błysku.

Magiczne właściwości Spessartynu

Granat ma dużą siłę regeneracyjną, która oczyszcza czakry i wspomaga cyrkulację energii w cały organizmie. Stymuluję instynkt przetrwania, dodaje odwagi, nadziei i siły wewnętrznej. Zwiększa siłę woli i wiary w siebie, a oprócz tego wyostrza percepcję i jasność umysłu. Przynosi optymizm, wzmaga chęć życia, ożywia uczucie nadziei na przyszłość i miłości do życia dlatego skutecznie leczy stany depresyjne, melancholię i smutek. Jest kamieniem wskazanym dla osób, którym szczególnie trudno jest dokonywać zmian w życiu z obawy przed nieznanym. Takiego typu ludzie, mimo iż nie są zadowoleni z obecnego stanu rzeczy, nie potrafią znaleźć odwagi, aby oderwać się od niezdrowych relacji, przyzwyczajeń, nałogów czy własnej bierności. Po prostu nie wierzą w swoje możliwości i dlatego nie robią nic, co mogłoby zmienić ich trudne położenie. Energia granatu pozwala przezwyciężyć własną nieśmiałość i lęk przed zmianą, gdyż buduje odwagę i poczucie własnej wartości, także tej związanej z własną seksualnością. Przemija zazdrość, huśtawka nastrojów czy potrzeba kontroli innych. Ufamy sobie, akceptujemy siebie i to, co aktualnie mamy, doceniamy wszystkie rzeczy czy umiejętności, które posiadamy. Nie obawiamy się niczego złego od innych i – tak, jak w samospełniającej się przepowiedni – spotykają nas tylko dobre rzeczy.

Kamień pomaga w pokonaniu obaw związanych z podjęciem ryzyka i wyzwaniami, które stoją za pójściem za swoimi marzeniami. Jest to kamień nowej nadziei. Symbolizuje rozkwit w czasie przygnębienia i niepowodzeń. Sprzyja rozjaśnieniu duszy oddalając negatywne myśli i ponure nastroje. Trzymany w dłoni lub na głowie podczas medytacji nad przeszłym życiem granat wspomaga w dotarciu do potrzebnych informacji i ujawnieniu ich świadomości, przynosząc prawdę i uzdrowienie duchowe.

Znany od wieków jako kamień szlachetny chroniący od zła, noszony przez żołnierzy wyruszających do walki jako talizman ze względu na właściwości chroniące. Wierzono że przynosi sukces, pokój oraz posiada właściwości leczące, zatrzymując krwawienie. Trzymanie granatu pod poduszką chroni od złych snów. Wierzy się, że granat nie tylko chroni od złej energii, ale również odsyła ją do jej źródła. Jeśli więc cierpisz z powodu raniących plotek czy kłamstw rozsiewanych przez kogoś na twój temat, to noszenie granatu odbije te wszystkie negatywne wibracje energetyczne i odeśle je bezpośrednio do nadawcy.

Kamień ten wiąże się również z namiętną miłością i zaleca szczególnie osobom cierpiącym na spadek potencji seksualnej. Pomaga on również odzyskać energię witalną. Sprawdza się również w przypadku leczenia dolegliwości dermatologicznych, zaburzeń pracy serca, czy stanów zapalnych i niedokrwistości.

Zwany kamieniem zdrowia, usuwa i eliminuje każde zachwianie w ciele fizycznym, emocjonalnym i mentalnym. Wspaniały kamień na kręgosłup i płyn mózgowo-rdzeniowy, balansuje kości i stymuluje struktury komórkowe. Pomaga balansować seksualne energie. Podwyższa asymilację jodu, wapnia, magnezu, wit. A i E. Reperuje zniszczone struktury DNA. Usuwa negatywną karmę, przynosi miłość i zrozumienie innych. Powoduje spokojny przepływ energii w ciele fizycznym. Pozwala kochać Ziemię.

Noszenie biżuterii z granatem zwiększa popularność w kręgach społecznych, konsoliduje przyjaźnie, jak również wspomaga w leczeniu depresji. Wzmacnia pozytywne myślenie i energię oraz przynosi nadzieję.

Granat to również „kamień romantycznej miłości i pasji”. Budzi przypływ namiętności i energii seksualnej oraz intymności. Podarowanie biżuterii z granatem jako prezent to dowód oddania, czułości i lojalności. Jest nazywany również „kamieniem sukcesu”. Wzmacnia siłę woli, logiczne myślenie i motywację wewnętrzną. Dodaje odwagi do podejmowaniu ryzyka i sprzyja osiąganiu sukcesów. Jeśli twój biznes w wybranej profesji nie idzie tak dobrze jak byś chciał(a), trzymaj trzy lub więcej kamieni granatu na biurku, a sukces powinien zawitać niedługo.

Spessartyn wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce.
  • Wspomaga układ limfatyczny, funkcjonowanie gospodarki termicznej, niweluje chroniczne marznięcie.
  • Stosowany do leczenia dolegliwości reumatycznych i stanów zapalnych stawów. Zapobiega artretyzmowi.
  • Zwiększa sprawność i aktywność seksualną.
  • Usprawnia czynności układu rozrodczego, pomaga w leczeniu narządów płciowych.
  • Usprawnia pracę jelit.
  • Wspomaga leczenie nowotworów, białaczki.
  • Wzmacnia płuca, wspomaga leczenie alergii oraz astmy.
  • Pomocny w schorzeniu nerek i pęcherza moczowego.
  • Zwiększa skuteczność leczenia problemów hormonalnych a także hemoroidów.
  • Szczególnie pozytywnie wpływa na regulację tarczycy i pracę śledziony (przyłożony w okolicę tych dwóch organów oczyszcza je).
  • Reguluje zaburzenia miesiączkowe.
  • Odnawia skórę i przeciwdziała tworzeniu się zmarszczek.

Sposoby wykorzystywania dobroczynnych mocy spessartynu: Chcąc w pełni korzystać z ochrony lub leczniczych właściwości tego minerału należy stosować kamienie w postaci nieoszlifowanej. W biżuterii wykonanej z zastosowaniem spessartynów ważne jest, aby poszczególne kamienie pocierały się o siebie. Wzmacnia to ich dobroczynną moc.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

baran, lew, panna, skorpion, strzelec, koziorożec

Nazwa: Szafir
Grupa: korundów
Gromada: tlenków
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: trójtlenek glinu
Wzór chemiczny: Al2O3 + (Ti, Fe, Cr, V, Cu, Mg)
Masa cząsteczkowa: 101,9613 ± 0,0009 u (Al 52,93%; O 47,07%)
Twardość w skali Mohsa: 9,0
Gęstość minerału: 3,95 – 4,10 g/cm³
Przełam: muszlowy lub nierówny
Łupliwość: brak, niewyraźna według dwuścianu podstawowego, nie zawsze dostrzegalna, często wykazuje podzielność wykorzystującą płaszczyzny zbliźniaczeń.
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: trygonalny
Wykształcenie: tworzy najczęściej kryształy o postaci pseudoheksagonalnych słupów (o przekroju sześciobocznym, baryłkowatym lub wrzecionowatym) i bipiramid. Na ścianach kryształów często wykazuje poprzeczne zbrużdżenia. Kryształy wrosłe i narosłe, skupienia zbite. Często zawiera domieszki: tytanu, żelaza, chromu, wanadu, miedzi, magnezu.
Temperatura topnienia: 2,030 – 2,050 ° C
Osobliwości: niektóre szafiry ujawniają po oszlifowaniu w postaci kaboszonu sześciopromienną jasną gwiazdę (asteryzm).

Właściwości optyczne

Barwa: najczęściej niebieska o różnych odcieniach, bywa także pomarańczowa, różowa, żółta, zielona, fioletowa, czarna, biała, bezbarwna, czerwonawa lub wielokolorowa (praktycznie każda barwa poza czerwoną). Domieszka żelaza dwuwartościowego (Fe2+) lub trójwartościowego tytanu (Ti3+) nadaje szafirowi najbardziej typową barwę niebieską, trójwartościowe jony żelaza (Fe3+), zależności od ilości barwią go na żółto i zielono, jony chromu (Cr3+) na czerwono a dodatek wanadu (V4+) na fioletowo. Szafiry po wyprażeniu w gorącym piasku w temperaturze 1700-1800 °C uzyskują lśniąco niebieskie trwałe barwy. Szafir bywa wygrzewany w celu osiągnięcia intensywnej niebieskiej barwy.

Efekty optyczne: wrostki igiełek rutylu i mikroskopijne puste kanaliki wywołują u szafiru jedwabisty połysk. W przypadku gdy igiełki są zorientowane w sposób uporządkowany, nadają szafirowi, zwanemu szafirem gwiaździstym efekt kociego oka lub sześcioramiennej gwiazdy. Niektóre odmiany wykazują też pleochroizm a nawet luminescencję.

Rysa: biała
Połysk: szklisty, diamentowy

Występowanie

W pegmatytach, bazaltach, perydotytach, amfibolitach, eklogitach, gnejsach, marmurach, obtoczony okruchowy z żwirach, piaskach i piaskowcach.

Występowanie – świat: Sri Lanka, Kambodża (Pailin), Indie (Kaszmir), Australia, Tajlandia, Tanzania, USA (Montana, Karolina Płn.), Rosja, Namibia, Madagaskar (Ilakaka), RPA, Birma (Mogok), Kolumbia, Brazylia, Chiny, Nigeria, Francja, Wietnam.

Występowanie – Polska: Tylko na Dolnym Śląsku białe i przezroczyste szafiry występują w pegmatytach Kruczych Skał w Wilczej Porębie k. Karpacza, bywają też znajdowane w aluwiach rzeki Izery. Szafir znajdowano w piaskach złotonośnych Dolnego Śląska w rejonie Złotoryi. Białe i bladoniebieskie kryształy korundu, wielkości do 5 cm, występują w pegmatycie koło Karpacza i w gnejsach izerskich.

Minerały towarzyszące

kwarc, biotyt, skalenie, spinel, magnetyt, kalcyt.

Zastosowanie

– bardzo poszukiwany, wysoko ceniony, wyjątkowo atrakcyjny kamień kolekcjonerski.

– kamień szlachetny stosowany w jubilerstwie (do wyrobu drogiej biżuterii).

– wykorzystywany w nauce i technice.

– wykorzystywany w przemyśle precyzyjnym.

– domieszkowany tytanem jako ośrodek czynny nowoczesnych laserów.

– w elementach optycznych podczerwieni.

– używany do produkcji igieł do gramofonów.

– do produkcji bardzo cienkich wafli elektronicznych, które są używane jako podłoża izolacyjne bardzo uniwersalnej elektroniki półprzewodnikowych (zwłaszcza układów scalonych i diody LED GaN).

– do produkcji materiałów ściernych oraz narzędzi skrawających; do papieru ściernego i obróbki metali, tworzyw sztucznych i drewna (stosowany zanieczyszczony korund, gorszej jakości).

Pielęgnacja i środki ostrożności

Szafir należy czyścić miękką szmatką lub szczotką pod ciepłą bierzącą wodą z mydłem. Po wycieraniu należy spłukać kamień. Szafir może zmieniać kolory w wysokich temperaturach, należy więc unikać ekstremalnych temperatur, jak również stosowania jakichkolwiek chemikaliów domowego użytku i środków czyszczących, w tym środków wybielających lub kwasu fluorowodorowego. Szafir jest bardzo wytrzymały, jednak zaleca się zdejmowanie biżuterii z szafirem przed aktywnością fizyczną, sprzątaniem i uprawianiem sportu. Do przechowywania kamień owinąć miękką szmatką i umieścić wewnątrz pudełka z biżuterią wyłożoną tkaniną. Raz na dwa tygodnie powinien zostać rozładowany pod bieżącą ciepłą wodą, a następnie na kilka godzin wystwiony na działanie promieni słonecznych.

Opis

Nazwa pochodzi od gr. σάπφειρος sappheiros, w starożytności oznaczała przede wszystkim lapis-lazuli. Grecka nazwa została zapewne przejęta z języków semickich (hebr. sappir).

Szafir to zjawiskowo piękna odmiana korundu, najtwardszego po diamencie minerału na świecie. Jest to jeden z najpiękniejszych i najbardziej cenionych kamieni szlachetnych. Zdobi najznakomitsze klejnoty oraz insygnia królewskie, w tym koronę brytyjską i korony władców rosyjskich, a także pierścionki zaręczynowe w prestiżowych sklepach jubilerskich. Ten wspaniały kamień o unikatowej błękitnej barwie, głębokiej kolorystyce, posiada też szereg właściwości prozdrowotnych. Odznacza się cennymi właściwościami jeśli chodzi o minimalizowanie lub eliminację niektórych dolegliwości i schorzeń. Od czasów starożytnych obdarzany był niemal magiczną mocą oddziaływania i uznawany za kawałek nieba na ziemi.

Szafirami w dawnych czasach nazywane były wszystkie kamienie naznaczone głęboką, niebieską barwą. Dopiero w XIX stuleciu nazewnictwo to zostało zawężone i zaczęło obejmować tylko kamienie o określonym składzie chemicznym. Choć niebieski jest najbardziej tradycyjnym i klasycznym kolorem szafiru, szafir występuje także w innych kolorach z wyjątkiem czerwonego korundu, który jest klasyfikowany jako rubin. Zazwyczaj naturalny szafir jest dość blady o słabym kolorze. Tylko niewielki odsetek naturalnego szafiru wykazuje żywe i intensywne kolory bez żadnego rodzaju zabiegu lub wzmocnienia (najczęściej poprzez obróbkę cieplną). Kamienie są podgrzewane (na ogół przed ich pocięciem) od 1700 do 1800 stopni Celsjusza (3100-3300 stopni F) przez kilka godzin. Większość szafirów dziś jest podgrzewana, a nieogrzewane kamienie na dzisiejszym rynku należą do rzadkości. Intensywność koloru niebieskiego jest najważniejszym czynnikiem który wpływa na jakość i cenę szafiru. Na przykład ogromny szafir o zabrudzonym, słabym kolorze niebieskim jest znacznie mniej cenny niż kamień o wiele mniejszy o doskonałym kolorze. Intensywny, bogaty, czysty kolor chabrowo-niebieski, który nie jest zbyt ciemny jest najbardziej cenionym kolorem. Barwę szafiru najlepiej widać w naturalnym świetle dziennym. W sztucznym lub żarzącym się świetle barwa może wydawać się ciemniejsza i niewyraźna, czarno-niebieskia. Kolory szafirów są wynikiem śladowych zanieczyszczeń. Barwniki występujące w niebieskich szafirach to zazwyczaj żelazo i tytan. Kamienie fioletowe są barwione przez wanad. Różowe i purpurowe szafiry są często zabarwione żelazem i zanieczyszczeniami tytanowymi. Małe ślady żelaza mogą powodować żółte i zielone odcienie w kamieniach. Chrom zabarwia kamień na czerwono, a żelazo i wanad w połączeniu mogą wytwarzać piękne pomarańczowe kamienie.

Szafir może być przezroczysty/przejrzysty albo nieprzeźroczysty/nieprzejrzysty. Najcenniejsze są przezroczyste kamienie. Niektóre półprzezroczyste szafiry są cięte w koraliki lub kaboszony. Kamienie nieprzezroczyste mają niższą wartość. Często można znaleźć ozdobne rzeźby zwierząt i kwiatów wykonanych z niższej klasy szafiru. Szafiry są na ogół czystsze od rubinów.

Szafir występuje w niewielu miejscach na świecie. Trzy najbardziej znane regiony niebieskiego szafiru to Kaszmir, Birma i Sri Lanka. Szafir został również wydobywany w Kambodży, Tajlandii, Wietnamie i Indiach. Pokłady szafirowe na Madagaskarze odkryto stosunkowo niedawno bo w roku 1998 (ogromne złoża znaleziono w miejscowości Ilakaka). Dzisiaj, Madagaskar i Tanzania są uważane za dwa najważniejsze na świecie źródła wydobycia szafirów. Najdoskonalsze szafiry z Kaszmiru i Birmy odznaczają się doskonałą kolorystyką i czystością bez obróbki cieplnej.

Szafir w tak szerokiej gamie kolorów, może być łatwo pomylony z wieloma innymi kamieni szlachetnymi, takimi jak: cyrkon, beryl, chryzoberyl, spinel, turmalin i kwarc. Jednak szafir ma większą twardość i wytrzymałość, które można łatwo odróżnić od innych podobnych kamieni kolorowych.

Od zarania dziejów szafir symbolizował prawdę, szczerość i lojalność. Uważa się, że przynosił pokój, radość i mądrość swoim użytkownikom. W przeszłości, szafir uważany był za talizman, który chroni przed złymi duchami. Starożytni uważali szafirowe gwiazdy jako potężne talizmany, które mogą chronić podróżnych i poszukujących.

Szafir jest jednym z „czterech szlachetnych klejnotów”, w których skład wchodzą również: czerwony rubin, zielony szmaragd i diament. Szafir bardzo często spotykany jest w eleganckiej biżuterii.

Magiczne właściwości Szafiru

Ten niesłychanie efektowny minerał nazywany jest kamieniem mądrości albo kamieniem wiary i spokoju ducha, ma podobno największą siłę oddziaływania i jest najbardziej tajemniczy spośród wszystkich cennych klejnotów.

Teorie ezoteryczne przypisują temu kamieniowi niemal uniwersalną moc leczenia wszelkich chorób. Szafir dobroczynnie wpływa na sen – minimalizuje kłopoty z zaśnięciem i nocnym budzeniem się. Przyłożony do chorego miejsca podobno zmienia swoją barwę sygnalizując w ten sposób niebezpieczeństwo. Mówi się, że jest pomocny w zwalczaniu infekcji i przeziębienia, opuchlizny, chorób oczu i skóry. Wspomaga serce i układ krążenia, działa odprężająco i uspokajająco. Bez względu na to, czy wierzymy w cudowne moce szafiru, czy też nie, biżuteria z tym kamieniem szlachetnym jest bez wątpienia jedną z najpiękniejszych i z całą pewnością można ja polecić wszystkim paniom, które cenią harmonię, subtelne piękno, pogodę ducha i optymizm. Na uwagę zasługuje również znaczenie symboliczne, jakie niesie ze sobą szafir. Noszony jako talizman ma być dostarczycielem prawdziwej mocy, szczęścia, energii do działania oraz duchowego wsparcia. Ma też zapewniać pomyślność w miłości oraz wspierać swojego właściciela w podejmowaniu właściwych wyborów i w odważnym dążeniu do celu. Pomaga rozpoznać obłudę i fałsz, a zamiast tego kieruje na właściwą życiową drogę.

Szafir jest uosobieniem skromności, czystości, wierności, cnoty, bezinteresowności, przyjaźni, prawdy i czystego sumienia. Niektóre legendy mówią, że pierścionek z tym kamieniem, pomaga odróżnić kłamstwa od prawdy. Talizmany z szafirem pomagają w lepszym poznaniu otaczającej rzeczywistości, pomocne są w miłości, chronią przed oszustwami, pomagają budować relacje i wzmocnienie więzi w małżeństwie, dają właścicielowi zdolność do kontemplacji i medytacji.

Abbes Hildegard von Bingen (1098-1179) opublikowała uzdrawiające zdolności kamieni szlachetnych w swojej książce „Physica”. Dzisiaj można zauważyć coraz większe zainteresowanie tym, co znane jest jako medycyna Hildegarda. Według niej kamienie szlachetne powstają dzięki potężnej kombinacji wody i ognia; dlatego posiadają uprawnienia odpowiadające tym zjawiskom. Uważała także, że każdy kamień ma pewne, boskie błogosławieństwo od Boga. Na przykład mówiła o szafirze „… kto jest nudny i chciałby być sprytny, powinien w stanie trzeźwości, często lizać językiem powierzchnię szafiru, ponieważ kamień szlachetny ciepła i mocy, w połączeniu z wilgocią śliny, wyrzuci szkodliwe soki, które wpływają na intelekt. W ten sposób człowiek osiągnie mądrość… „.

Szafir wg medycyny niekonwencjonalnej
  • pomaga w regulacji podwyższonego ciśnienia krwi i wspomaga pracę serca.
  • wzmacnia serce, zapobiega krwawieniom, pomocny w oczyszczaniu krwi.
  • znakomicie sprawdza się w leczeniu przeziębień, infekcji oraz w stanach gorączkowych. Łagodzi przeziębienia i obniża podwyższoną temperaturę ciała.
  • niweluje stany zapalne.
  • pomocny w walce z chorobami oczu.
  • pomocny przy kłopotach dermatologicznych.
  • pomocny przy braku apetytu.
  • ma działanie uspokajające i jest stosowany w przypadku bezsenności.
  • wzmacnia siłę woli.
  • chroni przed fałszem, a zmieniając swą barwę informuje o zbliżającym się niebezpieczeństwie oraz sygnalizuje niewierność.
  • daje pocieszenie w problemach sercowych.
  • działa odprężająco i uspokajająco.
  • pomocny w leczeniu chorób nerek, dróg moczowych, pęcherza moczowego.
  • pomocny w leczeniu chorób ucha.
  • zwiększa skuteczność leków chemicznych oraz naturalnych, ziołowych.
  • bywa używany przy reumatyzmie, bólach kręgosłupa, atakach padaczki i histerii.

Uważa się, że należy nosić złote pierścienie z szafirem aby zapobiec rozwojowi różnych chorób i skutecznie leczyć istniejące. Zaleca się także noszenia na szyi szafirów w złotej oprawie w formie wisiorka lub naszyjnika.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

byk, ryby, panna, wodnik, waga, strzelec

Nazwa: Szmaragd
Grupa: beryli
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: krzemian glinu i berylu
Wzór chemiczny: Be3Al2(SiO3)6 + (Cr, Fe, V)
Masa cząsteczkowa: 537,5018 ± 0,0072 u (Al 10,04%; Be 5,03%; O 53,58%; Si 31,35%)
Twardość w skali Mohsa: 7,5 – 8,0
Gęstość minerału: 2,63–2,80 g/cm³
Przełam: muszlowy, nierówny
Łupliwość: niewyraźna według dwuścianu podstawowego
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: heksagonalny
Wykształcenie: słupkowe, rzadko tabliczkowe, kryształy zazwyczaj ubogie w ściany, narosłe lub wrosłe; spotykano kryształy o długości kilku metrów i wadze wielu ton. Zawiera domieszki: chromu, żelaza, wanadu. Często posiada inkluzje gazowe, ciekłe i mineralne: piryt, kalcyt, apatyt, biotyt, dolomit, talk, fuchsyt, aktynolit oraz inne minerały.
Temperatura topnienia: 2477 – 2519 ° C
Osobliwości: szczególnie cenną, niezmiernie rzadką odmianą jest „szmaragd trapiche” w którym widoczny jest w przekroju poprzecznym kryształu wzór sześcioramiennej gwiazdy. Odmiana ta pozyskiwana jest w okręgu Chivor i Muzo w Kolumbii.
Stabilność chemiczna: rozpuszczalny w kwasie fluorowodorowym HF
Magnetyzm: brak
Radioaktywność: brak

Właściwości optyczne

Barwa: zielona, niebiesko-zielona, żółtawo-zielona, trawiasto-zielona.

Luminescencja: w bliskim UV słaba, w dalekim UV świecenie zielone, niekiedy różowo-fioletowe (dla szmaragdów bez domieszki żelaza).

Pleochroizm: bardzo silny (barwa niebiesko-zielona do żółtawo-zielonej).

Rysa: biała
Połysk: szklisty

Występowanie

Związany jest ze skałami metamorficznymi (łupki mikowe, łupki łyszczykowe, przeobrażone wapienie), w hydrotermalnych żyłach węglanowych, w żyłach pegmatytowych granitów oraz w okruchowych skałach osadowych (piaskach i żwirach).

Występowanie – świat: Austria (dolina rzeki Habachtal, okolice Salsburga, Mittersill, Felbertal); Australia (Broken Hill, Aga- Kau, Emmaville, Vegesatle). Szmaragdy przeważnie blade i z silnymi skazami, często tkwią w innych minerałach; Brazylia (Pilao, Pernambuco, Bahia, Minas Gerais, Gofas). Jest drugim co do wielkości producentem szmaragdów. Szmaragdy brazylijskie, w porównaniu do kolumbijskich, są przeważnie żółtawo-zielone (spowodowane obecnością chromu); Egipt (Dżabal Zabara – złoże znane od czasów antycznych). Większość szmaragdów w dawnej biżuterii mogła pochodzić ze słynnych kopalń Kleopatry w Egipcie. Obecnie są one całkowicie wyeksploatowane i mają tylko znaczenie historyczne; Indie (prowincja Madras, stany Pandżab (Panjab) i Rajasthan). Występują charakterystyczne „przecinkowate” wrostki (podłużne szczelinki z cieczą i pęcherzykiem gazu); Kolumbia (Gachala, Cosquez, Bogota, Chivor, Muzo – sławne miejsce pozyskiwania najpiękniejszych szmaragdów zwykle o zabarwieniu soczystej zieleni) . W tym kraju są najbardziej znaczące złoża szmaragdów. W północnej części tego kraju znajdują się sztolnie pamiętające jeszcze czasy Inków; Madagaskar (Kianjavato); Mozambik (Morrho, Melala); RPA (rejon Transwal); Zimbabwe (Filabusi, Bikita, Belinque, Mweza); Zambia (Kafubu, okręg Miku Kitwe); Tanzania (rejon jeziora Manjara); USA (Karolina Północna, Maine); Libia (Ghadamis); Pakistan (góry Hindukusz); Afganistan; Norwegia (Eidsvoll); Rosja (Ural, Zabajkale, półwysep Kolski). Piękne szmaragdy występuję w okolicy Jekatierinburga, lecz większe kryształy są na ogół mętne.

Występowanie – Polska: w skałach pegmatytowych na Dolnym Śląsku w okolicach Strzelina i Strzegomia.

Minerały towarzyszące

kwarc, skalenie, kalcyt, piryt, muskowit, biotyt, fenakit, turmalin.

Zastosowanie

– bardzo poszukiwany, wysoko ceniony, wyjątkowo atrakcyjny kamień kolekcjonerski.

– kamień szlachetny stosowany w jubilerstwie (do wyrobu drogiej biżuterii).

– jako ruda berylu (metalu podobnego do glinu).

– w metalurgii używany do wyrobu bardzo twardych stopów (z miedzią).

Pielęgnacja i środki ostrożności

Szmaragd łatwo można czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu szmaragdu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z szmaragdem. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Szmaragd należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie. Wskazana jest ochrona przed długotrwałą ekspozycją światła słonecznego i wysoką temperaturą, gdyż może to powodować powstawanie odprysków.

Opis

Szmaragd – to zielona odmiana berylu, minerału należącego do grupy krzemianów. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa „smaragdus” lub greckiego „σμάραγδος = smaragdos” które oznacza „zielony klejnot”. Nawiązuje do charakterystycznej barwy, wywołanej domieszkami chromu, rzadziej wanadu i żelaza. Często zawierają różnego rodzaju inkluzje gazowe, ciekłe i mineralne: piryt, kalcyt, apatyt, biotyt, dolomit, talk, fuchsyt, aktynolit oraz inne minerały. Można po nich poznać, skąd dana bryłka kamienia pochodzi i gdzie została wydobyta. Szmaragdy są spotykane w łupkach mikowych, w zmetamorfizowanych wapieniach, pegmatytach i żyłach hydrotermalnych.

Cechą charakterystyczną szmaragdu jest jego słaba luminescencja w bliskim UV oraz świecenie zielonym światem w dalekim UV, jak również pleochroizm (barwa niebiesko-zielona do żółtawo-zielonej), czyli zmiana zabarwienia pod wpływem polaryzacji światła przez niego przechodzącego.

Większość szmaragdów posiada naturalne skazy, wobec czego poddaje się je procesowi oliwienia, w celu zatuszowania niedoskonałości oraz nadania koloru. Dobrej jakości szmaragd o właściwym odcieniu zieleni może być o wiele wartościowszy (i droższy) niż diament. Najlepszej jakości szmaragdy pochodzą z Kolumbii, gdzie są wydobywane od ponad 400 lat.

Szmaragd to bardzo poszukiwany, wyjątkowo cenny kamień kolekcjonerski i jubilerski. Kamień ten stosowany jest w jubilerstwie już od czasów starożytnych. Ludzie zachwycali się nimi przez wieki – uważano, że jest to kamień, który nie tylko wspaniale wygląda, ale potrafi również oddziaływać na wnętrze człowieka. Dla starożytnych filozofów szmaragd był kamieniem mądrości i dobrobytu. W Persji ludzie wierzyli, że symbolizuje on życie wieczne w niebie. Herodot, zafascynowany kamieniem, w swojej pracy opisuje szmaragdowe kolumny Świątyni Heraklesa. Szmaragd znany był również starożytnym Inkom i Aztekom, którzy uważali go za święty kamień. W średniowieczu natomiast stał się bardzo popularny wśród alchemików. W starożytnym Egipcie kopalnie były eksploatowane przez egipskich faraonów w latach 3000-1500 p.n.e. później określane jako „Kopalnie Kleopatry”, zostały wyczerpane, zanim odkryto je na początku XIX wieku.

Największy szmaragd o wartości jubilerskiej wydobyto w Kolumbii, miał masę 7025 ct. W tym rejonie bywają większe okazy, niestety spękane, największy miał masę 16 020 ct. Z Brazylii pochodzi kryształ o ponad 10 cm długości i wadze 6399 ct. Rekordowy kamień wydobyty na Uralu w Rosji ważył 1438 ct. Prawdopodobnie największym wyrobem wykonanym z jednego kryształu jest waza o wysokości 10 cm i masie 2681 ct. Obecnie szmaragdy są również produkowane syntetycznie.

Magiczne właściwości Szmaragdu

Szmaragd w bardzo pozytywny sposób działa na ludzi. Potrafi uspokajać i wpływa łagodząco na skołatane nerwy. Kamień uzdrowienia i szczęśliwej miłości. Wnosi miłość do naszego życia i przynosi szczęście w miłości. Oczyszcza, przywraca harmonię, nadzieję i wiarę. Uspokaja udręczony umysł, otwiera na mądrość i miłość. Leczy problemy sercowe, emocjonalne jak również fizyczne związane z sercem. Wpływa korzystnie na regulację pracy serca. Jest pomocny w leczeniu chorób oczu, tarczycy, wrzodów żołądka, oraz reumatyzmu i zaburzeń równowagi. Ma również zastosowanie przeciwbólowe i sprawdza się zwłaszcza w walce z bólem głowy, mięśni oraz stawów. Sprzyja osiągnięciu wewnętrznej harmonii.

Szmaragdy wpływają na psychikę człowieka. Wyciszają i uspokajają, pozwalają tym samym osiągnąć stan równowagi energetycznej, gdzie spokój staje się naszą siłą i tarczą ochronną. Noszenie Szmaragdu wyraźnie wpływa też na płynny i spokojny rozwój relacji międzyludzkich. Wzmacnia więzi partnerskie, biznesowe, rodzinne i przyjaźnie. Minerał ten wyzwala od żalu i rozpaczy.

Szmaragd od wieków uważny był za kamień potrafiący wyrazić zmienne nastroje. Starożytne kroniki odnotowały, że Cezar zbierał szmaragdy z uwagi na przypisywane mu właściwości lecznicze i do dzisiaj niektóre poradniki paramedyczne opisują te cechy kamienia. Uważa się, że jego zielona barwa wpływa kojąco, wzmacnia nerwy, łagodzi podrażnienia, ponieważ jest to barwa otaczającej nas przyrody.

Niektórzy wierzą, że szmaragd porywa do walki ze słabościami i ułomnościami natury ludzkiej. Zsyła próby, aby zebrać doświadczenie i daje szanse na rozwój duchowy. Przynosi wyciszenie emocjonalne, sprzyja harmonii, ukojeniu, wpływa na poprawię nastroju, ucisza gniew.

Jest klejnotem zakochanych. Nazywany jest kamieniem szczęśliwej miłości. Wnosi miłość do naszego życia i przynosi szczęście w miłości. Leczy złamane serce oraz przywraca harmonię, nadzieję i wiarę. Uspokaja udręczony umysł, otwiera na mądrość, radość życia i miłość. Podobno jeśli pragniesz prawdziwej i szczęśliwej miłości w swoim życiu, należy zaopatrzyć się w biżuterię ze szmaragdem. Wzmacnia intuicję, zdolność komunikacji oraz prawdomówność. Przynosi ukojenie osobom poszukującym prawdy. Chroni przed negatywnymi myślami. Pomaga również lepiej rozeznać to co do tej pory było ukryte przed świadomością.

Szmaragd był wykorzystywany dla odmładzania i regeneracji. Uzdrawia oczy oraz ma właściwości bakteriobójcze dlatego powinien być wykorzystywany przy wszystkich infekcjach bakteryjnych jako wspomaganie przy leczeniu z grypy, anginy, czerwonki, biegunce i chorobach układu pokarmowego (zatrucia).

Szmaragd wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Pomaga w leczeniu chorób oczu (zapalenie spojówek, zmęczenie oczu, krótkowzroczność i dalekowzroczność).
  • Pomaga w regulacji podwyższonego ciśnienia krwi, wspomaga pracę serca.
  • Pomaga w stanach zmęczenia i wyczerpania, zarówno fizycznego jak i emocjonalnego.
  • Pomaga w bezsenności – zapewnia zdrowy i spokojny sen.
  • Znakomicie sprawdza się: w leczeniu przeziębień, infekcji, przy zapaleniu górnych dróg oddechowych oraz problemach z katarem i kaszlem.
  • Działa przeciwbólowo, łagodzi migreny, bóle głowy i uwalnia napięcia, sprawdza się także przy bólach mięśni i stawów.
  • Sprzyja pozbywaniu się urazów psychicznych i emocjonalnych, łagodzi objawy chorób o podłożu nerwowym takich jak stres czy ból psychiczny.
  • Ma właściwości bakteriobójcze.
  • Przynosi ulgę przy wzdęciach i zgadze.
  • Pomocny w leczeniu tarczycy.
  • Wpływa pozytywnie na pracę i regenerację woreczka żółciowego oraz wątroby.
  • Wspomaga leczenie chorób układu pokarmowego (problemy jelitowe, wrzody żołądka, zakwaszenie żołądka).
  • Pomocny w leczeniu reumatyzmu oraz zaburzeń równowagi.
  •  

    ZASTRZEŻENIE

    Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

byk, bliźnięta, baran, rak, lew

Nazwa: Tanzanit
Grupa: zoisytów
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów bardzo rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: krzemian wapnia i glinu
Wzór chemiczny : Ca2Al3(SiO4)3OH + (V, Sr, Cr, Ti)
Masa cząsteczkowa: 454,348 u (Ca 17,64%; Al 17,82%; Si 18,54%; O 45,78%; H 0,22%)
Twardość w skali Mohsa: 6,5 – 7,0
Gęstość minerału: 3,20–3,40 g/cm³
Przełam: nierówny
Łupliwość: doskonała
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: rombowy
Wykształcenie: tworzy kryształy o pokroju słupkowym z wyraźnym pionowym prążkowaniem. Często zawiera domieszki wanadu, strontu, chromu, rzadziej tytanu.

Właściwości optyczne

Barwa: niebieska w odcieniach, fioletowa w odcieniach, niebiesko-fioletowa, bezbarwna. Jego barwę można wzmocnić przez ogrzewanie do temperatury ok. 400-500 °C. W celu osiągnięcia purpurowo-niebieskiej barwy niemal cała produkcja tanzanitu poddawana jest obróbce cieplnej.

Pleochroizm: bardzo silny niebieski zielony; Mówi się o trichroizmie tanzanitów czyli trzech kolorach (widoczne już gołym okiem), które można zobaczyć obracając kamień po różnymi kątami: niebieski, fioletowy, czerwony.

Rysa: biała
Połysk: szklisty

Występowanie

W żyłach pegmatytowo-hydrotermalnych w gnejsach.

Występowanie – świat: Tanzania – Gerevi Hills (rejon Arusha i Moshi). Tanzanit występujetylko w jednym miejscu na świecie – w okolicy o długości zaledwie kilku kilometrów. Obszar ten nazywany jest Merlani i leży pomiędzy Kilimandżaro i wąwozem Olduvai. Najbliższa miejscowość to wieś Arusha ok. 50km na północny zachód. Tanzanit jest coraz trudniej znaleźć w lepszych gatunkach i kolorach.

Występowanie – Polska: Nie stwierdzono

Minerały towarzyszące

kwarc, kalcyt, grossular, biotyt, albit, amfibole.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– bardzo rzadki, poszukiwany kamień kolekcjonerski,

– kamień inwestycyjny (ceny Tanzanitu wzrosły ze względu na stosunek podaży i popytu).

Pielęgnacja i środki ostrożności

Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu tanzanitu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z tanzanitem. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Tanzanit należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie. Wskazana jest ochrona przed gwałtownymi zmianami temperatury, gdyż może to powodować powstawanie odprysków.

Opis

Tanzanit (tanganit) – to gemmologiczna nazwa przezroczystej, niebieskiej w odcieniach odmiany zoisytu. Jest to wyjątkowy kamień, nie tylko ze względu na swój unikatowy niebieski kolor z przepięknym fioletowym połyskiem, ale również dlatego, że występuje tylko w jednym miejscu na świecie – w Tanzanii, u samego podnóża Kilimadżaro. Od nazwy tego afrykańskiego państwa, w którym odkryto złoża tanzanitu w 1967 roku, pochodzi również nazwa tanzanit. Tanzanit jest pleochroiczny, co oznacza, że pokazuje różne kolory w zależności od kąta padania światła. Niektóre okazy po oszlifowaniu wykazują efekt „kociego oka”. Żywy błękit tanzanitów może rywalizować ze szlachetnym szafirem i czyni tanzanit niezwykle pożądanym kamieniem szlachetnym.

To, kto dokładnie dokonał odkrycia tanzanitów, jest przedmiotem debaty. Chociaż istnieje wiele wersji jego znalezienia, nie jest znane na pewno, kiedy i jak dokładnie znaleziono pierwszy kryształ. Według niektórych, pierwsze kryształy tanzanitu zostały znalezione przez plemienia Masajów, Ali Juuyawatu. Inne raporty mówią, że odkrywcą był Ndugu Jumanne Ngoma. Oficjalne odkrycie tanzanitu nastąpiło w dniu 7 lipca 1967 roku przez Manuala de Souza. Tanzanit otrzymał swoją nazwę od Tiffany & Co., która promowała kamień, co spowodowało jego nagłą popularność. Źródła pozyskiwania tego kamienia wyczerpują się.

Magiczne właściwości Tanzanitu

Tanzanit jest uważany za cenny kamień duchowy, który można wykorzystać w celu odniesienia się do innych wymiarów lub do medytacji. Tanzanit ma inspirować współczucie i zachęcać do spokoju. Uważa się również, że jest pomocny w ułatwianiu komunikacji i rozwiązywaniu problemów. W tradycyjnych hinduskich systemach wierzeń tanzanit jest powiązany z Vishuddha (czakrą gardła), Ajna (czakrą czoła) i Sahasrarą (czakrą korony). To sprawia, że tanzanit jest kamieniem dla wyższej świadomości, realizacji pragnień, autoekspresji, kreatywności, mądrości i komunikacji. Kolor tanzanitu wiąże go z lojalnością, wiarą, szczerością i szacunkiem. Fizycznie tanzanit jest związany z szyszynką, przysadką, tarczycą i jamą ustną. Dodatkowo, tanzanit został dodany do listy kamieni dla urodzonych w grudniu przez American Gem Trade Association (AGTA). Zgodnie z wierzeniami feng shui, niebieski tanzanit przenosi energię wody, podczas gdy fioletowy tanzanit przenosi energię ognia. Tanzanit polecany jest szczególnie dla osób zmieniającym karierę. Pozwala posiadaczowi/noszącemu otworzyć się na doświadczenia parapsychiczne, w tym pozwalające lepiej zrozumieć własne przeznaczenie, wzmacnia intuicję.

Kamień ten przynosi szczęście i uwalnia od wiecznego zamartwiania się. Pomaga przezwyciężyć lęk i kryzysy. Odbudowuje złamane zaufanie. Skutecznie pomaga w przezwyciężaniu problemów komunikacyjnych oraz rozwiązywaniu problemów które wydają się nierozwiązywalne. Wspiera proces komunikacji i efektywnego wyrażania własnych myśli i uczuć.

Tanzanit wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Wzmacnia system immunologiczny.
    • Oczyszcza i detoksykuje krew.
    • Wzmacnia witalność.
    • Wspiera regenerację komórek, skóry i włosów.
    • Pomocny podczas leczenia kręgosłupa i bólów pleców.
    • Opóźnia proces starzenia.
    • Pomocny w zabezpieczeniu przed skutkami ubocznymi operacji.
    • Efektywny w leczeniu zaburzeń psychicznych, typu stres, nerwowość, w tym leczeniu alkoholizmu.
    • Przeciwdziała miażdżycy.
    • Łagodzi migreny.
    • Obniża gorączkę.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Turkus (Kalait)
Grupa: fosforanów
Gromada: wodorotlenowa
Kamień półszlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: uwodniony fosforan miedzi i glinu/żelaza
Wzór chemiczny : Cu(Al,Fe)6(PO4)4(OH)8· 4 H2O
Masa cząsteczkowa: 813,440 – 986,621 u (Cu 6,44-7,81%; Fe 33,96%/Al 19,90%/; H 1,63-1,98%; O 45,41-55,08%; P 12,56-15,23%)
Twardość w skali Mohsa: 5,0 – 6,0
Gęstość minerału: 2,60–2,90 g/cm³
Przełam: nierówny
Łupliwość: doskonała dwukierunkowa, wyraźna
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: trójskośny
Wykształcenie: Przeważnie występuje w skupieniach zbitych, grudkowatych, skrytokrystalicznych, nerkowatych; często tworzy naloty i naskorupienia. Zwykle turkus jest poprzecinany brązowymi, szarymi lub czarnymi żyłkami innych minerałów lub skał (turkus matrycowy lub matryca turkusowa).
Topliwość:łatwo topliwy w gorącym HCl
Rozpuszczalność:rozpuszczalny w HCl

Właściwości optyczne

Barwa: turkusowa, błękitna, jasno-niebieska, zielono-niebieska, zielona.
Pleochroizm: słaby, jasnoniebiesko-zielony
Rysa: biała do niebieskawej
Połysk: woskowy, matowy

Występowanie

Jako żyłki w zasobnych w fosfor łupkach. W strefie wietrzenia (utleniania) kruszców miedzi (np. chalkopirytu lub azurytu/malachitu) w środowisku obfitującym w glin dostarczany zwykle z wietrzenia skaleni. Klimat jest ważnym czynnikiem kontrolującym jego powstawanie: najczęściej występuje w zwietrzelinach stref klimatu suchego, jako wypełnienia lub inkrustacje w pustkach i szczelinach silnie zmienionych skał pochodzenia wulkanicznego, najczęściej w asocjacji z limonitem i innymi tlenkami/wodorotlenkami żelaza oraz minerałami grupy ałunitu. Zwykle mineralizacja turkusem ogranicza się do stref przypowierzchniowych do 20 metrów głębokości. Pewne odmiany turkusów mogą mieć genezę hydrotermalną. Przemawiają za tym wysokie temperatury od 90 to 190°C homogenizacji inkluzji (dwufazowych ciekło-gazowych).

Występowanie – świat: Iran (rejon Niszapur) – początki eksploatacji w starożytności (od 2200 lat), Egipt (Płw. Synaj) – w rejonie Maghara Wadi materiał pozyskiwano już w czasach faraonów ok. 3000 lat p.n.e., Chiny, Tybet, USA (Arizona – Kingman, Kalifornia, Kolorado, Nowy Meksyk), Turkmenistan, Australia (Victoria i Queensland), Brazylia, Indie, Chile (Chuquicamata), Rosja, Afganistan, Argentyna, Meksyk, Izrael, Tanzania..

Występowanie – Polska: niewielkie ilości znaleźć można na Dolnym Śląsku (okolice Strzegomia i Jordanowa).

Minerały towarzyszące

kwarc, goethyt, malachit, chryzokola.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii – pierścionków, broszek, wisiorków, kolczyków, naszyjników itp.).

– rzadki i bardzo atrakcyjny, poszukiwany kamień kolekcjonerski,

– do wyrobu artystycznej biżuterii, drobnej galanterii ozdobnej, inkrustacji.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Należy unikać mocnych uderzeń które mogą go uszkodzić. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu turkusu podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z turkusem. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Turkus należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie. Wskazana jest ochrona przed gwałtownymi zmianami temperatury, gdyż może to powodować powstawanie odprysków. Pogorszenie barwy możliwe jest pod wpływem: światła, potu, olejów i kosmetyków, środków czystości oraz przesuszenia. Pierścionki z turkusami należy zdejmować do mycia rąk. Jest to kamień niezwykle delikatny.
Oczyszczać pod bieżącą wodą, rozładować za pomocą hematytów, ładować w porannych promieniach słonecznych lub za pomocą  kryształów górskich.

Opis

Turkus (kalait) – rzadki minerał z grupy fosforanów. Nazwa turkus wywodzi się od nazwy Turcji (turecki kamień), gdyż szlak handlowy z Persji do Europy wiódł niegdyś przez Turcję.W języku perskim kamień ten nazywano „pirouzeh” – „zwycięstwo”, choć początkowo funkcjonował pod nazwą „kalait” (od starożytnego greckiego; κάλαϊς – ładny kamień). Pierwsze wzmianki o nim pojawiły się w dziełach pisarza rzymskiego Piliniusza Starszego. Obecnie nazwa kalait jest już zapomniana, lecz chyba najbardziej trafna z uwagi na naturalny urok i niezwykłe właściwości tego kamienia. Aztekowie znali go jako chalchihuitl. Turkus nazywany jest także „kamieniem – zwycięzcą” – we wszystkich epokach był wybierany jako pełen energii talizman przez wojowników.

Turkus jest nieprzezroczystym, niebiesko-zielonym minerałem, który jest uwodnionym fosforanem miedzi i aluminium. Od tysięcy lat jest ceniony jako kamień szlachetny i kamień dekoracyjny ze względu na jego unikalny odcień. Jest nierozpuszczalny, za wyjątkiem gorącego kwasu chlorowodorowego. Turkus może być „usiany” drobinkami pirytu lub przeplatany ciemnymi żyłkami limonitu. Przeważnie występuje w skupieniach zbitych, skrytokrystalicznych, nerkowatych. Często tworzy naloty i naskorupienia. Czysta niebieska barwa jest rzadka. Zwykle turkus jest poprzecinany brązowymi, szarymi lub czarnymi żyłkami innych minerałów lub skał (turkus matrycowy lub matryca turkusowa). Znane są zrosty turkusu z malachitem i chryzokolą.

Badanie metodą dyfrakcji rentgenowskiej pokazuje, że układ krystaliczny turkusu ma charakter trójskośny. Przy niższej twardości występuje niższy ciężar właściwy (2,60-2,90) i większa porowatość; te właściwości zależą od wielkości ziarna. Turkus zwykle jest nieprzejrzysty, ale może być także półprzezroczysty w cienkich sekcjach. Kolor jest równie zmienny, jak inne właściwości tego minerału – od jasno-niebieskiego, niebieskiego poprzez niebiesko-zielony do żółtawo-zielonego. Substancją nadającą odcienie niebieskie jest miedź, zaś zielone – żelazo. Ceniona barwa niebieska przechodzi w temperaturze 250 stopni w brzydki odcień zieleni. Pogorszenie barwy możliwe jest także pod wpływem: światła, potu, olejów i kosmetyków, środków czystości oraz przesuszenia.

Widmo absorpcji za pomocą ręcznego spektroskopu, wskazuje linię przy 432 nm i słabe pasmo przy 460 nm. W świetle ultrafioletowym o długich falach, turkus może czasami fluoryzować na zielono, żółto lub jasno niebieski; jest obojętny w ultrafiolecie krótkofalowym i promieniach X.

Aztekowie i Majowie docenili szlachetną barwę turkusu i chętnie wykorzystywali go do tworzenia przeróżnych ozdób: biżuterii, masek, rękojeści noży ofiarnych, czy mozajek, zdobili nim nawet ludzkie czaszki. Uczeni twierdzą, że to właśnie na tych terenach istniało wiele warsztatów rzemieślniczych, specjalizujących się w obróbce „kamienia niebios”. Ten elitarny symbol dostojeństwa często służył też jako środek płatniczy i był wymieniany na tak cenne ówcześnie produkty jak pióra egzotycznych ptaków, czy ziarna kakaowca. Wszystko to świadczy o jego ogromnej wartości. Naturalne żywice, bitum i wosk zostały użyte do połączenia turkusu z materiałem bazowym przedmiotów; zwykle było to drewno, ale używano także kości i łusek. Podobnie jak Aztekowie i Majowie, także plemiona Pueblo, Navajo i Apacze cenią sobie turkusowe zastosowanie. Wśród tych ludów turkus został użyty w pracach rzeźbiarskich, paciorkach i wisiorkach.

Początki wydobycia tego kamienia datuje się na rok 3000 p.n.e. Historycznym źródłem wydobywania turkusu jest półwysep Synaj i Iran. Od zawsze przypisywano mu nadzwyczajne właściwości, dlatego też chętnie był wybierany przez wojowników jako talizman. Wierzono, że ma moc wyciszania gniewu i ułatwia pojednanie nawet najbardziej zatwardziałych wrogów.

W Persji turkus był narodowym kamieniem od tysiącleci, szeroko wykorzystywanym do ozdabiania przedmiotów (od turbanów po uzdę), meczetów i innych ważnych budynków zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, jak meczet Medresseh-I Shah Husein Isfahan. Turkus perski był często wygrawerowany słowami w arabskim piśmie, który następnie został inkrustowany złotem. Kaboszony z importowanego turkusu, wraz z koralem, były (i nadal są) szeroko stosowane w srebrnej i złotej biżuterii Tybetu i Mongolii, gdzie preferowany jest bardziej zielony odcień.

W Egipcie turkusu używano już od pierwszej dynastii a być może i wcześniej; jednak prawdopodobnie najbardziej znane kawałki zawierające klejnot pochodzą z grobowca Tutanchamona, w szczególności ikoniczna maska pogrzebowa faraona, która została obficie wyłożona kamieniem. Zdobiły również pierścionki i wspaniałe naszyjniki. Z turkusu często rzeźbiono skarabeusze.

Turkus należy do poszukiwanych i bardzo pożądanych minerałów kolekcjonerskich, będąc jednocześnie wysoko cenionym kamieniem ozdobnym. Powszechnie stosowany jest w jubilerstwie oraz zdobnictwie, służąc do wyrobu biżuterii artystycznej, a także drobnej galanterii ozdobnej. Wykorzystywany do produkcji różnego rodzaju biżuterii – od pierścionków po naszyjniki i bransoletki. Mają woskowy połysk i łatwo dają się polerować. Można nadawać im różnorodne szlify, a także rzeźbić. Bywają także grawerowane.

Magiczne właściwości Turkusu (Kalaitu)

Kamień ten to swojego rodzaju amulet. Magiczna moc turkusu była doceniana przez wieki. W dzisiejszych czasach jest znany jako kamień ochronny, klejnot dzieci i kobiet. Dodaje sił, obdarza pogodą umysłu, zapewnia powodzenia i szczęście w rodzinie. Niegdyś doceniany przez jeźdźców, dzisiaj przez podróżnych i kierowców, ponieważ ochrania przed wypadkami i wzmacnia refleks. To także potężna broń przed różnego rodzaju przeciwnościami losu – zapewnia dostatek i szczęście. Podarowany ukochanej osobie jest wyrazem czystego i niezmiennego uczucia.

Gwarantuje noszącej go osobie jasny, zrównoważony umysł, w wyniku czego jest wstanie precyzyjnie formułować myśli oraz zrozumiale się wypowiadać. Sprzyja zachowaniu pogody ducha, dodaje optymizmu i sił witalnych. Ze względu na te właściwości jest polecany osobom, które często się komunikują. Turkus jest jednym z najważniejszych kamieni ochronnych, przede wszystkim chroni podróżujących.

Uważany jest za kamień przyjaźni, sprzyja pozytywnemu myśleniu i podbudowuje przyjaźnie. Wzmacnia spokój ducha, ochronę, mądrość, medytację, asertywność, wiarę w siebie oraz wewnętrzną siłę. Pomaga w depresji, w stanach lękowych i huśtawkach nastrojów. Odpiera negatywny wpływ i manipulacje ze strony innych ludzi.

Turkus to również symbol hojności, szczerości i oddania. Podarowany ukochanej osobie zapewnia uczucie czyste oraz niezmienne. Dzięki działaniu tego kamienia można lepiej zrozumieć siebie, swoje pomysły oraz emocje – sprzyja myśleniu analitycznemu. Wzmaga chęć samorealizacji, pomaga rozwinąć naturalne zdolności oraz silne strony. Przynosi mądrość, która inspiruje do rozwiązywania problemów. Stymuluje kreatywność oraz pobudza wyobraźnię.

Kamień ten wykorzystywany jest w leczeniu bólu rożnego pochodzenia – od reumatyzmu po bóle migrenowe. Wpływa pozytywnie na błędnik, wzmacnia proces regeneracji organizmu. Wykazuje silne działanie miejscowe: można go przykładać do zmienionych chorobowe miejsc, a nawet wskazane jest picie wody, w której znajdował się kamień. Dodaje energii i pomaga w leczeniu infekcji wirusowych i problemów żołądkowych.

Turkus (Kalait) wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Wzmacnia płuca, wspomaga przyswajanie tlenu.
    • Pozytywnie oddziałuje na płuca, gardło, jak również cały układ oddechowy.
    • Oczyszcza i odkwasza organizm.
    • Wspomaga układ krążenia i wzmacnia serce.
    • Pomaga w łagodzeniu dolegliwości oczu.
    • Wpływa pozytywnie na błędnik.
    • Zapobiega sennym koszmarom i niedomaganiom nerwowym.
    • Wzmacnia witalność.
    • Pomocny w leczeniu paradontozy i krwawieniu dziąseł.
    • Pomocny w leczeniu schorzeń skóry: łuszczyca, atopowe zapalenie skóry.
    • Łagodzi migreny.
    • Obniża gorączkę.
    • Łagodzi stany depresyjne.
    • Zapobiega chorobom nowotworowym.
    • Pomocny przy reumatyźmie i stanach zapalnych.
    • Przyśpiesza proces regeneracji organizmu oraz tkanek.
    • Jest pomocny przy leczeniu infekcji wirusowych oraz problemów żołądkowych.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Turmalin arbuzowy (Watermelon)
Grupa: turmalinów
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: borokrzemian sodu, litu i glinu
Wzór chemiczny: Na(Li1.5Al1.5)Al6Si6O18(BO3)3(OH)3OH + (Na, Mg, K, Ca, Ti, Mn, Fe, F)
Masa cząsteczkowa: 936,676 u (H 0,43%; Al 21,60%; B 3,46%; Li 1,11%; Na 2,45%; O 52,95%; Si 18,00%)
Twardość w skali Mohsa: 7,0 – 7,5
Gęstość minerału: 2,90 – 3,26 g/cm³
Przełam: muszlowy, nierówny
Łupliwość: bardzo niewyraźna lub brak
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: trygonalny
Wykształcenie: Zazwyczaj tworzą kryształy o pokroju słupkowym, pręcikowym, igiełkowym, o przekroju poprzecznym trójkątnym a na ścianach kryształów wykazują charakterystyczne zbrużdżenia zgodne z wydłużeniem słupów. Występują w skupieniach zbitych, ziarnistych, pręcikowych, igiełkowych i promienistych (tzw. „słońce turmalinowe”). Są kruche, wykształcają kryształy wrosłe i narosłe. Często zawiera domieszki: sodu, magnezu, potasu, wapnia, tytanu, manganu, żelaza, fluoru.
Inne cechy: piezoelektryczny, piroelektryczny (czerwone i różowe turmaliny mają najmniejszą magnetyczność wśród elbaitów, podczas gdy turmaliny o jaskrawych żółtych, zielonych i niebieskich kolorach są najbardziej magnetycznymi elbaitami).

Właściwości optyczne

Barwa: różowo-zielona w wielu odcieniach i różnym stopniu nasycenia.
Rysa: biała
Połysk: szklisty
Pleochroizm: dichroiczny, średni do mocnego z odcieniami koloru kamienia.

Występowanie

W granitach, pegmatytach, metasomatytach pneumatolitycznych i hydrotermalnych, żyłach hydrotermalnych, skałach metamorficznych takich jak łupek i marmur, łupkach łyszczykowych, gnejsach, żyłach typu alpejskiego. Bardzo dobrej jakości turmalin (głównie różowy) wydobywany jest w Brazylii. Może występować w niewielkich ilościach jako ziarna w piasku i piaskowcach, jest częścią indeksu ZTR dla osadów o wysokiej sedymentacji.

Występowanie – świat: Afganistan, Pakistan, Brazylia (Minas Gerais, Paraiba), Nigeria, Mozambik, Madagaskar, USA (Kalifornia, Maine), Rosja, Finlandia, Sri Lanka, Namibia, Włochy (Elba), Tanzania, Kenia.

Występowanie – Polska: Nie stwierdzono. Występuje najbardziej pospolita odmiana turmalinu, czarny szerl na Dolnym Śląsku.

Minerały towarzyszące

kwarc, skaleń, beryl, łyszczyki; w tym litowe.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– ceniony i bardzo poszukiwany kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

– w przemyśle optycznym i radiotechnicznym

– są używane do produkcji ciśnieniomierzy, czujników naciskowych.

– używane do budowy przyrządów pomiarowych.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Turmalin łatwo elektryzuje się (jest piro- i piezoelektryczny), przyciąga kurz, skrawki papieru. Ze względu na to zjawisko turmaliny należy czyścić częściej niż inne kamienie. Turmalin można łatwo czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu turmalinów podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z turmalinami. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia biżuterii z turmalinów. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Turmaliny należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie.

Opis

Turmalin – minerał należący do grupy krzemianów, odkryty w Brazylii, charakteryzujący się dużą zawartością jonów i emitujący dalekie promieniowanie podczerwone (FIR – Far Infrared Research). Oprócz szerlu, turmaliny należą do minerałów rzadkich lub bardzo rzadkich. Część turmalinów ujawnia optyczny efekt kociego oka (turmalinowe kocie oko istnieje w różnych barwach), pleochroizm i „efekt aleksandrytu”.

Turmalin arbuzowy (Watermelon) – to różowo-zielona (w wielu odcieniach i różnym stopniu nasycenia) odmiana turmalinu należąca do „Elbait-ów” (turmalinów litowych). Turmalin arbuzowy jest kombinacją zielonego i różowego turmalinu. Obecnie najwięcej jubilerskich turmalinów wydobywa się w Brazylii w okolicy Virgem da Lapa. w Europie wielką światową sławą cieszą się okazy z wyspy Elba. Od nazwy tej wyspy pochodzi zresztą nazwa „elbait”. Turmaliny należą do bardzo cenionych kamieni szlachetnych.

Chociaż turmaliny znane były już w czasach starożytnych w basenie Morza Śródziemnego, trafiły do Europy dopiero w początkach osiemnastego wieku, przywiezione przez holenderskich kupców z Cejlonu w 1703 r. Kamienie te określano syngaleskim słowem „turmali” (wielobarwny). I rzeczywiście ilość barw turmalinów jest nieograniczona. Różne kolory mogą występować nawet w obrębie jednego kryształu. W zależności od zabarwienia i składu chemicznego.

Cena i wartość niebieskiego turmalinu różni się w zależności od jakości. Głównymi czynnikami decydującymi o wartości są: barwa, przejrzystość, szlif i rozmiar. Kamienie o intensywnej głębokiej różowo-zielonej barwie są najcenniejsze. Turmalin jest zazwyczaj bardzo czystym kamieniem, jednak bardzo często zdarzają się wtrącenia, inkluzje. Szczególnie cenne są kamienie szlachetne przejrzyste o intensywnej różowo-zielonej barwie i wadze powyżej 5 ct.

Turmaliny to kamienie szlachetne z niezrównaną gamą kolorów w których występują. Wielobarwne kryształy turmalinu odzwierciedlając odchylenia chemii płynów podczas krystalizacji. Kryształy mogą być zielone na jednym końcu i różowe na drugim, lub zielone na zewnątrz i różowe wewnątrz; tego typu turmaliny nazywa się turmalinami arbuzowymi.

Turmalin nie jest kamieniem który jest ulepszany. Zdarza się jednak, że niektóre turmaliny (zwłaszcza różowe lub czerwone) mogą być poddawane niskotemperaturowemu ogrzewaniu, aby rozjaśnić kolor ciemnych kamieni. Czerwone i różowe turmaliny mają najmniejszą podatność magnetyczną wśród turmalinów litowych (elbaitów), podczas gdy turmaliny o jasno żółtym, zielonym i niebieskim kolorze są najbardziej magnetycznymi elbaitami.

Turmalin arbuzowy posiada także cechę, która przykuwała uwagę naukowców już od czasów starożytnych. Filozof Teofrast napisał że turmalin, miał właściwość przyciągania słomek i kawałków drewna. Efekt ten, nazywany piroelektrycznością, występuje wtedy, gdy kryształ jest podgrzewany, powodując jego dodatnie ładowanie na jednym końcu kryształu i ujemny ładunek na drugim przyciągając lekkie substancje. W niektórych kryształach turmalinu można również indukować ładunek elektryczny, stosując nacisk na kryształ w kierunku pionowym do osi kryształu. Efekt ten znany jest jako piezoelektryczność i znalazł wiele zastosowań w urządzeniach do pomiaru ciśnienia i innych zastosowaniach naukowych: stosowano turmalin w produkcji czujników naciskowych, instrumentach podwodnych oraz sprzęcie wojskowym. Manometry, które mierzyły moc pierwszych wybuchów bomby atomowej, zostały zrobione z plastrów tego kamienia.

Turmaliny arbuzowe pokazują wiele twarzy i dlatego doskonale nadają się do dopasowania do wszystkich nastrojów i temperamentów. W fascynującym świecie kamieni szlachetnych turmalin arbuzowy jest wyjątkowy. Jego wspaniałe, niezrównane widma barw sprawiają, że jest jednym z najbardziej poszukiwanych minerałów przez kolekcjonerów jak i wysoko cenionym przez jubilerów. Jest minerałem rzadkim. Turmalin arbuzowy można znaleźć w miejscach w których znajdują się turmaliny zielone i różowe. Najpiękniejsze kryształy pochodzą z Brazylii i Afryki.

Magiczne właściwości Turmalinu arbuzowego (Watermelon)

Turmalin arbuzowy to kombinacja zielonego i różowego turmalinu (łączy w sobie energię różowego i zielonego turmalinu). Zielony turmalin rozwiązuje problemy, podczas gdy różowy kolor czyni nas bardziej kochającymi i czułymi. Pomaga zachować nam równowagę i spokój wewnętrzny. Pobudza pracę gruczołów wydzielania zewnętrznego i poprawia przemianę materii. Pomaga pozbyć się lęków, wzmacnia psychikę, oddala natłok czarnych myśli. Nastraja do miłości i otwarcia na ludzi. Turmalin arbuzowy zapobiega powstawaniu nowotworów. A jeśli już ta choroba opanowała kogoś, oczyszcza jego organizm i pobudza drzemiące w nim siły samolecznicze.

Turmalin ten jest kamieniem który uczy prawdziwej radości życia, niezależnej od okoliczności zewnętrznych. Pomaga odnaleźć dobrą stronę każdej sytuacji i cieszyć się, być wdzięcznym za to co jest. Sprzyja głębszemu zrozumieniu, postrzeganiu piękna. Turmalin watermelon jest kamieniem który przyciąga do noszącego go miłość, przyjaźń i delikatne traktowanie przez innych. Ten kamień ułatwia dobre relacje z ludźmi i udane związki uczuciowe, przywraca naturalny, stonowany przepływ energii, harmonizuje, uspokaja i kieruje uwagę na to co jest ważne i na to co można zrobić. Nosząc turmalin watermelon człowiek wycisza się i bardziej zagłębia się w siebie. To rewelacyjny kamień dla histeryków i osób skłonnych do dramatyzowania.

Turmalin to dość rzadki minerał, który ma właściwości oczyszczające, wzmacniające i leczące. Niezależnie od swojego koloru jest związany z naszymi stanami emocjonalnymi, zwłaszcza tymi, które związane są z innymi ludźmi. Pomaga w miłości, czułości, przyjaźni a nawet w zjednywaniu sobie ludzi. Ten kamień powoduje, że wszelkie problemy emocjonalne wychodzą na wierzch, po to żeby się od nich uwolnić; usuwa również pamięć o przeżyciach traumatycznych. Turmalin arbuzowy równoważy emocje i usuwa strach, dzięki czemu osoba nosząca go lepiej śpi i jest spokojniejsza. Poprzez zmniejszenie depresji i lęku rozwija wewnętrzną pewność siebie. Turmalin arbuzowy pomaga zrozumieć sytuacje i jasno wyrażać intencje. Leczy zaburzenia emocjonalne. Turmalin arbuzowy korzystnie wpływa na związek.

Turmalin arbuzowy to potężne wsparcie dla tych, którzy doświadczają wielkiego stresu. Uspokaja i szybko eliminuje złość lub urazę. W medytacji pomaga uspokoić umysł i emocje, usunąć stres nagromadzony w ciągu dnia i wejść w głęboki stan koncentracji na sercu. Wspiera życie zgodnie z prawami natury, sprzyja zdrowiu roślin oraz wspiera ich rozwój. Pogłębia naukę i praktykę ziołolecznictwa, a także zwiększa skuteczność ziół i roślin w uzdrawianiu ciała. Polecany do stosowania w miejscach gdzie jest nagromadzenie negatywnej energii i napięć, transformuje te energie w pozytywne i oczyszcza atmosferę.

Wzmacnia, uzdrawia i oczyszcza zarówno ciało jak i umysł, przynosząc jasność i uspokojenie. Turmalin odpowiada za przyjaźń, bogactwo i miłość. Zaliczany jest do kamieni słonecznych w związku z tym przyciąga przyjaźnie i inspiracje i ułatwia porozumienie. Korzystnie wpływa na nasze fizyczne samopoczucie. Ma bardzo wysokie właściwości lecznicze i wnosi harmonię do naszego serca dzięki odpowiedniemu balansowi i stabilności jego pola energetycznego. Wyrównuje również jego pole elektromagnetyczne z polem Ziemi, dając siłę i wspomagając przepływ kojącej energii przez ciało. Chroni przed strachem wywołanym przez zmiany i utwierdza w przekonaniu, że powinniśmy robić to, co podpowiada nam serce. To najlepszy kamień dla tych, którzy chcą poczuć się „pełni” i „żywi”.

Turmalin arbuzowy pomaga przenieść świadomość od głowy do serca. Wzmacnia energię serca i pomaga stworzyć potężne pole energii miłości i współczucia, które może leczyć na wszystkich poziomach. Pomaga uspokoić furię i dramatyzm (ponieważ rezonuje z energią skoncentrowaną na tętnicach). Jest idealny dla nadpobudliwych dziecii wszystkich tych, którzy muszą się uspokoić. Jest przydatny w leczeniu chorób serca. Wysoka zawartość litu pomaga zachować spokojny, zrównoważony stan umysłu.

Turmalin arbuzowy (Watermelon) wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Uwalnia od stresu, depresyjnych myśli i paniki, łagodzi napięcia.
    • Pomaga w zasypianiu – zapewnia zdrowy i spokojny sen.
    • Pomocny w leczeniu lęków.
    • Pomocny w leczeniu zaburzeń emocjonalnych.
    • Uspokaja, pomaga w odczuwaniu radości, szczęścia i zrelaksowania.
    • Wzmacnia płuca, wspomaga leczenie alergii oraz astmy.
    • Oczyszcza i detoksykuje krew, przeciwdziała miażdżycy.
    • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce.
    • Wzmacnia witalność.
    • Pomaga w stanach zmęczenia i wyczerpania, zarówno fizycznego jak i emocjonalnego.
    • Uaktywnia, wspiera i chroni system immunologiczny, pomaga zwiększyć odporność na choroby.
    • Zwiększa skuteczność działania ziół.
    • Zapobiega powstawaniu nowotworów.
    • Pobudza pracę gruczołów. wydzielania zewnętrznego i poprawia przemianę materii.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Turmalin czarny (Szerlit)
Grupa: turmalinów
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów powszechnych.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: borokrzemian sodu, żelaza i glinu
Wzór chemiczny: NaFe2+3Al6(BO3)3Si6O18(OH)4 + (Mn, Mg, Cr, Ti, Sn, P, Be, Cu, Ba, Cs)
Masa cząsteczkowa: 1053,373 ± 0,038 u (H 0,38%; Al 15,37%; B 3,08%; Fe 15,90%; Na 2,18%; O 47,09%; Si 16,00%)
Twardość w skali Mohsa: 7,0 – 7,5
Gęstość minerału: 3,00 – 3,25 g/cm³
Przełam: muszlowy, nierówny
Łupliwość: bardzo niewyraźna lub brak
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: trygonalny
Wykształcenie: Zazwyczaj tworzą kryształy o pokroju słupkowym, pręcikowym, igiełkowym, o przekroju poprzecznym trójkątnym a na ścianach kryształów wykazują charakterystyczne zbrużdżenia zgodne z wydłużeniem słupów. Występują w skupieniach zbitych, ziarnistych, pręcikowych, igiełkowych i promienistych (tzw. „słońce turmalinowe”). Są kruche, wykształcają kryształy wrosłe i narosłe. Często zawiera domieszki: manganu, magnezu, chromu, tytanu, cyny, fosforu, berylu, miedzi, baru, cezu).
Stabilność chemiczna: nierozpuszczalny w kwasach
Inne cechy: przy nacisku wykazuje efekt piezoelektryczny a przy ogrzewaniu piroelektryczny.

Właściwości optyczne

Barwa: czarna, ciemnozielona, ciemnoniebieska, zielono- i niebieskoczarna, ciemnobrązowa.
Rysa: biała
Połysk: szklisty, półtłusty
Pleochroizm: niedostrzegalny

Występowanie

W granitach, pegmatytach, metasomatytach pneumatolitycznych i hydrotermalnych, żyłach hydrotermalnych, skałach metamorficznych takich jak łupek i marmur, łupkach łyszczykowych, gnejsach, żyłach typu alpejskiego. Może występować w niewielkich ilościach jako ziarna w piasku i piaskowcach, jest częścią indeksu ZTR dla osadów o wysokiej sedymentacji.

Występowanie – świat: Występuje na całym świecie m.in. Chiny, Australia, Norwegia, Madagaskar, Szwajcaria, Austria, Niemcy (St. Andreasberg, Harz Mt), Anglia (Bovey Tracey, Devon); Włochy (san Piero in Campo, Elba); Rosja (Murzinka, Ural), USA (Haddam, Middlesex Co., Connecticut, Pierrepont, St. Lavrence Co., New York, Stony Point, Alexander Co., Statesville, Iredell Co., north Carolina, Litte Three mine, Ramona, san Diego Co., California); Meksyk (Santa Cruz); Brazylia (Bom Jesus de Lappa I Meddes Pimental, Minas Gerais); Namibia (Anibib I Farm etemba); Afganistan (Nuristan district, Langhman province).

Występowanie – Polska: Występuje na Dolnym Śląsku. W strefach kontaktowych granitognejsów izerskich z łupkami krystalicznymi na Pogórzu Izerskim, lokalnie występują tam skały kwarcowo-turmalinowe oraz grejzeny zawierające szerlit (okolice Mirska). Obecny jest w druzach pegmatytowych granitoidów strzegomskich, w osłonie masywu granitoidowego Strzelina oraz w pegmatytach Gór Sowich. W Tatrach Zachodnich np. na Goryczkowej Czubie jest składnikiem żył pegmatytowych.

Minerały towarzyszące

elbait, drawit, kwarc, skaleń, beryl, łyszczyki; w tym litowe.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, wisiorków, naszyjników itp.).

– poszukiwany jako kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

– wykorzystywany w przemyśle optycznym i radiotechnicznym.

– są używane do budowy przyrządów pomiarowych.

– są używane do produkcji ciśnieniomierzy, czujników naciskowych.

– do produkcji polaryzatorów.

– do produkcji płytek piezoelektrycznych.

– wykorzystywany w medycynie (produkty przeciwbólowe, spieki turmalinowe).

Pielęgnacja i środki ostrożności

Turmalin łatwo elektryzuje się (jest piro- i piezoelektryczny), przyciąga kurz, skrawki papieru. Ze względu na to zjawisko turmaliny należy czyścić częściej niż inne kamienie. Turmalin można łatwo czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu turmalinów podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z turmalinami. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia biżuterii z turmalinów. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Turmaliny należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie.

Opis

Turmalin – minerał należący do grupy krzemianów, odkryty w Brazylii, charakteryzujący się dużą zawartością jonów i emitujący dalekie promieniowanie podczerwone (FIR – Far Infrared Research). Oprócz szerlu, turmaliny należą do minerałów rzadkich lub bardzo rzadkich. Część turmalinów ujawnia optyczny efekt kociego oka (turmalinowe kocie oko istnieje w różnych barwach), pleochroizm i „efekt aleksandrytu”.

Szerlit (szerl, skoryl, schörl) – to minerał bogaty w żelazo z gromady krzemianów zaliczany do krzemianów pierścieniowych. Należy do grupy turmalinów. Nazwa pochodzi od starogermańskiego terminu „schörl”, oznaczającego minerały płonne towarzyszące rudzie.
Jest minerałem kruchym, słabo przeświecającym. Zazwyczaj jest czarny, ale bywa także ciemnozielony, ciemnoniebieski, zielono- i niebieskoczarny. Stanowi najbardziej rozpowszechniony minerał z grupy turmalinów. Przy ogrzewaniu wykazuje efekt piroelektryczności a przy naciskaniu piezoelektryczności (co oznacza, że może on przechowywać ładunek elektryczny i przetwarzać energię elektryczną). Uwalnia jony ujemne i emituje promieniowanie podczerwone. Posiada największe tego rodzaju właściwości z całej grupy turmalinów. Ujemna jonizacja i emisja fal podczerwonych mieści się w zakresie 760 – 780 nm. i natężeniu 0,7 miliwata.

Ten niesamowity kamień wykorzystywany jest do produkcji ozdobnej biżuterii, polaryzatorów, płytek piezoelektrycznych oraz wykorzystywanych w medycynie produktów przeciwbólowych spieków turmalinowych.

W porównaniu do innych kolorowych turmalinów jest tańszy i może występować w znacznie większych rozmiarach.

Jak i w innych turmalinach, tak i w szerlicie podstawowym elementem strukturalnym jest heksagonalny pierścień utworzony z tetraedrów krzemotlenowych [SiO4]4- tworzących złożony anion kompleksowy [Si6O18]12-. Do wierzchołków skierowanych zgodnie z osią krystalograficzną Z przyłączają się kationy Fe2+, Mg2+, Fe3+, Al3+, występujące w otoczeniu sześciu anionów O2-, OH i F. Analizy chemiczne wykazują bardzo zróżnicowany skład chemiczny: do 44% SiO2, 44% Al2O3, 12% BO3, 36% Na2O, 36% FeO, a także MnO, Cr2O3, Ti, Sn, P, Be, Cu, Ba, Cs.

Chociaż turmaliny znane były już w czasach starożytnych w basenie Morza Śródziemnego, trafiły do Europy dopiero w początkach osiemnastego wieku, przywiezione przez holenderskich kupców z Cejlonu w 1703 r. Kamienie te określano syngaleskim słowem „turmali” (wielobarwny). I rzeczywiście ilość barw turmalinów jest nieograniczona. Różne kolory mogą występować nawet w obrębie jednego kryształu. W zależności od zabarwienia i składu chemicznego. Cena i wartość turmalinu różni się w zależności od jakości. Głównymi czynnikami decydującymi o wartości są: barwa, przejrzystość, szlif i rozmiar.

Turmaliny to kamienie szlachetne z niezrównaną gamą kolorów w których występują. Zwykle bogate w żelazo turmaliny są czarne, niebiesko-czarne do ciemnobrązowego, bogate w magnez odmiany są brązowe i żółte, turmaliny bogate w lit są: niebieskie, zielone, czerwone, żółte, różowe, rzadko są bezbarwne. Wielobarwne kryształy są powszechne, odzwierciedlając odchylenia chemii płynów podczas krystalizacji. Kryształy mogą być zielone na jednym końcu i różowe na drugim, lub zielone na zewnątrz i różowe wewnątrz; tego typu turmaliny nazywa się turmalinami arbuzowymi.

Turmalin posiada także cechę, która przykuwała uwagę naukowców już od czasów starożytnych. Filozof Teofrast napisał że turmalin, miał właściwość przyciągania słomek i kawałków drewna. Efekt ten, nazywany piroelektrycznością, występuje wtedy, gdy kryształ jest podgrzewany, powodując jego dodatnie ładowanie na jednym końcu kryształu i ujemny ładunek na drugim przyciągając lekkie substancje. W niektórych kryształach turmalinu można również indukować ładunek elektryczny, stosując nacisk na kryształ w kierunku pionowym do osi kryształu. Efekt ten znany jest jako piezoelektryczność i znalazł wiele zastosowań w urządzeniach do pomiaru ciśnienia i innych zastosowaniach naukowych: stosowano turmalin w produkcji czujników naciskowych, instrumentach podwodnych oraz sprzęcie wojskowym. Manometry, które mierzyły moc pierwszych wybuchów bomby atomowej, zostały zrobione z plastrów tego kamienia.

Magiczne właściwości Turmalinu czarnego (Szerlitu)

Turmalin czarny wykorzystywany jest w sztuce jubilerskiej na całym świecie. Powszechnie turmaliny były używane w medycynie ludowej do oczyszczania, uzdrawiania oraz wzmacniania ciała i umysłu. Nie wszyscy, którzy noszą biżuterię zdobioną czarnymi turmalinami wiedzą, że mają przy sobie cenny talizman, który chroni ich energię życiową. Czarny turmalin określany jest „kamieniem potężnej mocy” i wiąże się z jego właściwościami uzdrawiającymi i ochronnymi. Turmalin ten przynosi szczęście, zdrowie i pozytywną energię. Jest jednym z tych kamieni, który chroni i leczy na wszystkich poziomach – fizycznym, emocjonalnym, umysłowym i duchowym.

Z mocy, jaką ma czarny turmalin może korzystać każdy. Będąc w ciągłym kontakcie z innymi ludźmi i ich energiami, jesteśmy narażeni na negatywne oddziaływania. Szerlit chroni szczególnie w miejscu pracy, gdzie ciągły stres i humory innych mogą odbijać się na naszym zdrowiu i energii. Złe fluidy płynące od ludzi, ciągłe pretensje i narzekania, wysyłanie negatywnej energii – to wszystko u osoby niechronionej prędzej czy później odbija się znacząco na jej zdrowiu.

Oprócz niesamowitych właściwości chroniących, zdrowotnych i leczniczych, czarny turmalin oczyszcza także energię w pomieszczeniach. Unieszkodliwia zgubny wpływ promieniowania elektromagnetycznego.

Zaleca się noszenie czarnego turmalinu w postaci biżuterii lub kawałka kamienia schowanego w torebce, lub kieszeni zawsze po lewej stronie ciała. Można przechowywać go również w domu lub w pracy, w pomieszczeniach gdzie znajdują się urządzenia elektryczne, komputery, pod poduszką, w samochodzie – czyli wszędzie tam, gdzie potrzebujemy ochrony i szczęścia.

Ten niesamowity kamień ma również ogromny wpływ na nasz nastrój. Osoby noszące go przy sobie charakteryzują się większa pewnością siebie, są bardziej czujne i zdyscyplinowane. Jego obecność wpływa również na czystość umysłu, poprawia pamięć i koncentrację, łagodzi stres, lęki i niepokoje.

Czarny turmalin to kamień wyjątkowy. Wzmacnia, uzdrawia i oczyszcza zarówno ciało jak i umysł, przynosząc jasność i uspokojenie. Szerlit korzystnie wpływa na nasze fizyczne samopoczucie. Ma bardzo wysokie właściwości lecznicze i wnosi harmonię do naszego serca dzięki odpowiedniemu balansowi i stabilności jego pola energetycznego. Wyrównuje również jego pole elektromagnetyczne z polem Ziemi, dając siłę i wspomagając przepływ kojącej energii przez ciało. Chroni przed strachem wywołanym przez zmiany i utwierdza w przekonaniu, że powinniśmy robić to, co podpowiada nam serce. To najlepszy kamień dla tych, którzy chcą poczuć się „pełni” i „żywi”. Ożywcze cechy czarnego turmalinu czynią go doskonałym kamieniem do używania lub noszenia w celu złagodzenia przewlekłego zmęczenia i wyczerpania. Minerał ten przyciąga szczęście, sukces, bogactwo i dobrobyt. Zwiększa odwagę i siłę, wytrzymałość i żywotność.

Turmalin to dość rzadki minerał, który ma właściwości oczyszczające, wzmacniające i leczące. Niezależnie od swojego koloru jest związany z naszymi stanami emocjonalnymi, zwłaszcza tymi, które związane są z innymi ludźmi. Pomaga w miłości, przyjaźni a nawet w zjednywaniu sobie ludzi. Ten kamień powoduje, że wszelkie problemy emocjonalne wychodzą na wierzch, po to żeby się od nich uwolnić; usuwa również pamięć o przeżyciach traumatycznych. Czarny turmalin równoważy emocje, rozpuszcza i usuwa strach, dzięki czemu osoba nosząca go lepiej śpi i jest spokojniejsza.

Polecany do stosowania w miejscach gdzie jest nagromadzenie negatywnej energii i napięć, transformuje te energie w pozytywne i oczyszcza atmosferę.

Turmalin czarny (Szerlit) wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Uwalnia od stresu, depresyjnych myśli i paniki, łagodzi napięcia.
    • Pomaga w zasypianiu – zapewnia zdrowy i spokojny sen.
    • Pomocny w leczeniu zaburzeń emocjonalnych.
    • Uspokaja, pomaga w odczuwaniu radości, szczęścia i zrelaksowania.
    • Zwiększa samodyscyplinę, mobilizuje i aktywizuje do działania.
    • Odsuwa na bok pesymizm, zwiększa pewność siebie.
    • Porządkuje myśli, równoważy nastrój i poprawia samopoczucie.
    • Wzmacnia jasne, logiczne i racjonalne myślenie.
    • Poprawia koncentrację i pamięć.
    • Pomaga w stanach zmęczenia i wyczerpania, zarówno fizycznego jak i emocjonalnego.
    • Oczyszcza aurę.
    • Chroni przed negatywną energią – nie absorbuje negatywności, lecz odpycha ją lub przekształca w pozytywną energię.
    • Odpiera ataki psychiczne, negatywną energię innych ludzi.
    • Wspomaga pracę nadnerczy.
    • Wspomaga usuwanie z organizmu toksyn i metali ciężkich.
    • Oczyszcza i detoksykuje krew, przeciwdziała miażdżycy.
    • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce.
    • Wzmacnia witalność.
    • Uaktywnia, wspiera i chroni system immunologiczny, pomaga zwiększyć odporność na choroby.
    • Pobudza pracę gruczołów wydzielania zewnętrznego i poprawia przemianę materii.
    • Usprawnia pracę jelit oraz układu trawiennego.
    • Poprawia pozytywne wibracje powietrza – osłania przed szkodliwym promieniowaniem elektromagnetycznym emitowanym z telewizorów, komputerów i telefonów komórkowych.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Turmalin niebieski (Indygolit)
Grupa: turmalinów
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: borokrzemian sodu, litu i glinu
Wzór chemiczny: Na(Li1.5Al1.5)Al6Si6O18(BO3)3(OH)3OH + (Na, Mg, K, Ca, Ti, Mn, Fe, F)
Masa cząsteczkowa: 936,676 u (H 0,43%; Al 21,60%; B 3,46%; Li 1,11%; Na 2,45%; O 52,95%; Si 18,00%)
Twardość w skali Mohsa: 7,0 – 7,5
Gęstość minerału: 2,90 – 3,26 g/cm³
Przełam: muszlowy, nierówny
Łupliwość: bardzo niewyraźna lub brak
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: trygonalny
Wykształcenie: Zazwyczaj tworzą kryształy o pokroju słupkowym, pręcikowym, igiełkowym, o przekroju poprzecznym trójkątnym a na ścianach kryształów wykazują charakterystyczne zbrużdżenia zgodne z wydłużeniem słupów. Występują w skupieniach zbitych, ziarnistych, pręcikowych, igiełkowych i promienistych (tzw. „słońce turmalinowe”). Są kruche, wykształcają kryształy wrosłe i narosłe. Często zawiera domieszki: sodu, magnezu, potasu, wapnia, tytanu, manganu, żelaza, fluoru.
Inne cechy: piezoelektryczny, piroelektryczny (czerwone i różowe turmaliny mają najmniejszą magnetyczność wśród elbaitów, podczas gdy turmaliny o jaskrawych żółtych, zielonych i niebieskich kolorach są najbardziej magnetycznymi elbaitami).

Właściwości optyczne

Barwa: niebieska i niebiesko-zielona w wielu odcieniach i różnym stopniu nasycenia, jasno-niebieska, ciemno-niebieska. Za niebieski kolor odpowiada Fe2+ w koordynacji oktaedrycznej z możliwym wpływem niektórych procesów przenoszenia związanych z żelazem.
Rysa: biała
Połysk: szklisty
Pleochroizm: mocny; ciemno-niebieski, jasno-niebieski

Występowanie

W granitach, pegmatytach, metasomatytach pneumatolitycznych i hydrotermalnych, żyłach hydrotermalnych, skałach metamorficznych takich jak łupek i marmur, łupkach łyszczykowych, gnejsach, żyłach typu alpejskiego. Bardzo dobrej jakości turmalin (głównie różowy) wydobywany jest w Brazylii. Może występować w niewielkich ilościach jako ziarna w piasku i piaskowcach, jest częścią indeksu ZTR dla osadów o wysokiej sedymentacji.

Występowanie – świat: Afganistan, Pakistan, Brazylia (Minas Gerais, Paraiba), Nigeria, Mozambik, Madagaskar, USA (Kalifornia, Maine), Rosja, Finlandia, Sri Lanka, Namibia, Włochy (Elba), Tanzania, Kenia.

Występowanie – Polska: Nie stwierdzono. Występuje najbardziej pospolita odmiana turmalinu, czarny szerl na Dolnym Śląsku.

Minerały towarzyszące

kwarc, skaleń, beryl, łyszczyki; w tym litowe.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– ceniony i bardzo poszukiwany kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

– w przemyśle optycznym i radiotechnicznym

– są używane do produkcji ciśnieniomierzy, czujników naciskowych.

– używane do budowy przyrządów pomiarowych.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Turmalin łatwo elektryzuje się (jest piro- i piezoelektryczny), przyciąga kurz, skrawki papieru. Ze względu na to zjawisko turmaliny należy czyścić częściej niż inne kamienie. Turmalin można łatwo czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu turmalinów podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z turmalinami. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia biżuterii z turmalinów. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Turmaliny należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie.

Opis

Turmalin – minerał należący do grupy krzemianów, odkryty w Brazylii, charakteryzujący się dużą zawartością jonów i emitujący dalekie promieniowanie podczerwone (FIR – Far Infrared Research). Oprócz szerlu, turmaliny należą do minerałów rzadkich lub bardzo rzadkich. Część turmalinów ujawnia optyczny efekt kociego oka (turmalinowe kocie oko istnieje w różnych barwach), pleochroizm i „efekt aleksandrytu”.

Indygolit (Indigolite, Indicolite) – to niebieska i niebiesko-zielona (w wielu odcieniach i różnym stopniu nasycenia) odmiana turmalinu należąca do „Elbait-ów” (turmalinów litowych). Obecnie najwięcej jubilerskich turmalinów wydobywa się w Brazylii w okolicy Virgem da Lapa. w Europie wielką światową sławą cieszą się okazy z wyspy Elba. Od nazwy tej wyspy pochodzi zresztą nazwa „elbait”. Turmaliny należą do bardzo cenionych kamieni szlachetnych.

Chociaż turmaliny znane były już w czasach starożytnych w basenie Morza Śródziemnego, trafiły do Europy dopiero w początkach osiemnastego wieku, przywiezione przez holenderskich kupców z Cejlonu w 1703 r. Kamienie te określano syngaleskim słowem „turmali” (wielobarwny). I rzeczywiście ilość barw turmalinów jest nieograniczona. Różne kolory mogą występować nawet w obrębie jednego kryształu. W zależności od zabarwienia i składu chemicznego.

Cena i wartość niebieskiego turmalinu różni się w zależności od jakości. Głównymi czynnikami decydującymi o wartości są: barwa, przejrzystość, szlif i rozmiar. Kamienie o intensywnej głębokiej niebieskiej barwie są najcenniejsze. Turmalin jest zazwyczaj bardzo czystym kamieniem, jednak bardzo często zdarzają się wtrącenia, inkluzje. Szczególnie cenne są kamienie szlachetne przejrzyste o intensywnej niebieskiej barwie i wadze powyżej 5 ct.

Turmaliny to kamienie szlachetne z niezrównaną gamą kolorów w których występują. Nawet w przypadku niebieskich turmalinów występuje szeroki zakres kolorów, od bardzo jasnej barwy (niemal bezbarwnej) aż do głębokiego ciemno-niebieskiego. Posiada także ciekawą, mieszaninę barw; niebieskawo-zieloną. Zwykle bogate w żelazo turmaliny są czarne, niebiesko-czarne do ciemnobrązowego, bogate w magnez odmiany są brązowe i żółte, turmaliny bogate w lit są: niebieskie, zielone, czerwone, żółte, różowe, rzadko są bezbarwne. Wielobarwne kryształy są powszechne, odzwierciedlając odchylenia chemii płynów podczas krystalizacji. Kryształy mogą być zielone na jednym końcu i różowe na drugim, lub zielone na zewnątrz i różowe wewnątrz; tego typu turmaliny nazywa się turmalinami arbuzowymi.

Turmalin nie jest kamieniem który jest ulepszany. Zdarza się jednak, że niektóre turmaliny (zwłaszcza różowe lub czerwone) mogą być poddawane niskotemperaturowemu ogrzewaniu, aby rozjaśnić kolor ciemnych kamieni. Czerwone i różowe turmaliny mają najmniejszą podatność magnetyczną wśród turmalinów litowych (elbaitów), podczas gdy turmaliny o jasno żółtym, zielonym i niebieskim kolorze są najbardziej magnetycznymi elbaitami.

Niebieski turmalin posiada także cechę, która przykuwała uwagę naukowców już od czasów starożytnych. Filozof Teofrast napisał że turmalin, miał właściwość przyciągania słomek i kawałków drewna. Efekt ten, nazywany piroelektrycznością, występuje wtedy, gdy kryształ jest podgrzewany, powodując jego dodatnie ładowanie na jednym końcu kryształu i ujemny ładunek na drugim przyciągając lekkie substancje. W niektórych kryształach turmalinu można również indukować ładunek elektryczny, stosując nacisk na kryształ w kierunku pionowym do osi kryształu. Efekt ten znany jest jako piezoelektryczność i znalazł wiele zastosowań w urządzeniach do pomiaru ciśnienia i innych zastosowaniach naukowych: stosowano turmalin w produkcji czujników naciskowych, instrumentach podwodnych oraz sprzęcie wojskowym. Manometry, które mierzyły moc pierwszych wybuchów bomby atomowej, zostały zrobione z plastrów tego kamienia.

Niebieskie turmaliny pokazują wiele twarzy i dlatego doskonale nadają się do dopasowania do wszystkich nastrojów i temperamentów. W fascynującym świecie kamieni szlachetnych niebieski turmalin jest wyjątkowy. Jego wspaniałe, niezrównane widma barw sprawiają, że jest jednym z najbardziej poszukiwanych minerałow przez kolekcjonerów jak i wysoko cenionym przez jubilerów. Często z powodzeniem imituje szafir. Jest minerałem rzadkim. Najpiękniejsze kryształy pochodzą z Brazylii.

Magiczne właściwości Turmalinu niebieskiego (Indygolitu)

Niebieski turmalin to kamień wyjątkowy. Wzmacnia, uzdrawia i oczyszcza zarówno ciało jak i umysł, przynosząc jasność i uspokojenie. Turmalin odpowiada za przyjaźń, bogactwo i miłość. Zaliczany jest do kamieni słonecznych w związku z tym przyciąga przyjaźnie i inspiracje i ułatwia porozumienie. Indygolit korzystnie wpływa na nasze fizyczne samopoczucie. Ma bardzo wysokie właściwości lecznicze i wnosi harmonię do naszego serca dzięki odpowiedniemu balansowi i stabilności jego pola energetycznego. Wyrównuje również jego pole elektromagnetyczne z polem Ziemi, dając siłę i wspomagając przepływ kojącej energii przez ciało. Chroni przed strachem wywołanym przez zmiany i utwierdza w przekonaniu, że powinniśmy robić to, co podpowiada nam serce. To najlepszy kamień dla tych, którzy chcą poczuć się „pełni” i „żywi”. Ożywcze cechy niebieskiego turmalinu czynią go doskonałym kamieniem do używania lub noszenia w celu złagodzenia przewlekłego zmęczenia i wyczerpania. Minerał ten przyciąga szczęście, sukces, bogactwo i dobrobyt. Zwiększa odwagę i siłę, wytrzymałość i żywotność.

Turmalin to dość rzadki minerał, który ma właściwości oczyszczające, wzmacniające i leczące. Niezależnie od swojego koloru jest związany z naszymi stanami emocjonalnymi, zwłaszcza tymi, które związane są z innymi ludźmi. Pomaga w miłości, przyjaźni a nawet w zjednywaniu sobie ludzi. Ten kamień powoduje, że wszelkie problemy emocjonalne wychodzą na wierzch, po to żeby się od nich uwolnić; usuwa również pamięć o przeżyciach traumatycznych. Niebieski turmalin równoważy emocje, rozpuszcza i usuwa strach, dzięki czemu osoba nosząca go lepiej śpi i jest spokojniejsza.

Niebieski turmalin wspiera życie zgodnie z prawami natury, sprzyja zdrowiu roślin oraz wspiera ich rozwój. Pogłębia naukę i praktykę ziołolecznictwa, a także zwiększa skuteczność ziół i roślin w uzdrawianiu ciała. Wzmacnia: wierność, miłość, wdzięczność, cierpliwość.

Polecany do stosowania w miejscach gdzie jest nagromadzenie negatywnej energii i napięć, transformuje te energie w pozytywne i oczyszcza atmosferę.

Turmalin niebieski (Indygolit) wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Wspomaga pracę nadnerczy.
    • Łagodzi dolegliwości spowodowane nieprawidłową pracą tarczycy.
    • Pomocny w leczeniu zapalenia gardła, krtani, oskrzeli i płuc.
    • Wzmacnia płuca, wspomaga leczenie alergii oraz astmy.
    • Usprawnia pracę jelit oraz układu trawiennego.
    • Pomocny w schorzeniu nerek i pęcherza moczowego.
    • Wspomaga proces gojenia ran.
    • Uaktywnia, wspiera i chroni system immunologiczny, pomaga zwiększyć odporność na choroby.
    • Harmonizuje gospodarkę wodną organizmu.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Turmalin różowy (Rubelit)
Grupa: turmalinów
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: borokrzemian sodu, litu i glinu
Wzór chemiczny: Na(Li1.5Al1.5)Al6Si6O18(BO3)3(OH)3OH + (Na, Mg, K, Ca, Ti, Mn, Fe, F)
Masa cząsteczkowa: 936,676 u (H 0,43%; Al 21,60%; B 3,46%; Li 1,11%; Na 2,45%; O 52,95%; Si 18,00%)
Twardość w skali Mohsa: 7,0 – 7,5
Gęstość minerału: 2,90 – 3,26 g/cm³
Przełam: muszlowy, nierówny
Łupliwość: bardzo niewyraźna lub brak
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: trygonalny
Wykształcenie: Zazwyczaj tworzą kryształy o pokroju słupkowym, pręcikowym, igiełkowym, o przekroju poprzecznym trójkątnym a na ścianach kryształów wykazują charakterystyczne zbrużdżenia zgodne z wydłużeniem słupów. Występują w skupieniach zbitych, ziarnistych, pręcikowych, igiełkowych i promienistych (tzw. „słońce turmalinowe”). Są kruche, wykształcają kryształy wrosłe i narosłe. Często zawiera domieszki: sodu, magnezu, potasu, wapnia, tytanu, manganu, żelaza, fluoru.
Inne cechy: piezoelektryczny, piroelektryczny (czerwone i różowe turmaliny mają najmniejszą magnetyczność wśród elbaitów, podczas gdy turmaliny o jaskrawych żółtych, zielonych i niebieskich kolorach są najbardziej magnetycznymi elbaitami).

Właściwości optyczne

Barwa: najczęściej różowa w odcieniach, różowo-czerwona, ciemno-różowa, rzadziej czerwona, różowo-pomarańczowa i fioletowa.
Rysa: biała
Połysk: szklisty
Pleochroizm: średni do mocnego, ciemna czerwień i różowo-czerwony

Występowanie

W granitach, pegmatytach, metasomatytach pneumatolitycznych i hydrotermalnych, żyłach hydrotermalnych, skałach metamorficznych takich jak łupek i marmur, łupkach łyszczykowych, gnejsach, żyłach typu alpejskiego. Bardzo dobrej jakości turmalin (głównie różowy) wydobywany jest w Brazylii. Może występować w niewielkich ilościach jako ziarna w piasku i piaskowcach, jest częścią indeksu ZTR dla osadów o wysokiej sedymentacji.

Występowanie – świat: Afganistan, Pakistan, Brazylia (Minas Gerais, Paraiba), Nigeria, Mozambik, Madagaskar, USA (Kalifornia, Maine), Rosja, Finlandia, Sri Lanka, Namibia, Włochy (Elba), Tanzania, Kenia.

Występowanie – Polska: Nie stwierdzono. Występuje najbardziej pospolita odmiana turmalinu, czarny szerl na Dolnym Śląsku.

Minerały towarzyszące

kwarc, skaleń, beryl, łyszczyki; w tym litowe.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– ceniony i bardzo poszukiwany kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

– w przemyśle optycznym i radiotechnicznym

– są używane do produkcji ciśnieniomierzy, czujników naciskowych.

– używane do budowy przyrządów pomiarowych.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Turmalin łatwo elektryzuje się (jest piro- i piezoelektryczny), przyciąga kurz, skrawki papieru. Ze względu na to zjawisko turmaliny należy czyścić częściej niż inne kamienie. Turmalin można łatwo czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu turmalinów podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z turmalinami. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia biżuterii z turmalinów. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Turmaliny należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie.

Opis

Turmalin – minerał należący do grupy krzemianów, odkryty w Brazylii, charakteryzujący się dużą zawartością jonów i emitujący dalekie promieniowanie podczerwone (FIR – Far Infrared Research). Oprócz szerlu, turmaliny należą do minerałów rzadkich lub bardzo rzadkich. Część turmalinów ujawnia optyczny efekt kociego oka (turmalinowe kocie oko istnieje w różnych barwach), pleochroizm i „efekt aleksandrytu” – w świetle naturalnym są żółtawozielone, w sztucznym – pomarańczowoczerwone.

Rubelit (Rubellite) – to różowa do czerwonej odmiana turmalinu należąca do „Elbait-ów” (turmalinów litowych). Obecnie najwięcej jubilerskich turmalinów wydobywa się w Brazylii w okolicy Virgem da Lapa. w Europie wielką światową sławą cieszą się okazy z wyspy Elba. Od nazwy tej wyspy pochodzi zresztą nazwa „elbait”. Turmaliny należą do bardzo cenionych kamieni szlachetnych.

Chociaż turmaliny znane były już w czasach starożytnych w basenie Morza Śródziemnego, trafiły do Europy dopiero w początkach osiemnastego wieku, przywiezione przez holenderskich kupców z Cejlonu w 1703 r. Kamienie te określano syngaleskim słowem „turmali” (wielobarwny). I rzeczywiście ilość barw turmalinów jest nieograniczona. Różne kolory mogą występować nawet w obrębie jednego kryształu. W zależności od zabarwienia i składu chemicznego.

Cena i wartość różowego turmalinu różni się w zależności od jakości. Głównymi czynnikami decydującymi o wartości są: barwa, przejrzystość, szlif i rozmiar. Kamienie o intensywnej głębokiej różowej barwie są najcenniejsze. Turmalin jest zazwyczaj bardzo czystym kamieniem, jednak bardzo często zdarzają się w różowym i różowo-czerwonym rubelicie wtrącenia. Szczególnie cenne są kamienie szlachetne przejrzyste o intensywnej różowej barwie i wadze powyżej 5 ct.

Turmaliny to kamienie szlachetne z niezrównaną gamą kolorów w jakiej występuje. Nawet w przypadku różowych turmalinów występuje szeroki zakres kolorów, od pastelowego różu aż do głębokiego intensywnego różu. Posiada także wiele ciekawych, mieszanych barw, w tym różowo-czerwone i pomarańczowo-czerwone. Zwykle bogate w żelazo turmaliny są czarne, niebiesko-czarne do ciemnobrązowego, bogate w magnez odmiany są brązowe i żółte, turmaliny bogate w lit są: niebieskie, zielone, czerwone, żółte, różowe, rzadko są bezbarwne. Wielobarwne kryształy są powszechne, odzwierciedlając odchylenia chemii płynów podczas krystalizacji. Kryształy mogą być zielone na jednym końcu i różowe na drugim, lub zielone na zewnątrz i różowe wewnątrz; tego typu turmaliny nazywa się turmalinami arbuzowymi. Różowy turmalin pokazuje nie tylko szeroką gamę kolorów, ale także duży dichroizm; podczas oglądania z różnych kierunków kolor będzie się zmieniał lub różnił intensywnością. Najgłębszy kolor zawsze pojawia się wzdłuż głównej osi.

Różowy kolor turmalinów jest wynikiem długotrwałego naturalnego napromieniowania. Podczas wzrostu kryształy turmalinowe zawierały Mn2+ i były początkowo bardzo blade. Ze względu na naturalne promieniowanie gamma z rozpadu radioaktywnego wynoszące 40K w środowisku granitowym następuje stopniowe powstawanie jonów Mn3+, co odpowiada za pogłębianie koloru różowego do czerwonego.

Turmalin nie jest kamieniem który jest ulepszany. Zdarza się jednak, że niektóre turmaliny (zwłaszcza różowe lub czerwone) mogą być poddawane niskotemperaturowemu ogrzewaniu, aby rozjaśnić kolor ciemnych kamieni. Czerwone i różowe turmaliny mają najmniejszą podatność magnetyczną wśród turmalinów litowych (elbaitów), podczas gdy turmaliny o jasno żółtym, zielonym i niebieskim kolorze są najbardziej magnetycznymi elbaitami.

Różowy turmalin posiada także cechę, która przykuwała uwagę naukowców już od czasów starożytnych. Filozof Teofrast napisał że turmalin, miał właściwość przyciągania słomek i kawałków drewna. Efekt ten, nazywany piroelektrycznością, występuje wtedy, gdy kryształ jest podgrzewany, powodując jego dodatnie ładowanie na jednym końcu kryształu i ujemny ładunek na drugim przyciągając lekkie substancje. W niektórych kryształach turmalinu można również indukować ładunek elektryczny, stosując nacisk na kryształ w kierunku pionowym do osi kryształu. Efekt ten znany jest jako piezoelektryczność i znalazł wiele zastosowań w urządzeniach do pomiaru ciśnienia i innych zastosowaniach naukowych: stosowano turmalin w produkcji czujników naciskowych, instrumentach podwodnych oraz sprzęcie wojskowym. Manometry, które mierzyły moc pierwszych wybuchów bomby atomowej, zostały zrobione z plastrów tego kamienia.

Różowe turmaliny pokazują wiele twarzy i dlatego doskonale nadają się do dopasowania do wszystkich nastrojów i temperamentów. W fascynującym świecie kamieni szlachetnych różowy turmalin jest wyjątkowy. Jego dostępność i wspaniałe, niezrównane widma barw sprawiają, że różowy turmalin jest jednym z najbardziej popularnych kamieni szlachetnych.

Magiczne właściwości Turmalinu różowego i czerwonego (Rubelitu)
  • Turmalin różowy – (miłość, spokój, radość, przyjaźń, bogactwo, uleczanie ran emocjonalnych). Kamienie o kolorze różowym wiąże się z miłością i czakrą serca. Różowy turmalin symbolizuje żeńską energię ying, jest wspaniałym kamieniem wspierającym uleczanie ran emocjonalnych, szczególnie z dzieciństwa. Turmalin różowy może być używany do „zalepiania dziur” w aurze powstałych przez negatywne związki lub bycie wykorzystanym przez kogoś. Noszenie różowego turmalinu przy sobie w ciągu dnia pomaga w uwalnianiu od stresu, napięcia, depresyjnych myśli i paniki. Osoby które zamknęły się na emocje różowy turmalin wspiera w przywracaniu pasji życia i zapału. Poza tym ten kamień uspokaja, pomaga w odczuwaniu radości, szczęścia i zrelaksowania.
  • Turmalin czerwony – zwiększa płodność, łagodzi objawy chorób wenerycznych oraz wycisza zbyt wybujałe temperamenty. Natomiast te łagodne i pasywne mobilizuje do działania. Eliksir z tego kamienia powoduje szybsze gojenie się obrażeń ciała spowodowanych działaniem wszelkiego rodzaju promieniowania.

Różowy turmalin to kamień wyjątkowy. Wzmacnia, uzdrawia i oczyszcza zarówno ciało jak i umysł, przynosząc jasność i uspokojenie. Ma moc uzdrawiania emocjonalnych ran. To idealny kamień dla osób, które potrzebują wyciszenia, ukojenia oraz chcą zapomnieć o nieudanym związku. Pomaga w zasypianiu i rozwiewa uczucie strachu. Turmalin odpowiada za przyjaźń, bogactwo i miłość. Zaliczany jest do kamieni słonecznych w związku z tym przyciąga przyjaźnie i inspiracje i ułatwia porozumienie. Turmalin ma zdolność obniżania gorączki i łagodzenia oparzeń oraz dolegliwości dróg oddechowych. Pomocny jest również przy przeziębieniach i zawrotach głowy. Chroni przed negatywną energią i uczy cierpliwości. Chroni przed zazdrością, egoizmem i nieufnością. Turmalin rozprasza lęki i pomaga w zasypianiu. Kiedyś zawieszano go na szyi małym dzieciom uczącym się chodzić.

Turmalin to dość rzadki minerał, który ma właściwości oczyszczające, wzmacniające i leczące. Niezależnie od swojego koloru jest związany z naszymi stanami emocjonalnymi, zwłaszcza tymi, które związane są z innymi ludźmi. Pomaga w miłości, przyjaźni a nawet w zjednywaniu sobie ludzi.

Różowy turmalin, szczególnie mocno oddziałuje na nasza psychikę, pozwalając nam leczyć emocjonalne rany. Jest związany z kobiecą energią, dlatego – jako minerał pomaga głównie kobietom. To świetny talizman jeśli chcemy odnaleźć miłość ale również kamień, który pomaga nam pozbierać się po różnych emocjonalnych urazach. I to nie tylko takich które związane są z miłością romantyczną ale również takich, które miały miejsce w dzieciństwie bądź są związane z zawodem w przyjaźni.

Wisiorek z turmalinem to doskonały sposób na odsunięcie od siebie negatywnych, destrukcyjnych myśli, które wpędzają nas w zły nastrój. Różowy turmalin otoczy Cię opieką i pozwoli na nowo odkryć urok związków z innymi ludźmi. Wspaniały kamień dla poszukujących miłości. Różowy Turmalin inspiruje miłość, duchowość i kreatywność oraz daje mądrość i zwiększa siłę woli. Kamień ten w naturalny sposób emituje dalekie promieniowanie podczerwone, stosowany w celu relaksacji i penetracji. Wpływa na poprawę krążenia. Turmalin ma silne działanie absorpcyjne – wchłaniające zauważalne szczególnie przy jego odgrzewaniu lub pocieraniu. Energia pochodząca od turmalinu jest niezwykle przydatna dla ciała człowieka. Reaguje ze szkodliwymi substancjami zamieniając je w nieszkodliwe. Oczyszcza otoczenie z bakterii, dezodoryzuje i czyści skórę oraz powietrze.

Turmalin różowy (Rubelit) wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Uwalnia od stresu, napięcia, depresyjnych myśli i paniki.
    • Pomaga w zasypianiu.
    • Pomaga w leczeniu lęków, rozprasza lęki.
    • Pomocny przy przeziębianiach i zawrotach głowy.
    • Uspokaja, pomaga w odczuwaniu radości, szczęścia i zrelaksowania..
    • Łagodzi oparzenia.
    • Wzmacnia płuca, wspomaga leczenie alergii oraz astmy.
    • Pomocny w obniżaniu gorączki.
    • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce.
    • Oczyszcza i detoksykuje krew, przeciwdziała miażdżycy.
    • Stosowany do leczenia dolegliwości reumatycznych i stanów zapalnych stawów. Zapobiega artretyzmowi.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Turmalin zielony (Verdelit)
Grupa: turmalinów
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów rzadkich.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: borokrzemian sodu, litu i glinu
Wzór chemiczny: Na(Li1.5Al1.5)Al6Si6O18(BO3)3(OH)3OH + (Na, Mg, K, Ca, Ti, Mn, Fe, F)
Masa cząsteczkowa: 936,676 u (H 0,43%; Al 21,60%; B 3,46%; Li 1,11%; Na 2,45%; O 52,95%; Si 18,00%)
Twardość w skali Mohsa: 7,0 – 7,5
Gęstość minerału: 2,90 – 3,26 g/cm³
Przełam: muszlowy, nierówny
Łupliwość: bardzo niewyraźna lub brak
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: trygonalny
Wykształcenie: Zazwyczaj tworzą kryształy o pokroju słupkowym, pręcikowym, igiełkowym, o przekroju poprzecznym trójkątnym a na ścianach kryształów wykazują charakterystyczne zbrużdżenia zgodne z wydłużeniem słupów. Występują w skupieniach zbitych, ziarnistych, pręcikowych, igiełkowych i promienistych (tzw. „słońce turmalinowe”). Są kruche, wykształcają kryształy wrosłe i narosłe. Często zawiera domieszki: sodu, magnezu, potasu, wapnia, tytanu, manganu, żelaza, fluoru.
Inne cechy: piezoelektryczny, piroelektryczny (czerwone i różowe turmaliny mają najmniejszą magnetyczność wśród elbaitów, podczas gdy turmaliny o jaskrawych żółtych, zielonych i niebieskich kolorach są najbardziej magnetycznymi elbaitami).

Właściwości optyczne

Barwa: zielona w wielu odcieniach i różnym stopniu nasycenia, jasno-zielona, ciemno-zielona, trawiasto-zielona, żółto-zielona.
Rysa: biała
Połysk: szklisty
Pleochroizm: mocny; ciemnozielony, żółto-zielony

Występowanie

W granitach, pegmatytach, metasomatytach pneumatolitycznych i hydrotermalnych, żyłach hydrotermalnych, skałach metamorficznych takich jak łupek i marmur, łupkach łyszczykowych, gnejsach, żyłach typu alpejskiego. Bardzo dobrej jakości turmalin (głównie różowy) wydobywany jest w Brazylii. Może występować w niewielkich ilościach jako ziarna w piasku i piaskowcach, jest częścią indeksu ZTR dla osadów o wysokiej sedymentacji.

Występowanie – świat: Afganistan, Pakistan, Brazylia (Minas Gerais, Paraiba), Nigeria, Mozambik, Madagaskar, USA (Kalifornia, Maine), Rosja, Finlandia, Sri Lanka, Namibia, Włochy (Elba), Tanzania, Kenia.

Występowanie – Polska: Nie stwierdzono. Występuje najbardziej pospolita odmiana turmalinu, czarny szerl na Dolnym Śląsku.

Minerały towarzyszące

kwarc, skaleń, beryl, łyszczyki; w tym litowe.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– ceniony i bardzo poszukiwany kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

– w przemyśle optycznym i radiotechnicznym

– są używane do produkcji ciśnieniomierzy, czujników naciskowych.

– używane do budowy przyrządów pomiarowych.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Turmalin łatwo elektryzuje się (jest piro- i piezoelektryczny), przyciąga kurz, skrawki papieru. Ze względu na to zjawisko turmaliny należy czyścić częściej niż inne kamienie. Turmalin można łatwo czyścić pod bieżącą wodą z mydłem i przecierać miękką szmatką. Pamiętaj, aby dobrze wypłukać i usunąć pozostałości z mydła. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze ściągaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi takimi jak sport. Należy zachować ostrożność i nie umieszczać innych twardszych kamieni w pobliżu turmalinów podczas przechowywania, czyszczenia lub noszenia biżuterii z turmalinami. Podobnie jak w przypadku większości innych kolorowych kamieni, nie należy używać chemikaliów domowych podczas czyszczenia biżuterii z turmalinów. Zawsze przechowywać biżuterię wewnątrz pudełka wyłożonego tkaniną lub owinąć ją miękką szmatką. Turmaliny należy przechowywać oddzielnie od innych kamieni, niezależnie od tego, czy są one twardsze czy bardziej miękkie.

Opis

Turmalin – minerał należący do grupy krzemianów, odkryty w Brazylii, charakteryzujący się dużą zawartością jonów i emitujący dalekie promieniowanie podczerwone (FIR – Far Infrared Research). Oprócz szerlu, turmaliny należą do minerałów rzadkich lub bardzo rzadkich. Część turmalinów ujawnia optyczny efekt kociego oka (turmalinowe kocie oko istnieje w różnych barwach), pleochroizm i „efekt aleksandrytu” – w świetle naturalnym są żółtawozielone, w sztucznym – pomarańczowoczerwone.

Verdelit (Verdelite) – to zielona (we wszystkich odcieniach) odmiana turmalinu należąca do „Elbait-ów” (turmalinów litowych). Obecnie najwięcej jubilerskich turmalinów wydobywa się w Brazylii w okolicy Virgem da Lapa. w Europie wielką światową sławą cieszą się okazy z wyspy Elba. Od nazwy tej wyspy pochodzi zresztą nazwa „elbait”. Turmaliny należą do bardzo cenionych kamieni szlachetnych.

Chociaż turmaliny znane były już w czasach starożytnych w basenie Morza Śródziemnego, trafiły do Europy dopiero w początkach osiemnastego wieku, przywiezione przez holenderskich kupców z Cejlonu w 1703 r. Kamienie te określano syngaleskim słowem „turmali” (wielobarwny). I rzeczywiście ilość barw turmalinów jest nieograniczona. Różne kolory mogą występować nawet w obrębie jednego kryształu. W zależności od zabarwienia i składu chemicznego.

Cena i wartość zielonego turmalinu różni się w zależności od jakości. Głównymi czynnikami decydującymi o wartości są: barwa, przejrzystość, szlif i rozmiar. Kamienie o intensywnej głębokiej zielonej barwie są najcenniejsze. Turmalin jest zazwyczaj bardzo czystym kamieniem, jednak bardzo często zdarzają się wtrącenia, inkluzje. Szczególnie cenne są kamienie szlachetne przejrzyste o intensywnej zielonej barwie i wadze powyżej 5 ct.

Turmaliny to kamienie szlachetne z niezrównaną gamą kolorów w jakiej występuje. Nawet w przypadku zielonych turmalinów występuje szeroki zakres kolorów, od pastelowej zieleni, trawiasto-zielonego aż do głębokiej intensywnej zieleni. Posiada także wiele ciekawych, mieszanych barw, w tym żółtawo-zieloną, brązawo-zieloną i niebieskawo-zieloną. Zwykle bogate w żelazo turmaliny są czarne, niebiesko-czarne do ciemnobrązowego, bogate w magnez odmiany są brązowe i żółte, turmaliny bogate w lit są: niebieskie, zielone, czerwone, żółte, różowe, rzadko są bezbarwne. Wielobarwne kryształy są powszechne, odzwierciedlając odchylenia chemii płynów podczas krystalizacji. Kryształy mogą być zielone na jednym końcu i różowe na drugim, lub zielone na zewnątrz i różowe wewnątrz; tego typu turmaliny nazywa się turmalinami arbuzowymi.

Turmalin nie jest kamieniem który jest ulepszany. Zdarza się jednak, że niektóre turmaliny (zwłaszcza różowe lub czerwone) mogą być poddawane niskotemperaturowemu ogrzewaniu, aby rozjaśnić kolor ciemnych kamieni. Czerwone i różowe turmaliny mają najmniejszą podatność magnetyczną wśród turmalinów litowych (elbaitów), podczas gdy turmaliny o jasno żółtym, zielonym i niebieskim kolorze są najbardziej magnetycznymi elbaitami.

Zielony turmalin posiada także cechę, która przykuwała uwagę naukowców już od czasów starożytnych. Filozof Teofrast napisał że turmalin, miał właściwość przyciągania słomek i kawałków drewna. Efekt ten, nazywany piroelektrycznością, występuje wtedy, gdy kryształ jest podgrzewany, powodując jego dodatnie ładowanie na jednym końcu kryształu i ujemny ładunek na drugim przyciągając lekkie substancje. W niektórych kryształach turmalinu można również indukować ładunek elektryczny, stosując nacisk na kryształ w kierunku pionowym do osi kryształu. Efekt ten znany jest jako piezoelektryczność i znalazł wiele zastosowań w urządzeniach do pomiaru ciśnienia i innych zastosowaniach naukowych: stosowano turmalin w produkcji czujników naciskowych, instrumentach podwodnych oraz sprzęcie wojskowym. Manometry, które mierzyły moc pierwszych wybuchów bomby atomowej, zostały zrobione z plastrów tego kamienia.

Zielone turmaliny pokazują wiele twarzy i dlatego doskonale nadają się do dopasowania do wszystkich nastrojów i temperamentów. W fascynującym świecie kamieni szlachetnych zielony turmalin jest wyjątkowy. Jego dostępność i wspaniałe, niezrównane widma barw sprawiają, że zielony turmalin jest jednym z najbardziej popularnych kamieni szlachetnych.

Magiczne właściwości Turmalinu zielonego (Verdelitu)

Zielony turmalin to kamień wyjątkowy. Wzmacnia, uzdrawia i oczyszcza zarówno ciało jak i umysł, przynosząc jasność i uspokojenie. Turmalin odpowiada za przyjaźń, bogactwo i miłość. Zaliczany jest do kamieni słonecznych w związku z tym przyciąga przyjaźnie i inspiracje i ułatwia porozumienie. Verdelit korzystnie wpływa na nasze fizyczne samopoczucie. Ma bardzo wysokie właściwości lecznicze i wnosi harmonię do naszego serca dzięki odpowiedniemu balansowi i stabilności jego pola energetycznego. Wyrównuje również jego pole elektromagnetyczne z polem Ziemi, dając siłę i wspomagając przepływ kojącej energii przez ciało. Chroni przed strachem wywołanym przez zmiany i utwierdza w przekonaniu, że powinniśmy robić to, co podpowiada nam serce. To najlepszy kamień dla tych, którzy chcą poczuć się „pełni” i „żywi”. Ożywcze cechy zielonego turmalinu czynią go doskonałym kamieniem do używania lub noszenia w celu złagodzenia przewlekłego zmęczenia i wyczerpania. Minerał ten przyciąga szczęście, sukces, bogactwo i dobrobyt. Zwiększa odwagę i siłę, wytrzymałość i żywotność.

Turmalin to dość rzadki minerał, który ma właściwości oczyszczające, wzmacniające i leczące. Niezależnie od swojego koloru jest związany z naszymi stanami emocjonalnymi, zwłaszcza tymi, które związane są z innymi ludźmi. Pomaga w miłości, przyjaźni a nawet w zjednywaniu sobie ludzi. Verdelit otwiera czakrę serca i wypełnia człowieka miłością i zrozumieniem. Ten kamień powoduje, że wszelkie problemy emocjonalne wychodzą na wierzch, po to żeby się od nich uwolnić; usuwa również pamięć o przeżyciach traumatycznych. Zielony turmalin równoważy emocje, rozpuszcza i usuwa strach, dzięki czemu osoba nosząca go lepiej śpi i jest spokojniejsza. Można używać turmalinu do wspomagania odchudzania.

Zielony turmalin sprzyja zdrowiu roślin oraz wspiera ich rozwój. Pogłębia naukę i praktykę ziołolecznictwa a także zwiększa skuteczność ziół i roślin w uzdrawianiu ciała.

Polecany do stosowania w miejscach gdzie jest nagromadzenie negatywnej energii i napięć, transformuje te energie w pozytywne i oczyszcza atmosferę. Zielony turmalin nadaje się na kamień ochronny i wspierający dla osób zajmujących się leczeniem, terapią, pomocą psychologiczną.

Turmalin zielony (Verdelit) wg medycyny niekonwencjonalnej
    • Uwalnia od stresu, napięcia, depresyjnych myśli i paniki.
    • Pomaga w zasypianiu – zapewnia zdrowy i spokojny sen.
    • Pomaga w leczeniu lęków, rozprasza lęki.
    • Wspomaga odchudzanie.
    • Uspokaja, pomaga w odczuwaniu radości, szczęścia i zrelaksowania.
    • Pomaga w leczeniu zaburzeń krążenia, reguluje ciśnienie krwi, wzmacnia serce.
    • Odnawia skórę i przeciwdziała tworzeniu się zmarszczek.
    • Działa odmładzająco.
    • Wzmacnia witalność.
    • Pomaga w stanach zmęczenia i wyczerpania, zarówno fizycznego jak i emocjonalnego.
    • Uaktywnia, wspiera i chroni system immunologiczny, pomaga zwiększyć odporność na choroby.
    • Zwiększa skuteczność działania ziół.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Nazwa: Tytanit (Sfen)
Grupa: tytanit
Gromada: krzemianów
Kamień szlachetny należący do grupy minerałów pospolitych.
Ładnie wykształcone kryształy należą do rzadkości.

Właściwości fizyko-chemiczne

Skład chemiczny: krzemian wapnia i tytanu
Wzór chemiczny: CaTiSiO5 + (Fe, Al, Y, V, Nb, Ce, Nd, Pr, Sn, Sr, Ta, Ba, Th, U)
Masa cząsteczkowa: 196,028 ± 0,007 u (Ca 20,45%, O 40,81%, Si 14,33%, Ti 24,42%)
Twardość w skali Mohsa: 5,0 – 5,5
Gęstość minerału: 3,40–3,60 g/cm³
Przełam: muszlowy
Łupliwość: wyraźna, niekiedy niedostrzegalna
Podatność: kruchy
Układ krystalograficzny: jednoskośny
Wykształcenie: tabliczkowe, igiełkowe, klinowate, izometryczne lub słupowe narosłe, częste bliźniaki krzyżowe, kryształy wrosłe o pokroju kopertowym. Występuje w formie skupień ziarnistych, zbitych (skrytokrystalicznych). Często zawiera domieszki: żelaza, glinu, itru, wanadu, niobu, ceru, neodymu, prazeodymu, cyny, strontu, tantalu, baru, toru, uranu.
Osobliwości: w żyłach typu alpejskiego kryształy narosłe tytanitu mają często pokrój klinowaty, stąd pochodzi inna nazwa tytanitu – sfen, co po grecku oznacza „klin”.

Właściwości optyczne

Barwa: Najczęściej żółta o różnych odcieniach, żółto-zielona, zielonawa, rzadziej czarna, pomarańczowa, czerwono-brązowa, czerwona, brązowa, szara, bezbarwna, biała, niebieska. Intensywny zielony kolor zawdzięcza obecności zanieczyszczęń chromowych, czerwony kolor dostarczają zanieczyszczenia manganowe.
Rysa: biała
Połysk: diamentowy, tłusty, woskowy, żywiczny.

Występowanie

W skałach magmowych: granitach, granodiorytach, pegmatytach, diorytach, sjenitach, diabazach, oraz w metamorficznych: amfibolitach, gnejsach, granitognejsach, skarnach, marmurach. Stanowi składnik żył hydrotermalnych, okruchowy w skałach osadowych, żyłach typu alpejskiego.

Występowanie – świat: Brazylia (Campo do Boa, Minas Gerais), Meksyk (El Alamo), Kanada, USA, Rosja (Ural Polarny, Płw. Kola, Dodo), Birma, Indie, Nowa Zelandia, Sri Lanka (Ceylon), Algieria, Austria (Salzburg, Tyrol, Dolina Habach), Niemcy (ok. Drezna), Szwajcaria (St. Gotthard), Czechy, Norwegia, Szwecja (Kiruna), Włochy (Aosta).

Występowanie – Polska: Na Dolnym Śląsku (w okolicach Dzierżoniowa, Kowar, Cieplic), Michałowice, Szklarska poręba (Karkonosze); Kamionki k. Pieszyc, Zagórze Śląskie k. Świdnicy, Jodłownik k. Bielawy (Góry Sowie); Bielawa, Łomnica k. Jeleniej Góry, Żółkiewka, Zimnik, Borów k. Strzegomia, Paszowice k. Jawora, Koźmice k. Ząbkowic Śląskich, Strzelin, Gębczyce k. Strzelina (Dolny Śląsk); Sławniowice k. Nysy (Śląsk Opolski); Głuchołazy (Góry opawskie); okolice Cieszyna (Śląsk Cieszyński) i w Tatrach – najczęściej w postaci niewielkich kryształów w skałach magmowych i metamorficznych.

Minerały towarzyszące

kwarc, skaleń, amfibol, łyszczyki, anataz, rutyl, brookit, kalcyt, klinochlor.

Zastosowanie

– jako kamień jubilerski; do wyrobu biżuterii (pierścionków, kolczyków, naszyjników itp.).

– poszukiwany kamień kolekcjonerski.

– wykorzystywany w nauce i technice.

– wykorzystywany w przemyśle ceramicznym.

– wykorzystywany w przemyśle chemicznym, do produkcji bieli tytanowej, włókien syntetycznych.

– jako surowiec do otrzymywania tytanu i jego związków. Ważna rudatytanu (zawiera ok. 24,5% Ti) – tytan wykorzystywany jest doprodukcji stopów żelaza.

Pielęgnacja i środki ostrożności

Ze względu na niską twardość tytanitów, należy dbać o to, aby nie dopuścić do uszkodzenia. Ponieważ kurz z gospodarstwa domowego zawiera kwarc (twardość w skali Mohs’a wynoszącą 7), zwykłe wycieranie kurzu z kamienia może powodować zarysowania. Najlepszym sposobem na oczyszczenie kamieni jest stosowanie wody z mydłem i miękkiej ściereczki. Pamiętaj, aby wypłukać dobrze i usunąć pozostałości z mydła. Nie narażać na działanie substancji chemicznych domowych, kwasów lub nadmiernego ciepła. Podobnie jak w przypadku większości kamieni szlachetnych, nie zaleca się stosowania ultradźwiękowych środków czyszczących i parujących. Zawsze usuwaj biżuterię lub kamienie szlachetne przed ciężką pracą, sprzątaniem lub ćwiczeniami fizycznymi, uprawianiem sportu. Tytanit może być łatwo zadrapany przez twardsze substancje, dlatego powinien być przechowywany z dala od innych kamieni szlachetnych. Najlepiej jest owinąć kamienie szlachetne w miękkiej szmatce lub umieścić je wewnątrz pudełka z biżuterią.

Opis

Kamień ten znany jest od 1787 r. Nazwę Tytanit nadał mu Martin Klaproth w 1795 r. nawiązując do składu chemicznego, którego głównym składnikiem jest tytan (Ti). W 1801 roku francuski mineralog Rene Just Hauy nadał mu nazwę „sfen”. (sfen – od gr. sphen = klin i nawiązuje do kształtu kryształów minerału). W 1982 roku Międzynarodowa Komisja Mineralogiczna ds. Nowych Minerałów i Nazw Mineralnych (CNMMN) zdecydowała się na użycie nazwy „tytanit”, a nie „sfen”. Jednakże w kręgach mineralogicznych nadal rozpoznawane są zarówno „sfen”, jak i „tytanit”, a sfen jest najczęściej stosowanym terminem gemmologicznym.

Tytanit charakteryzuje się dużym współczynnikiem załamania światła wyjątkowo dużą dyspersją co sprawia, że po oszlifowaniu wykazuje wyjątkowy ogień, czasami podobny do diamentu. Odznacza się silnym pleochroizmem. Ze względu na stosunkowo niską twardości Tytanitu, nie zaleca się do noszenia na co dzień biżuterii z tym kamieniem (może być narażona na ogólne zużycie). Ze względu na niezwykły blask i wyjątkowy ogień jest kamieniem szlachetnym często używanym przez jubilerów. Należy odpowiednio dbać o ten kamień. Tytanit najlepiej nadaje się do biżuterii (która nie jest podatna na silne uderzenia, otarcia) takiej jak kolczyki, wisiorki czy broszki. Tytanity w pierścionkach, bransoletkach najlepiej chronić poprzez zastosowanie odpowiedniej oprawy.

Magiczne właściwości Tytanitu (Sfen)

Tytanit (Sfen) jest kamieniem uspokajającym i kojącym., Chroni swego użytkownika przed negatywną energią. Dodatkowo uważa się, że Tytanit (Sfen) pomaga w koncentracji i kreatywności. W tradycyjnych wierzeniach hinduskich Tytanit (Sfen) związany jest z czakrą Ajna; znany również jako trzecie oko lub czakra, związana z umysłem i poprzednim życiem. Uważa się również, że Tytanit (Sfen) pomaga złagodzić napięcie mięśni, gorączkę oraz stany zapalne.

Tytanit (Sfen) wg medycyny niekonwencjonalnej
  • Działa przeciwbólowo, łagodzi migreny, bóle głowy i uwalnia napięcia.
  • Pomaga przy gorączkach, stanach zapalnych.
  • Wspomaga zdolności organizacyjne.
  • Pobudza umysł do pracy twórczej, poprawia koncentrację i kreatywność.
  • Dzięki działaniu pobudzającemu intuicję, pomaga w podjęciu właściwych działań aby osiągnąć zamierzone cele, realizację marzeń.
  • Pomocny w przyspieszeniu nauki. Nie tylko pomaga wchłonąć nowe pomysły, ale pomaga tworzyć intuicyjne korelacje z podobnymi pomysłami z innych dziedzin.
  • Może pomóc w pracy w ezoterycznych dyscyplinach, takich jak czytanie tarota czy numerologii, gdzie to połączenie intuicji i zdolności umysłowych jest bardzo skuteczne.
  • Uspokaja i łagodzi skutki wyczerpania fizycznego i emocjonalnego.
  • Łagodzi stres, przeciwdziała lękom.
  • Chroni przed negatywną energią.

Sposoby wykorzystywania dobroczynnych mocy tytanitu: Chcąc w pełni korzystać z ochrony lub leczniczych właściwości tego minerału należy stosować kamienie w postaci nieoszlifowanej. W biżuterii wykonanej z zastosowaniem tytanitów ważne jest, aby poszczególne kamienie pocierały się o siebie. Wzmacnia to ich dobroczynną moc.

 

ZASTRZEŻENIE

Treści umieszczane na niniejszej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych, a nie do stawiania diagnozy, rozpoznawania czy sugerowania sposobów leczenia różnych chorób. Stan zdrowia i wszelkie jego zaburzenia winny być konsultowane z właściwymi służbami medycznymi. Nie jest moim celem udzielanie medycznych rad, zalecanie litoterapii zamiast przepisanych przez lekarza medykamentów, bądź branie odpowiedzialności za osoby, które decydują się spróbować terapii kamieniami na sobie. Wiadomości podane tutaj nie mogą zastąpić opinii lekarza !!!

Przyporządkowanie astrologiczne dla znaków zodiaku

Specjaliści nie potrafią dokładnie określić, który znak zodiaku jest patronowany tytanitem.